Οι συζητήσεις, οι επαφές και οι κινήσεις θεσµικού χαρακτήρα του υπουργού Ενέργειας, Σταύρου Παπασταύρου, όλη την εβδοµάδα στις ΗΠΑ είναι όχι απλώς σηµαντικές, αλλά καθοριστικές για όσα ακολουθήσουν στο εγγύς µέλλον. Για τον λόγο αυτόν, η διευρυµένη δηµοσιότητα σε σχέση µε όσα συµβαίνουν στη διαδροµή Χιούστον - Ουάσινγκτον είναι επιβεβληµένη. Μπορεί στην Ελλάδα να επικεντρώνουµε στα ζητήµατα καθηµερινότητας ή πολιτικού παρασκηνίου, εξαιτίας και της κινητικότητας των κοµµάτων ή του ορίζοντα των εκλογών, αλλά για τη διακυβέρνηση και το βάθος των συµφερόντων της χώρας, τα «µεγάλα» ζητήµατα καθορίζουν την πραγµατικότητα και όχι τα επιµέρους.

Χθες, Πέµπτη, µπορεί το επίκεντρο των εξελίξεων στις ΗΠΑ µε την έντονη παρουσία της Ελλάδας και της Κύπρου να βρισκόταν στην υπουργική διάσκεψη του σχήµατος «3+1» (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ και ΗΠΑ) ή στη συνάντηση µε την ηγεσία της Chevron, αλλά θα πρέπει να αναδειχθεί και το ενδιαφέρον του υπουργού Ενέργειας της Αιγύπτου, Καρίµ Μπαντάουι, µία ηµέρα νωρίτερα -κατά τη διάρκεια δηλαδή της υπουργικής συνόδου του East Med Gas Forum- να αξιοποιηθεί ο Κάθετος ∆ιάδροµος Φυσικού Αερίου προς την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, που δοµείται µε την ενεργό ενθάρρυνση των ΗΠΑ και µε αφετηρία από την Ελλάδα, και για τις εξαγωγές του αιγυπτιακού φυσικού αερίου (αναλυτικό ρεπορτάζ της συναδέλφου Λαλέλας Χρυσανθοπούλου, «Απογευµατινή» 11/6). Η Αίγυπτος, ύστερα από κάποιες αναταράξεις που προέκυψαν από την οικονοµική της κατάσταση και τα προβλήµατα ρευστότητας που αντιµετωπίζει, δείχνει πλέον -τέσσερα χρόνια µετά την προσφυγή της στο ∆ΝΤ- ότι βρίσκει την ισορροπία και την αισιοδοξία της ως προς την εξόρυξη και την εκµετάλλευση των υδρογονανθράκων που έχουν καταγραφεί στα δύο καίρια κοιτάσµατα West Dennis (Eni, BP) και Nargis (Eni, Chevron). Αυτό σηµαίνει ότι µπορεί να υπάρξουν οι δυνατότητες εξαγωγής προς την Ευρώπη ποσοτήτων φυσικού αερίου µέσα στα επόµενα χρόνια, γεγονός πολύ σπουδαίο για την ισχυροποίηση και την ανταγωνιστικότητα του Κάθετου ∆ιαδρόµου, που έχει γίνει οργανικός για τα γεωστρατηγικά συµφέροντα της Ελλάδας, πέραν φυσικά εκείνων των ΗΠΑ, ως προς τις διαδροµές του αµερικανικού LNG.

Το χθεσινό, άλλωστε, δηµοσίευµα του Bloomberg, µε εκτιµήσεις για δυστοκία της Ευρώπης να προµηθευθεί τις αναγκαίες ποσότητες LNG τον επερχόµενο χειµώνα, ενισχύει τα πλάνα δράσης της Atlantic SEE LNG Trade και δικαιώνει τις τοποθετήσεις του διευθύνοντος συµβούλου της κοινοπραξίας, κ. Αλέξανδρου Εξάρχου, το προηγούµενο διάστηµα. Παράλληλα, σε σχέση µε τις ενεργειακού τύπου διαδροµές µεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου, ιδιαίτερη µνεία γίνεται στην ηλεκτρική διασύνδεση (GREGY) µεταξύ των δύο χωρών, έργο που υλοποιεί η Elica του Οµίλου Κοπελούζου.

Στη βάση και των ενεργειακών συγκλίσεων µε γεωπολιτικούς όρους, η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν κάθε λόγο να ενθαρρύνουν µια δοµική διπλωµατική στρατηγική σε σχέση µε την Αίγυπτο. Είναι µια τεράστια χώρα, µε ογκώδεις ένοπλες δυνάµεις, πληθυσµό νεαρής ηλικίας κατά µέσο όρο, τεράστιων αναπτυξιακών δυνατοτήτων, µυθώδους πολιτισµού και πρωταγωνίστρια -από την πλευρά του Ισλάµ- ήδη από την αρχική φάση της σύγκλισης µε το Ισραήλ στο «κουαρτέτο» της Ανατολικής Μεσογείου, στη βάση του οποίου εξελίχθηκε η θεωρία των «Συµφωνιών του Αβραάµ» για ολόκληρη την Εγγύς Ανατολή µέχρι την Ινδία.

Στην Αίγυπτο βασίζεται όλη η σταθερότητα και η επάρκεια του γεωστρατηγικού σχήµατος του ∆υτικού ∆ρόµου και ο λόγος δεν είναι µόνο η διώρυγα του Σουέζ. Το συµφέρον της Ευρώπης από τη µία και των ΗΠΑ από την άλλη είναι να δοθεί µια στρατηγική «Vision 2030», σε πλήρη συνεργασία µε τη διοίκηση του Αλ Σίσι, στην πρωτογενή παραγωγή, στις τεχνολογίες, στα χρηµατοπιστωτικά δίκτυα, στη µεταποίηση, στην πολεµική και βαριά βιοµηχανία, στο εµπόριο και φυσικά στην ενέργεια, πέραν του τουρισµού και του πολιτισµού. Η Αίγυπτος είναι ο κύριος σύνδεσµος µεταξύ Νοτίου Ευρώπης και ∆υτικής Ασίας από την πλευρά της Αφρικής. Το γεγονός ότι η Τουρκία προσπαθεί µε επιθετικές και ανάρµοστες κινήσεις να επιβάλει εκβιαστικά διλήµµατα στρατηγικής µε τον όγκο της, είναι ένας επιπλέον λόγος ισοδύναµου τετελεσµένου να δοθεί προτεραιότητα στην αιγυπτιακή συσσωµάτωση. Στην προκειµένη, µάλιστα, περίπτωση, θα µπορούσε να αναπτυχθεί γεωπολιτικά µια συµµαχία «3+2» (Αίγυπτος, Ελλάδα, Κύπρος, ΗΠΑ, Γαλλία), σε αναλογία της «3+1» µε το Ισραήλ.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή