Η Τουρκία επιθυµεί την de facto «φινλανδοποίηση» της Ελλάδας. Αυτό σηµαίνει σε πρακτικό επίπεδο ότι η Αθήνα θα πρέπει να έχει τη σύµφωνη γνώµη της Άγκυρας για όλες τις αποφάσεις εθνικής νοµοθεσίας εσωτερικού δικαίου στη χωροταξία του Αιγαίου, για βασικούς στρατιωτικούς εξοπλισµούς, για τη διεθνή πολιτική και τις συµµαχίες, ειδικά τις διµερείς όπως αυτή µε το Ισραήλ. Τα περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο ή οι θεωρίες περί «Γαλάζιας Πατρίδας» στην Ανατολική Μεσόγειο τελικά είναι προσχήµατα. Η Τουρκία ασκεί κυριολεκτικά ιµπεριαλιστική, επεκτατική στρατηγική σε βάρος της Ελλάδας, όχι µόνο στην περίπτωση της νόµιµης επέκτασης της θαλάσσιας επικράτειάς της στα 12 ναυτικά µίλια ή της άσκησης των κυριαρχικών της δικαιωµάτων µε ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα αλλά και αµφισβητώντας την ισχύουσα εθνική της επικράτεια και την ιδιοκτησία επί των νησιών του Αιγαίου. Η Τουρκία επί της ουσίας µπορεί να προβάλλει διεκδικήσεις ή να προχωρούν οι αξιωµατούχοι της, αναλυτές και η ηγεσία της σε φαιδρές δηλώσεις στη βάση της ιστορίας ή της νοµικής τεκµηρίωσης, αλλά τελικά οργανώνεται για επιβολή των διεκδικήσεών της σε αυτήν τη φάση µε πόλεµο.

Οι σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας, έπειτα από κάποια χρόνια που εξελίχθηκαν σε σχετικά «ήρεµα νερά», τώρα πλέον έχουν περάσει σε µια φάση κλιµακούµενου Ψυχρού Πολέµου. Θεωρητικά και τις δύο χώρες τις συµφέρει να µην ξεπερασθούν κάποια όρια και µετατραπεί ο Ψυχρός Πόλεµος σε θερµή σύγκρουση. Ακόµη και αν αυτή είναι περιορισµένης χρονικής διάρκειας, και από τις δύο πλευρές θα υπάρξουν νεκροί και τραυµατίες στρατιωτικοί, δοκιµασία και αποµείωση των στρατιωτικών εξοπλισµών τους, επιπτώσεις στους άµαχους πληθυσµούς και δραµατική επιβάρυνση στις οικονοµίες τους σε δυστοπικούς διεθνώς καιρούς.

Υπάρχει ένα σενάριο που κυκλοφορεί. Σύµφωνα µε αυτό, η Άγκυρα µπορεί να επιχειρήσει ένα θερµό επεισόδιο τύπου Ιµίων ή δυναµικής επίδειξης όπλων και σηµαίας στη θάλασσα, κάτι σαν ενισχυµένη «Κάσο 2», µε πλήγµα σε ελληνικό πλοίο του Πολεµικού Ναυτικού προκειµένου να δηµιουργήσει συνθήκες εµπλοκής των ΗΠΑ ή και άλλων δυνάµεων στην επίλυση της ελληνοτουρκικής διαφοράς και την επιβολή «ουδετεροποίησης» συµπλέγµατος ελληνικών νησιών. Η Ελλάδα είναι αναγκασµένη εκ των συνθηκών να επιδείξει µε δηλώσεις και παρουσία των Ενόπλων ∆υνάµεων στο πεδίο αλλά και επίσηµη παρουσία της ελληνικής κυβέρνησης και πολιτικής ηγεσίας επί των νήσων ότι δεν θα δεχθεί τέτοιου τύπου µεθοδεύσεις. Η ελληνική αποφασιστικότητα περί αντίδρασης σε οποιαδήποτε στρατιωτική επιβουλή από την Τουρκία µε πλήρη ισχύ και άµεσα θα πρέπει να εκληφθεί ως απολύτως σοβαρή όχι µόνον από το Λευκό Παλάτι αλλά και από τις ευρωπαϊκές, τις περιφερειακές και τρίτες κεντρικές δυνάµεις συµπεριλαµβανοµένων των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ρωσίας. Η Τουρκία, η οποία ως γνωστόν περισσότερο αξιοποιεί τη συγκυρία παρά πολεµά, άσχετα µε τον όγκο των δυνάµεων και των εξοπλισµών της, θα πρέπει να συνυπολογίζει ότι το συµφέρον της είναι να φθάσει µέχρι τα όρια µιας κρίσης τύπου «Κόλπου των Χοίρων» στην Κούβα µεταξύ ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης τη δεκαετία του 1960 και να µη ρισκάρει πέραν αυτού.

Η Τουρκία ανησυχεί για την εµπέδωση συνθηκών ασφάλειας και σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, που δηµιουργεί η συνεργασία Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, αλλά τα προβλήµατά της προκύπτουν περισσότερο στη ζώνη της Μεσοποταµίας παρά στη Μεσόγειο. Αν δηµιουργήσει συνθήκες αλληλεπίδρασης στα δύο µέτωπα όπου επιδεικνύει την επιθετικότητα και τον εθνικιστικό µεγαλοϊδεατισµό της, τότε µοιραία θα βρεθεί σε πολύ τραγική συνθήκη δοµικής απορρύθµισης τόσο στην περιφερειακή επιρροή της όσο και στην εσωτερική ευταξία της. Ήδη, ανακοινώνοντας αύξηση κατά 229% των κρατικών δαπανών την επόµενη τριετία για την πολεµική βιοµηχανία και τους στρατιωτικούς εξοπλισµούς, µε την παρούσα δηµοσιονοµική και νοµισµατική κατάστασή της -µε καλπάζοντα πληθωρισµό στην καθηµερινότητα των πολιτών-, είναι µια πρόκληση πολύ υψηλή για την πολιτειακή σταθερότητα και την κοινωνική ειρήνη στο εσωτερικό της.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή