Η πρόσφατη έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Τουρκία -που αφορά την ευρωπαϊκή διεύρυνση και την προοπτική οι γείτονές µας να γίνουν ευρωπαϊκό µέλος- κάθε άλλο παρά είναι ευνοϊκή για το καθεστώς Ερντογάν αλλά και για την ίδια τη χώρα. Με λίγα λόγια, επισηµαίνει η έκθεση όλες τις µειονεξίες που ενσωµατώνει το εκεί καθεστώς και οι οποίες είναι αντίθετες µε όλες τις αρχές και τους κανόνες που ισχύουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και που η τήρησή τους αποτελεί προϋπόθεση για µια χώρα η οποία θα ήθελε να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Ασφαλώς και ορισµένες χώρες που ήδη είναι µέλη της ΕΕ παρουσιάζουν κατά καιρούς κάποιες αποκλίσεις από τους ευρωπαϊκούς κανόνες, αλλά βεβαίως δεν βρίσκονται στη θέση της Τουρκίας, για την οποία οι Ευρωπαίοι κρίνουν ότι είναι µία χώρα µε όλα τα χαρακτηριστικά ενός αυταρχικού καθεστώτος.

Αυτές οι καταδικαστικές παρατηρήσεις δείχνουν να αποκλείουν τη συµµετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αν και δεν αποκλείεται και οι Τούρκοι να είναι επιφυλακτικοί σε ένα τέτοιο ενδεχόµενο, καθώς οι κανόνες της µπορεί να µοιάζουν µε στενό κορσέ για εκείνους. Πράγµατι, για να αναφέρουµε ένα παράδειγµα, πριν από µερικά χρόνια είχε γίνει µια έρευνα στις πανεπιστηµιακές σχολές της Τουρκίας η οποία αποκάλυπτε τα εξής στοιχεία ως προς τις διαθέσεις των µελλοντικών υψηλόβαθµων υπαλλήλων στην τουρκική διοίκηση: Λ.χ. το 69% των φοιτητών ήταν βέβαιο ότι η ένταξη της χώρας του στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα ανταποκρινόταν στις ανάγκες του λαού. Μια δε σηµαντική πλειοψηφία επέλεγε άλλες εναλλακτικές συµµαχίες: τον τουρκόφωνο κόσµο, το Ιράν, την Κίνα, και τη Ρωσία που ήδη έχει γίνει ο δεύτερος σηµαντικότερος εµπορικός εταίρος της Τουρκίας µετά τη Γερµανία. Η Τουρκία δηλαδή γαντζώνεται όλο και περισσότερο στην ασιατική της πλευρά, που απέχει βεβαίως πολύ από οτιδήποτε ευρωπαϊκό. Το συµπέρασµα είναι ότι οι Τούρκοι, όλο και σε µεγαλύτερο ποσοστό, δεν αισθάνονται Ευρωπαίοι. Ως πιο φιλικές χώρες θεωρούν το Αζερµπαϊτζάν και το Πακιστάν. Ως «εκλεκτική συγγένεια» ακόµη και το Ιράν.

Εκτός όµως από τον περιορισµό της δυνατότητας της Τουρκίας να γίνει µέλος της ΕΕ, το περιεχόµενο της έκθεσης της Κοµισιόν περιορίζει δραµατικά και το ενδεχόµενο συµµετοχής της χώρας αυτής στην ευρωπαϊκή άµυνα µέσω του SAFE. Άλλο θέµα είναι οι τυχόν εµπορικές συναλλαγές στον χώρο της άµυνας, όπου ορισµένες ευρωπαϊκές χώρες έχουν κάθε λόγο να θέλουν να πωλήσουν τα προϊόντα της πολεµικής τους βιοµηχανίας. Που, και στην περίπτωση αυτή, θα όφειλαν να λαµβάνουν υπόψιν ότι έτσι ενισχύουν εξοπλιστικά µια χώρα η οποία εκτός του ότι δεν πληροί τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αυτή που απειλεί µια χώρα µέλος της ΕΕ και κατέχει παρανόµως έδαφος άλλης χώρας µέλους.

∆εν χωρεί αµφιβολία ότι οι αυστηρές παρατηρήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έχουν µεγαλώσει την απόσταση της ασιατικής αυτής χώρας από τη ∆ύση. ∆ιότι δεν είναι µόνον ότι αποµακρύνεται η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Συγχρόνως οι ενεργειακές συµφωνίες της Ελλάδας µε τις Ηνωµένες Πολιτείες, η ενίσχυση της παρουσίας της χώρας αυτής στη δική µας χώρα, την οποία η υπερδύναµη αντιµετωπίζει ως βασικό δίαυλο διοχέτευσης του αµερικανικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, αλλά και η επίσηµη αναγνώριση της Ελλάδας ως ζωτικού συµµάχου και εταίρου της Αµερικής, έχουν συµβάλει ώστε να προηγείται πλέον η χώρα µας της Τουρκίας ως σηµαντικός γεωστρατηγικός παράγοντας στη Λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου.

Αυτές οι τελευταίες εξελίξεις είναι φυσικό να εκνευρίζουν την Άγκυρα, καθώς θέτουν εµπόδια στους µεγαλοϊδεατικούς στόχους της που περιλαµβάνουν και την Ελλάδα. Άλλωστε φάνηκε αυτό από τις επίσηµες τουρκικές δηλώσεις που έγιναν µετά την έκθεση της Επιτροπής σύµφωνα µε τις οποίες, ούτε λίγο ούτε πολύ, κατηγορείται η ΕΕ ότι λειτούργησε ως φερέφωνο της Ελλάδας και της Κύπρου. Αυτός ακριβώς ο εκνευρισµός δεν είναι καλός σύµβουλος και προτρέπει για προκλητικές ενέργειες, που, όπως στο παρελθόν, αποβλέπουν στο να καθιστούν επίκαιρους και ιδιαίτερα προβεβληµένους τους τουρκικούς στόχους. Κάτι του τύπου «δεν πρέπει να ξεχνιόµαστε».
Άλλωστε στο θέµα της Κύπρου είναι σαφής η τουρκική πρόθεση για τη διχοτόµηση του νησιού, καθώς συνεχώς πλέον η Άγκυρα µιλάει για δύο κράτη. Και στο θέµα αυτό η Άγκυρα φαίνεται να ακολουθεί τη συντριπτική πλειοψηφία των Τούρκων, που όπως έχει αναδειχθεί σε σειρά παλιότερων δηµοσκοπήσεων τάσσεται στο Κυπριακό υπέρ της πολιτικής που ακολουθείται και που δεν είναι άλλη από τη διαρκή προσπάθεια επιβεβαίωσης της διχοτόµησης της Κύπρου και de jure.

Τυχόν εκδήλωση τέτοιων «υποµνηστικών» ενεργειών της Τουρκίας, όσον αφορά τις διεκδικήσεις της, διευκολύνεται και από το γεγονός ότι η Άγκυρα, γνωρίζοντας ότι η µεν Ευρώπη την κρατάει σε απόσταση, οι δε Ηνωµένες Πολιτείες έχουν προκρίνει την Ελλάδα ως σταθερό τους εταίρο, εµπορικά και αµυντικά, στην ευαίσθητη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, δεν έχει κανέναν λόγο να υποδύεται το «καλό παιδί». Όπως δηλαδή έκανε κάθε φορά για να αποκοιµίσει τον διεθνή παράγοντα, ώστε να αποκοµίσει συγκεκριµένα οφέλη. Προφανώς αυτές οι προοπτικές ως προς τις ενέργειες της Τουρκίας από εδώ και στο εξής έχουν ληφθεί υπόψιν και για τον λόγο αυτόν ενισχύεται και αναβαθµίζεται η αµυντική θωράκιση της χώρας. Για παν ενδεχόµενον…
Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή