Υπάρχουν άραγε μηχανισμοί που κατευθύνουν τις κοινωνίες προς ορισμένες κατευθύνσεις και όχι μόνο για την καταναλωτική τους ροή αλλά και για τις πολιτικές τους τάσεις;

Όσο υπερβολική κι αν μοιάζει μια τέτοια χειραγώγηση, και μάλιστα σε πολιτικό επίπεδο, εντούτοις φαίνεται ότι είναι μια σημερινή πραγματικότητα. Το αποδεικνύει στο νέο του βιβλίο ένας πολυγραφότατος χρηματοοικονομικός αναλυτής, ο Γιώργος Ηλιόπουλος, κείμενα του οποίου έχουν δημοσιευθεί σε ακαδημαϊκές εκδόσεις των Πανεπιστημίων Πατρών, Βελιγραδίου, Leiden της Ολλανδίας και του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας UW-Warsaw της Πολωνίας. Το βιβλίο του που μιλάει για τους μηχανισμούς χειραγώγησης φέρει τον τίτλο «Οι μηχανικοί της πραγματικότητας».

Να πώς περιγράφει ο Ηλιόπουλος τους μηχανισμούς αυτούς: «Οι περισσότεροι σύγχρονοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται πως οι διαφημιστικές εκστρατείες σχεδιάζονται για να χειραγωγούν την καταναλωτική συμπεριφορά, με τους σπουδαστές των μηχανισμών προώθησης πωλήσεων να διδάσκονται μεθόδους προσανατολισμού των καταναλωτών προς την επιλογή διαφόρων συγκεκριμένων προϊόντων. Ελάχιστοι όμως υποψιάζονται πως μια ανάλογη μεθοδολογία εφαρμόζεται για τη δημιουργία μιας ψυχολογικής αρχιτεκτονικής δομής, που διαμορφώνει κάθε πλευρά του πολιτιστικού πεδίου της κοινωνίας. Από την άλλη πλευρά ο κυκεώνας της υγειονομικής κρίσης, που στιγματίζει με τον χειρότερο και πλέον οδυνηρό τρόπο τη λήξη της δεύτερης δεκαετίας του νέου αιώνα, εξωθεί πολλούς ανθρώπους να αναλογίζονται το πώς πρόκειται να διαμορφωθεί το μέλλον μετά και από την τρέχουσα και άνευ προηγουμένου αβεβαιότητα.

Όμως, πριν από έναν και πλέον αιώνα, ορισμένοι διορατικοί άνθρωποι σπεύδουν να σχεδιάσουν θεωρητικά συγκεκριμένους μηχανισμούς ικανούς να στρέφουν ολόκληρες κοινωνίες προς τις κατευθύνσεις που οραματίζονται. Στην εποχή μας πολλοί από τους σχεδιαζόμενους μηχανισμούς τίθενται σε πρακτική εφαρμογή και παραμένουν αθέατοι χάρη στη συνωμοσιολογία που εκρήγνυται λόγω της κρίσης, αλλά και την εκθετική ανάπτυξη νέων και άγνωστων στο ευρύ κοινό τεχνολογιών».

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι εδώ και χρόνια υπάρχουν κατ’ αρχάς μηχανισμοί που στρέφουν την κοινωνία εκεί όπου θέλουν οι χειριστές των μηχανισμών αυτών. Δεδομένου δε ότι είναι στοιχείο της πολιτικής η τάση επιβολής εξουσίας επί των κοινωνιών, είναι περισσότερο από προφανές ότι τέτοιοι μηχανισμοί χειραγώγησης χρησιμοποιούνται συχνά -ίσως και δύσκολα ανιχνεύσιμοι- από τους κομματικούς μηχανισμούς. Οι οποίοι ως «όπλα» διαθέτουν και τις συνωμοσιολογικές πρακτικές προς επηρεασμό της κοινής γνώμης αλλά και τις νέες τεχνολογίες, που υποδορίως, έμμεσα, ή και φανερά, έχουν τη δυνατότητα να επηρεάζουν αποφασιστικά την κοινή γνώμη, μέσω της έντεχνης προπαγάνδας και «γεγονότων» που εμφανίζονται ως αλήθειες ενώ είναι ψέματα ή μισές αλήθειες.

Υπάρχει αντίδοτο σε αυτήν τη σκοτεινή διαδικασία επηρεασμού και υποχρεωτικού προσανατολισμού του εκλογικού σώματος; Ναι, υπάρχει. Και είναι η υπεύθυνη ενημέρωση, κάτι βεβαίως που δεν εξαρτάται μόνο από τα σοβαρά και αξιόπιστα Μέσα, υπό οιανδήποτε μορφή, αλλά και από το κοινό, εφόσον αυτό δεν θέλει να εξαπατάται ή να χειραγωγείται...

*Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή