Με τίτλο «Και αν συνέβαινε στην Ελλάδα;», στο κύριο άρθρο της, τις προάλλες, η «Απογευματινή» συνέκρινε το πώς οι ελβετικές Αρχές και γενικά το ελβετικό πολιτικό σύστημα αντιμετώπισαν το τραγικό δυστύχημα στο Κραν Μοντανά με τους 40 νεκρούς και τους δεκάδες τραυματίες και τι θα γινόταν εδώ αν, ο μη γένοιτο, είχαμε ένα ανάλογο περιστατικό.

Πράγματι, με βάση την εμπειρία άλλων τραγικών περιστατικών στη χώρα μας και με πιο πρόσφατο εκείνο των Τεμπών, μπορούμε μετά βεβαιότητος να προβλέψουμε τι θα είχε γίνει, και ειδικά τη στάση της αντιπολίτευσης, που θα είχε βρει την ευκαιρία να δημιουργήσει πολιτικό αφήγημα πάνω στις σορούς. Δεν συζητάμε καν για την ευθύνη που θα καταλογιζόταν στον αρμόδιο υπουργό - αναλόγως της φύσεως του δυστυχήματος. Λ.χ. αν επρόκειτο για ναυάγιο, η ευθύνη που θα βάραινε τον υπουργό θα ήταν ότι δεν βρέθηκε ο ίδιος στην τιμονιέρα ώστε να αποτρεπόταν το θαλάσσιο δυστύχημα. Αν ήταν πολύνεκρο οδικό δυστύχημα, θα καταλογιζόταν ευθύνη ακόμη και στον υπουργό Δημοσίων Έργων, διότι είχε ανατεθεί η ασφαλτόστρωση του δρόμου σε εταιρεία η οποία δεν είχε βάλει την πρέπουσα ποσότητα ασφάλτου και επομένως το οδόστρωμα ήταν ολισθηρό και συνέβη το δυστύχημα. Στη συγκεκριμένη, μάλιστα, περίπτωση, ήσσονος σημασίας μπροστά στη δόση ασφάλτου θα ήταν το γεγονός ότι ο προκαλέσας το δυστύχημα μπορεί να ήταν και σούρα από το μεθύσι. Μπρος στην ευκαιρία, τύφλα να ’χει η αλήθεια. Βεβαίως να μην ξεχάσουμε ότι μεταξύ των αγανακτισμένων για το δυστύχημα όλο και κάποιος εξυγιαντής του πολιτικού συστήματος θα αναδυόταν και όλο και κάποιος σωτήρας θα προσφερόταν να σώσει την Ελλάδα και τον λαό της από την υποτιθέμενη κατάντια τους. Διότι, ως γνωστόν, στην Ελλάδα τελευταίως παρουσιάζεται ένα έλλειμμα σωτήρων και αυτό είναι μεγάλο μειονέκτημα για όποια χώρα θέλει να πάει μπροστά.

Εδώ που τα λέμε, η αντιπολίτευση έχει μπει στο πνεύμα μιας μεγάλης μερίδας της κοινωνίας. Η οποία κυριολεκτικώς ρουφάει κάθε γεγονός που έχει ως περιεχόμενο «αίμα και σπέρμα». Με την έννοια αυτή, η αντιπολίτευση, σχεδόν στο σύνολό της, είναι ένα είδος… Νικολούλη. Ειδικά βεβαίως όταν μαύρη μοίρα κτυπάει την πόρτα των ανθρώπων. Και προσπαθούν τα κόμματα αυτά ως Νικολούληδες να βρουν τον ένοχο, που συνήθως κρύβεται και που και μόνο από το γεγονός ότι ανήκει στην κυβερνητική παράταξη βαρύνεται με την ευθύνη για το αποτρόπαιο γεγονός. Ακόμη και αν συνέβη τυχαίως. Διότι τότε είτε έπρεπε οι αρμόδιοι να είναι μέντιουμ και να έχουν προλάβει το δυσάρεστο, είτε να μην είναι γκαντέμηδες. Και εφόσον είναι γκαντέμηδες, με ποια καρδιά να τους ψηφίσει ο κοσμάκης, όταν μάλιστα σταυροκοπιέται κάθε Τρίτη και δεκατρείς και πέφτει ανάσκελα μπροστά στο 666!!!

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή