Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι αντιδράσεις για τη σύλληψη του Μαδούρο, προερχόμενες βασικώς από τον αριστερό χώρο, δεν είχαν ανάλογο παρελθόν σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις καταπάτησης του Διεθνούς Δικαίου. Αυτό δεν θα έπρεπε να προξενεί, τελικώς, έκπληξη αν αναλογιστεί κανείς τις σχέσεις τις οποίες είχε αναπτύξει η Αριστερά που μας κυβέρνησε και τις οποίες απέκρυπτε επιμελώς ο Αλέξης Τσίπρας. Η υπενθύμιση των σχέσεων αυτών με έναν δικτάτορα έμπορο ναρκωτικών έχει σήμερα τη σημασία της αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι οι Έλληνες φίλοι του φιλοδοξούν να επανέλθουν στην πολιτική και μάλιστα σε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Οι αποκαλύψεις, όχι απλώς για τις σχέσεις με το δικτατορικό καθεστώς Μαδούρο, αλλά για τις γενικότερες κινήσεις στη Λατινική Αμερική του Αλέξη Τσίπρα και του στενότερου τότε συνεργάτη του, εκτός από επικίνδυνες ήταν και επιεικώς αφελείς, αν αξιολογηθούν υπό το πρίσμα του τρόπου που διαμορφώνονται οι διακρατικές σχέσεις στη διεθνή σκηνή. Σε ρόλο επαίτη εκινείτο ο τότε αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ στη Νότιο Αμερική αρχής γενομένης από την πολύπαθη, ελέω Μαδούρο, Βενεζουέλα. Προηγουμένως είχε κάνει περίεργες επαφές με τη Ρωσία για να εξασφαλίσει χρηματοδότηση. Όλες δε οι προσπάθειες κατέληγαν τότε στο δυσοίωνο συμπέρασμα ότι ο μετέπειτα Έλληνας πρωθυπουργός, απεργαζόταν την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και κατ’ επέκταση και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και όταν οι πόρτες έκλεισαν, πήραν, στην απελπισία τους, ο κ. Τσίπρας και ο στενός συνεργάτης του την πλέον αφελή πρωτοβουλία: απευθύνθηκαν για βοήθεια σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, ορισμένες εκ των οποίων ανήκουν κυριολεκτικώς στον Τρίτο Κόσμο, όλες δε ήσαν τελείως χρεοκοπημένες! Δεν χωρεί αμφιβολία ότι αν ο ελληνικός λαός εγνώριζε πώς εκινούντο και πώς προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της χώρας αν θα έρχονταν στην εξουσία, δεν θα εκδήλωνε τη διαμαρτυρία του για τα πρώτα μνημόνια ψηφίζοντας «πολιτικούς» που απέκτησαν την πολιτική γνώση μέσα από... κόμικς για αρχαρίους και την μπόλιασαν με την επικίνδυνη ιδεοληψία μιας Αριστεράς που θεωρεί εχθρούς όσους αντιτίθενται στον επιδεικνυόμενο συνήθως αυταρχισμό της.

Να σημειώσουμε, για όποια σημασία σήμερα μπορεί να έχει, βάσει της λογικής, ότι το παρελθόν σηματοδοτεί πολλές φορές και το μέλλον, ότι οι πρωταγωνιστές των απίθανων επαφών στις οποίες αναλώνονταν, έχουν αποφύγει να απαντήσουν σε βάσιμα ερωτήματα, για τις επαφές εκείνες στη Βενεζουέλα, προβάλλοντας μάλιστα ως επιχείρημα ότι τα ταξίδια εκείνα δεν συνιστούσαν το βασικό πρόβλημα της χώρας την εποχή εκείνη! Ούτε βεβαίως στην «Ιθάκη» επιχειρείται να ερμηνευθούν οι επαφές εκείνες με τον σιδηροδέσμιο σήμερα δικτάτορα.

Αυτά μπορεί να ανήκουν πλέον σε ένα κακό παρελθόν για τη χώρα αλλά είναι χρήσιμα διότι η υπόμνησή τους συμβάλλει, πιθανώς, στην αφύπνιση της κοινωνίας που αρέσκεται στους πειραματισμούς μη αναλογιζόμενη τις συνέπειές τους, ειδικά όταν επιλέγει ακατάλληλους διότι έχει βαρεθεί τους κατάλληλους…