Ε δεν ήταν δυνατόν, μετά τους υπαινιγμούς σε βάρος της προέδρου του αναγγελθέντος κόμματος -που ακούμε αλλά δεν βλέπουμε- ότι έτσι και πάει σε μία συνέντευξη και της απευθύνουν ερωτήσεις για πολιτικά ζητήματα δεν θα ξέρει τι να απαντήσει... Και έλαβε θέση. Και μάλιστα στα δύσκολα θέματα της εξωτερικής πολιτικής και ιδιαίτερα στα Ελληνοτουρκικά.

Διαβάστε: Μαρία Καρυστιανού: Η ανάρτηση για το τροχαίο με οπαδούς του ΠΑΟΚ στη Ρουμανία - ''Σήμερα σιωπή, η πόλη μας πενθεί''

Και τι ακούσαμε; Κοινοτοπίες, αυτονόητα και πάντως όχι και κάποια ευφυή προσέγγιση που θα ήταν χρήσιμη, ενδεχομένως, γι’ αυτούς που χειρίζονται τα κρίσιμα αυτά θέματα. Παράδειγμα: «…η διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας και η άσκηση των δικαιωμάτων της χώρας από το Διεθνές Δίκαιο είναι αδιαπραγμάτευτες και οποιαδήποτε απεμπόλησή τους είναι εθνική προδοσία».

Ευτυχώς που μας ενημέρωσε η κυρία Καρυστιανού, διότι ύστερα από τόσα χρόνια που είναι τα Ελληνοτουρκικά στην κορυφή της ατζέντας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, δεν γνωρίζαμε τίποτε περί εθνικής κυριαρχίας και ποια είναι τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματά μας. Ας διάβαζε εφημερίδες και εν πάση περιπτώσει δεν περιμέναμε αλεξιπτωτιστές της πολιτικής για να μάθουμε τι συμφέρει και τι όχι τη χώρα. Διότι προφανώς και είναι εναντίον του διαλόγου η συγκεκριμένη κυρία, που θέλει να διαβεί την πόρτα της πολιτικής όταν στην ουσία δεν θεωρεί σκόπιμη τη συνάντηση του πρωθυπουργού με τον Τούρκο πρόεδρο. Και προτείνει, ουσιαστικά, να αποφασίσει ο λαός αν θα πρέπει να γίνει αυτή η συνάντηση. Πλέρια δημοκρατία και άμεση. Να υπαγορεύσει δηλαδή η κοινωνία και κάθε «ψεκασμένος», στους οποίους βεβαίως, μια και έχουμε δημοκρατία, περιλαμβάνονται και οι απατεώνες του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι φοροκλέφτες, τα παντός είδους λαμόγια τα οποία δεν λείπουν από την κοινωνία μας και κάθε καρυδιάς καρύδι, ποιες θα είναι οι τύχες της χώρας αυτής. Και γιατί να μην αποφαίνονται για κάθε θέμα, οπότε δεν είναι δύσκολο να συμπεράνει κανείς τι θα ψήφιζε να γίνει καθένας από τους παραπάνω. Δεν ξέρω πώς αντιλαμβάνονται κάποιοι την πολιτική πέρα από τις μεγαλοστομίες, «τηγανίζοντας αέρα κοπανιστό».

Θεμιτή κάθε μπαρουφολογία στις δημοκρατίες. Το πρόβλημα ξεκινάει από τη στιγμή που κάποιοι συμπολίτες μας τα φούμαρα τα εκλαμβάνουν ως υψηλή πολιτική που αξίζει κανείς να τη δοκιμάσει λες και είναι μπακλαβάς. Και η ελληνική πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από περιόδους ελκυστικής αερολογίας, που οδηγούσε τη χώρα σε μεγάλες περιπέτειες και σε απόγνωση τελικώς και αυτούς που τις πίστεψαν. Πώς όμως μπορεί κανείς να πείσει τον αφελή ή τον φανατικό, καθώς ο πρώτος γουστάρει τα μεγάλα λόγια και τις αιθεροβασίες και ο δεύτερος να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα επειδή ψόφησε η δική του; Μάλλον έχουμε μεγάλες απαιτήσεις από μια μερίδα του κόσμου που αγνοεί την πραγματικότητα, θεωρεί ότι ούτως ή άλλως είναι περιούσιος λαός και δεν κινδυνεύει από τίποτε, πολύ περισσότερο από εκείνους που τον παραμυθιάζουν και βγάζουν λαγούς από το καπέλο…

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή