Οι λαοί πολλές φορές πιάνονται αφελείς. Πολλές φορές επίσης πιστεύουν ότι πρέπει να αλλάξουν τη διακυβέρνηση που τους ενοχλεί και, έστω και αν έχουν δίκιο στην αλλαγή που επιθυμούν, εν τούτοις κάθε μεταβολή κρίνεται εκ του αποτελέσματος και σε σύγκριση με το αν αυτό που επέτυχαν είναι καλύτερο από αυτό που δεν ήθελαν.

Αυτή η πραγματικότητα ισχύει για το σημερινό Ιράν, το οποίο πριν από κοντά πενήντα χρόνια δεν άντεχε τον σάχη, και επέλεξε τους μουλάδες και το θεοκρατικό καθεστώς τους, που τους άλλαξε τα φώτα. Και πάλι ο λαός θέλησε να αλλάξει τη διακυβέρνησή του και αυτό που έχει καταφέρει μέχρι τώρα είναι οι χιλιάδες νεκροί και άλλοι τόσοι οι παραπάνω τραυματίες - πάντα κατά προσέγγιση διότι το δικτατορικό καθεστώς του Ιράν ξέκοψε κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο.

Η τακτική Τραμπ που συνίσταται σε μία επέμβαση στο Ιράν για να σταματήσουν οι σκοτωμοί από το καθεστώς όπως είχε πει, δεν είναι κάτι που αναγνωρίζεται από τη διεθνή πρακτική και νομιμότητα και οπωσδήποτε υπήρξε ένα πρόσχημα για την επέμβαση για άλλους λόγους. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι κάνοντας πίσω αρχικά από το ενδεχόμενο παρέμβασης επειδή σταμάτησαν οι σκοτωμοί και οι εκτελέσεις, εν τούτοις έστειλε στη συνέχεια αεροπλανοφόρο και αντιτορπιλικά του αμερικανικού Ναυτικού στην περιοχή.

Το θέμα όμως του παρόντος σημειώματος δεν είναι οι πρακτικές Τραμπ αλλά πόσο εύκολα οι λαοί πέφτουν σε παγίδες που τους στήνουν οι εκάστοτε λαϊκιστές. Το έχουμε δει άλλωστε και στη χώρα μας. Ίσως πάντως για τη συνολική εικόνα των διεθνών πραγμάτων η καλύτερη εξήγηση υπάρχει σε βραβευμένη ξένη γελοιογραφία όπου δημοσιογράφος ερωτά έναν Αφρικανό, έναν Ευρωπαίο, έναν Αμερικανό και έναν Άραβα μουσουλμάνο ποια είναι η γνώμη τους για την έλλειψη τροφής στον υπόλοιπο κόσμο. Και ο Αφρικανός απαντά: Τι είναι τροφή; Ο Ευρωπαίος ρωτά: Τι είναι έλλειψη; Ο Αμερικανός ρωτάει: Τι είναι υπόλοιπος κόσμος. Και ο μουσουλμάνος ανατολίτης: Τι είναι η γνώμη;

Και οι τέσσερις απαντήσεις είναι εξαιρετικές και δείχνουν απόλυτα τον σημερινό κόσμο και τις αντιλήψεις των συγκεκριμένων λαών. (και των ηγετών τους βεβαίως, ειδικώς της Αμερικής). Όμως για το θέμα μας η απάντηση που ανταποκρίνεται πειστικά στον αυταρχισμό των καθεστώτων στη Μέση Ανατολή και ειδικώς στο θεοκρατικό του Ιράν είναι η απάντησηερώτηση του μουσουλμάνου: Τι είναι γνώμη; Αντιπροσωπεύει η απάντηση αυτή τις αντιλήψεις του αυταρχικού καθεστώτος των μουλάδων, που παραπέμπουν στις πιο σκοτεινές περιόδους του Μεσαίωνα. Και μόνο το γεγονός ότι οι μουλάδες την αυθόρμητη εναντίον τους λαϊκή κίνηση τη βαφτίζουν συνωμοσία υποκινούμενη απ’ έξω καταλαβαίνει κανείς ποια τύφλωση έχουν τα καθεστώτα εκεί κάτω. Το ερώτημα είναι, παρά τις αυτονόητες λαϊκές αντιδράσεις για όσα έχουν υποστεί οι Ιρανοί, πόση δημοκρατία μπορούν να αντέξουν οι λαοί τέτοιων χωρών και κυρίως του Τρίτου Κόσμου…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή