Μία αφίσα -για την ακρίβεια πολλές- κολλημένη σε κολόνες της ΔΕΗ, ενδεχομένως και αλλού, ενημερώνει για το προγραμματικό συνέδριο της Νέας Αριστεράς. Η αφίσα γράφει μεταξύ άλλων ότι σε έναν κόσμο που καταρρέει η λύση είναι μόνο ΑΡΙΣΤΕΡΑ!

Κατ’ αρχάς, ο κόσμος βεβαίως και δεν πάει καλά, αλλά πάντως δεν καταρρέει. Και οπωσδήποτε δεν είναι η Αριστερά εκείνη που θα τον σώσει. Ο υπόλοιπος κόσμος άλλωστε, στο μέτρο που παρακολουθούσε τα ελληνικά πράγματα κατά την αριστερή διακυβέρνηση, μπορούσε να βγάλει τα συμπεράσματά του για την περίπτωση που θα ήθελε να τον σώσουν κάποιοι αριστεροί.

Εκείνο που δεν μπορώ να καταλάβω αλλά το έχουν καταλάβει άλλοι λαοί πλην βεβαίως της Βορείου Κορέας είναι η ιδεολογία της Αριστεράς. Διότι αυτή εδράζεται στην κομμουνιστική θεωρία και τα πιστεύω της. Επομένως, αν υπάρχουν παρεκκλίσεις, τότε αυτή δεν είναι Αριστερά, διότι δεν υπάρχει το «ολίγον έγκυος». Αν δεν υπάρχουν, τότε ο φερετζές του κομμουνιστικού ιδεώδους είναι η λέξη «Αριστερά».

Αυτά δεν είναι απλοϊκές ερμηνείες μιας ιδεολογίας αλλά ρεαλισμός. Δεδομένου δε ότι στη βάση τους οι αριστεροί είναι κομμουνιστές -εκτός αν προσποιούνται, οπότε αυτό είναι απάτη σε βάρος της κοινωνίας και των πολιτών ειδικότερα-, έχει ενδιαφέρον να πούμε λίγα πράγματα για τον κομμουνισμό. Και δεν θα τα πει ο γράφων αλλά πιο ειδικοί επί της συγκεκριμένης ιδεολογίας, η οποία εν πάση περιπτώσει είναι σε αποδρομή εδώ και πολλά χρόνια.

Στο βιβλίο του που κυκλοφόρησε πριν από ακριβώς 70 χρόνια, με τίτλο «Στα κάτεργα της Σιβηρίας», ο Π. Κατηφόρης, δημοσιογράφος, λογοτέχνης και συγγραφέας, περιγράφει την πραγματική περιπέτεια ενός πρώην στελέχους του ΚΚΕ όταν αποχώρησε από αυτό μετά την αποδοχή από το Κόμμα της παραχώρησης της Μακεδονίας στη Βουλγαρία. Πέραν όμως αυτής της περιπέτειας, σημασία έχουν οι κριτικές που γράφτηκαν για το βιβλίο από προσωπικότητες της εποχής, όπως λ.χ. ο ακαδημαϊκός Σπύρος Μελάς, ο οποίος αναφέρει τα εξής για τους κομμουνιστές και το κόμμα τους: «Κανείς δεν είχε το δικαίωμα να έχει γνώμη, να συζητήσει μία διαταγή, να διαμαρτυρηθεί για μία αδικία, να διαφωνήσει προς τον “γραμματέα”, τον ινστρούχτορα, προς οιοδήποτε μέλος αυτής της τυραννικής αριστοκρατίας, χωρίς τον κίνδυνο να γίνει αποσυνάγωγος…».

Τους πραγματικούς τελικώς στόχους της Αριστεράς περιγράφει απολύτως κατανοητά στο βιβλίο του «Τρελλοί, τσαρλατάνοι, ταραχοποιοί» (που έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ) ο καθηγητής Ρότζερ Σκρούτον. Ο οποίος θεωρεί ότι είναι περίπου μπαρούφα η εμμονή των αριστερών στην κοινωνική δικαιοσύνη, την οποία επικαλούνται με κάθε ευκαιρία (και προφανώς και ως πρόσχημα ή άλλοθι), διότι στην ουσία οι αριστεροί πιστεύουν σε μια νοοτροπία ισοπεδωτική. Είναι η θεωρία τους ότι η ανισότητα στις κοινωνίες, είτε αφορά την ιδιοκτησία, είτε τη θέση στην κοινωνία, στην εκπαίδευση, είναι άδικη μέχρι να αποδειχθεί ότι αυτό δεν ισχύει!

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή