Πρόθεση της κυβέρνησης όσον αφορά τη συνταγματική αναθεώρηση είναι να αποτελέσει αυτή μια υπέρβαση των σημερινών ισχυόντων, ώστε η λειτουργία του κράτους να είναι προσαρμοσμένη στις ανάγκες ενός απαιτητικού μέλλοντος. Κατά κάποιον τρόπο επιδίωξη είναι η επανίδρυση του κράτους.

Οι σκεπτόμενοι πολίτες είναι βέβαιο ότι έχουν παγιωμένες απόψεις σε ζητήματα που τους έχουν ταλαιπωρήσει επί σειρά ετών. Και αυτό θα επιβεβαιωθεί σε έρευνες της κοινής γνώμης οι οποίες ασφαλώς θα ακολουθήσουν μόλις προχωρήσει η διαδικασία της αναθεώρησης. Ήδη υπάρχει η αίσθηση ότι ο κόσμος, στην πολύ μεγάλη έως συντριπτική πλειοψηφία του, τάσσεται υπέρ των ανατροπών που φέρνουν καταλυτικές αλλαγές στη λειτουργία κράτους και θεσμών.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν έχουν εκφέρει ακόμη τις απόψεις τους για την κατεύθυνση της αναθεώρησης. Βεβαίως ορισμένων κομμάτων και δη αυτών που βρίσκονται στον αριστερό χώρο είναι δεδομένες οι αναχρονιστικές απόψεις, όπως λ.χ. στη λειτουργία ξένων πανεπιστημίων στη χώρα μας, τις οποίες και δεν συμμερίζεται η ελληνική κοινωνία. Μάλιστα για την ίδρυση μη κρατικών ΑΕΙ η κοινή γνώμη πιστεύει ότι με τη θεσμοθέτησή τους και τα υπάρχοντα Ιδρύματα θα βελτιωθούν διά του ανταγωνισμού, και το γονικό οικονομικό βάρος θα είναι μικρότερο αφού οι γονείς δεν θα αναγκάζονται να στέλνουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό. Για να το πούμε πιο απλά, το μονοπώλιο της Αριστεράς ως προς την προοδευτικότητα των ιδεών θεωρείται από τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού πολιτική φούσκα.

Μία άλλη αριστερή αγκύλωση -για την οποία θα αποκαλυφθούν και οι πραγματικές ή επαμφοτερίζουσες προθέσεις των άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης και απέναντι στην οποία είναι η ίδια η κοινωνία- αφορά την άρση του καθεστώτος μονιμότητας στο Δημόσιο. Άλλο παράδειγμα λαϊκής συναίνεσης ως προς τις συνταγματικές διατάξεις που σκοπεύει να αναθεωρήσει η κυβέρνηση είναι το άρθρο περί ευθύνης υπουργών. Με άλλα λόγια οι πολίτες επιθυμούν ένα περισσότερο αξιόπιστο πολιτικό σύστημα, το οποίο εξασφαλίζεται με την κατάργηση προνομίων στους πολιτικούς, οι οποίοι έχουν δώσει πλείστα όσα παραδείγματα προκλητικής χρήσης των προνομίων αυτών.

Καθώς έτσι έχουν τα πράγματα και οι κυβερνητικές προθέσεις είναι συγκεκριμένες, το αρχικό συμπέρασμα -αφού δεν έχουν καταθέσει επισήμως τις προτάσεις τους τα κόμματα της αντιπολίτευσης- είναι ότι η ευρύτερη αντιπολίτευση πρέπει να δίδει στο εξής ιδιαίτερη προσοχή στον τρόπο με τον οποίο θα αντιδρά στις κυβερνητικές προτάσεις για το σύνταγμα και στην αιτιολογία των αντιδράσεών της. Κι αυτό διότι κάτω από συνθήκες πλήρους πολιτικής κυριαρχίας του κυβερνώντος κόμματος, όπως είναι η σημερινή πολιτική πραγματικότητα, μπορεί όντως να αποδεικνύεται εύκολη η φθορά μιας κυβέρνησης, αλλά αποδεικνύεται ευκολότερη η φθορά της αντιπολίτευσης από την ανυπαρξία πολιτικού λόγου και εφικτών προτάσεων. Έτσι δηλαδή όπως τα πέραν της ΝΔ κόμματα και οι αρχηγοί τους μας έχουν συνηθίσει.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή