Με αφορµή τα όσα έχουν αποκαλυφθεί για τον αυτοανακηρυχθέντα σχεδόν σε ισόβιο πρόεδρο της ΓΣΕΕ και τις οικονοµικές ατασθαλίες για τις οποίες έχουν επιληφθεί οι αρµόδιες Αρχές και η ∆ικαιοσύνη, είναι σκόπιµο ίσως να ρίξουµε µια µατιά στον ελληνικό συνδικαλισµό. ∆εν χωρεί αµφιβολία ότι ο συνδικαλισµός ως θεσµός παραµένει µια κορυφαία κατάκτηση των εργαζοµένων. Υπό µία προϋπόθεση. Ότι σε κάθε ενέργειά του, ως οργάνωσης ή των ηγετικών φορέων του, φροντίζει να διασφαλίζει το κύρος του ώστε αυτό να µην ευτελίζεται στο όνοµα της εξυπηρέτησης είτε προσωπικών συµφερόντων είτε κοµµατικών σκοπιµοτήτων. Στην Ελλάδα και ανεξαρτήτως του τι έχει αποκαλυφθεί στην υπόθεση του προαναφερθέντος αρχισυνδικαλιστή -τουλάχιστον µε βάση τα χρόνια που ηγείται συνδικαλιστικών οργανώσεων- έχουµε κατ’ αρχάς έναν υποκινούµενο από κόµµατα συνδικαλισµό που κάθε άλλο παρά εξυπηρετεί τα πραγµατικά συµφέροντα των τάξεων που εκπροσωπεί.

Με άλλα λόγια, στη χώρα µας ο συνδικαλισµός παραµένει χειραγωγηµένος από πολιτικές παρατάξεις, µε αποτέλεσµα να έχει αναδείξει όλα τα µειονεκτήµατά του που δεν λες και ότι εξυπηρετούν τα καλώς εννοούµενα συµφέροντα της εργατικής τάξης. Έχουµε και λέµε λοιπόν: Πρώτον, οι κατευθυνόµενοι συνδικαλιστές, ειδικώς µάλιστα όταν είναι υψηλά στην ιεραρχία, δεν µπορούν να εξυπηρετήσουν τα συµφέροντα των εργαζοµένων. Εξυπηρετούν µόνο τα συµφέροντα και τις πρόσκαιρες σκοπιµότητες των κοµµάτων στα οποία ανήκουν και από τα οποία λαµβάνουν εντολές.

∆εύτερον, µε τον αυθαίρετο τρόπο µε τον οποίο συνήθως λειτουργούν, καταστρατηγούν στοιχειώδεις δηµοκρατικούς κανόνες, όπως είναι η έννοια του σεβασµού της πλειοψηφίας και της αντίθετης άποψης. Τρίτον, ακριβώς επειδή τα κόµµατα φροντίζουν να χρησιµοποιούν τους συνδικαλιστές ως πολιτικές αιχµές, σε πολλές περιπτώσεις ζητηµάτων πολιτικής σπουδαιότητας φαλκιδεύουν στην ουσία τον πραγµατικό τους ρόλο, που είναι η προώθηση των αληθινών συµφερόντων των εργαζοµένων. Και όχι, βεβαίως, η ευκολότερη προώθηση ή η παρεµπόδιση της εφαρµογής µιας κυβερνητικής πολιτικής, αναλόγως αν πρόκειται περί συνδικαλιστών που πρόσκεινται στην εκάστοτε κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση. Τέταρτον, δεν είναι δυνατόν να θεωρούνται αυθεντικοί εκπρόσωποι των εργαζοµένων αυτοί που χρησιµοποιούν -µε τη συναίνεση και των κοµµάτων που τους υποστηρίζουν- τον συνδικαλισµό ως εφαλτήριο για µεταπήδηση στην πολιτική. ∆ιότι έχουµε και τέτοια φαινόµενα στην πολιτική ιστορία της Μεταπολίτευσης.

Τα συνδικάτα σε όλες τις ευνοµούµενες ευρωπαϊκές χώρες αποτελούν εκ των βασικών κεφαλαίων ανάπτυξης και προόδου. Στις σκανδιναβικές χώρες, τις οποίες έχει ως πρότυπο το ελληνικό σοσιαλιστικό κόµµα στο οποίο ανήκει και ο ελεγχόµενος πρόεδρος της ΓΣΕΕ, τα συνδικάτα έρχονται αρωγοί της όποιας κυβερνητικής πολιτικής αποβλέπει στην αντιµετώπιση οικονοµικών κρίσεων και δεν υπερθεµατίζουν σε µια οικονοµική καταστροφή, στην οποία οδηγούν άκαιρες και άκριτες διεκδικήσεις. Η ελληνική κοινωνία, έτσι όπως εκπροσωπείται από τις διάφορες συνδικαλισµένες παρατάξεις, οφείλει να αντιληφθεί ότι είναι µέρος ενός συστήµατος στο οποίο όλοι καλούνται να συνεργήσουν για το κοινό όφελος. Και, βεβαίως, όχι µε συντεχνιακή αντίληψη.

∆ιότι µε τη λογική αυτή όλοι θα βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση µε όλους και θα βρισκόµαστε ενώπιον του φαινοµένου µιας διαταραγµένης κοινωνίας, όπου θα ισχύει το ιδεώδες του Καραγκιόζη: «Τα δικά µου δικά µου και τα δικά σου δικά µου». Γι’ αυτό και η Νέα ∆ηµοκρατία στο παρελθόν είχε αποτολµήσει να προτείνει την κατάργηση του κοµµατικού συνδικαλισµού. ∆ιότι εκφυλίζεται συνήθως -και εν πάση περιπτώσει στην Ελλάδα- σε έναν αποκλειστικά κοµµατικό σύµµαχο και σε τροχοπέδη οποιασδήποτε αναπτυξιακής προσπάθειας και προοδευτικής µεταρρύθµισης. Βεβαίως, από τη στιγµή που ο συνδικαλισµός εξελίχθηκε σε επάγγελµα, περιβαλλόµενος συγχρόνως και κοµµατικό µανδύα, έπαψε να υπάρχει και η λογική.

Ο συνδικαλισµός στις λοιπές ευρωπαϊκές χώρες λειτουργεί µε γνώµονα την ισορροπία µεταξύ των συµφερόντων εργοδοτών και εργαζοµένων, προς όφελος των τελευταίων. Και βεβαίως επειδή ο συνδικαλισµός είναι ανεξάρτητος πραγµατικά και δεν κατευθύνεται από κανένα ΠΑΣΟΚ ή, κυρίως, ΚΚΕ, γνωρίζει πώς να στηρίζει τα συµφέροντα των µελών του. Λ.χ. κατ’ επανάληψη την τελευταία πεντηκονταετία, στις σκανδιναβικές χώρες το κοινωνικό µοντέλο εκεί είχε την εξής αναγκαστική εφαρµογή: την εξασφάλιση της πλήρους απασχόλησης, απολύτως εγγυηµένης, µε αντάλλαγµα προσωρινούς περιορισµούς στις µισθολογικές αυξήσεις ή ακόµη και µισθολογικές περικοπές, για όσο διάστηµα διαρκούσε µια οικονοµική κρίση!! Μάλλον πολλά ζητάµε µε το να θέλουµε σε τέτοια ζητήµατα να γίνουµε Σκανδιναβοί. Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε, που τραγουδούσε και µια ψυχή…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή