• Οι αδυναµίες της Ευρώπης σε άλλες εποχές κρύβονταν κάτω από τις προοπτικές της. Η Ευρώπη -και εννοούµε την Ευρωπαϊκή Ενωση- µεγάλωσε (για την ακρίβεια ξεχείλωσε) και όταν ήλθε η στιγµή µία άλλοτε προστάτιδα δύναµη, η Αµερική, να ακολουθήσει απέναντί της την ιδιόµορφη πολιτική τού εξίσου ιδιόµορφου προέδρου της, αυτές οι καλυπτόµενες αδυναµίες βγήκαν στην επιφάνεια. Είτε αφορούν την εξωτερική πολιτική της είτε την αµυντική της -κυρίως αυτήν, µετά την απόφαση Τραµπ να αφήσει τους Ευρωπαίους να βγάζουν µόνοι τους τα κάστανα από τη φωτιά, στο συγκεκριµένο πεδίο. Προσώρας απλώς έβγαζαν µόνοι τα µάτια τους...
  • Καθώς λοιπόν έτσι διαµορφώνονται τα πράγµατα, έχει πολύ µεγάλη σηµασία το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι, κοιµώµενοι τον ύπνο του δικαίου, δεν είχαν κατορθώσει να αντιληφθούν τι έπρεπε να κάνουν, παρά τις προειδοποιήσεις που έπαιρναν. Λ.χ., πριν από ακριβώς 23 χρόνια ο γνωστός καθηγητής της Σηµειολογίας και συγγραφέας Ουµπέρτο Εκο επεσήµαινε τα εξής σε άρθρο του στη «Ρεπούµπλικα» για την Ευρώπη, αναφερόµενος στους όρους υπό τους οποίους η Γηραιά Ηπειρος -και αναφερόταν βεβαίως κυρίως στην Ευρωπαϊκή Ενωση- θα µπορούσε στον διεθνή περίγυρο να είναι ο τρίτος πόλος µετά τις Ηνωµένες Πολιτείες και την Κίνα:
  • Η Ευρώπη, έγραφε, έχει µόνο µία επιλογή. Και ανέφερε ειδικότερα ότι µετά την τελωνειακή και νοµισµατική ένωση θα πρέπει να διαµορφώσει ενιαία εξωτερική πολιτική και δικό της αµυντικό σύστηµα που θα της ήταν αρκετό για µία πολιτική άµυνας και άµεσης δράσης, που δεν µπορεί πλέον να εξασφαλίσει το ΝΑΤΟ! ∆ιερωτάτο βεβαίως ο Εκο, διότι ήταν έµπειρος, αν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα υπέγραφαν τέτοιες συµφωνίες. Επικαλούµενος τον Χάµπερµας αναφέρει ο Εκο ότι ένας τέτοιος στόχος είναι αδύνατο να πραγµατοποιηθεί άµεσα µε µία διευρυµένη Ευρώπη που θα περιελάµβανε την Εσθονία και την Τουρκία, την Πολωνία και ίσως µία µέρα και τη Ρωσία. Αλλά ένα τέτοιο σχέδιο θα µπορούσε να ενδιαφέρει τον πυρήνα των χωρών που ξεκίνησαν την Ε.Ε.!
  • ∆ιερωτάτο ακόµη ο Εκο αν η πρότασή του αυτή συνιστά ουτοπία. Βεβαίως τότε δεν θα µπορούσε να γνωρίζει ποιες ανάγκες και πιέσεις θα υποχρέωναν την Ευρώπη να προχωρήσει σε τέτοιου είδους ενιαίες πολιτικές. Οµως και πάλι, ο Εκο, χρησιµοποιώντας τη λογική και την εµπειρία του, επεσήµαινε ότι η ουτοπία αυτή γινόταν απαραίτητη εξ αιτίας της αναδιάταξης των παγκόσµιων ισορροπιών. Και κατέληγε επιγραµµατικά και άκρως προφητικά: Η Ευρώπη είναι καταδικασµένη, αν θέλει να επιβιώσει, να βρει κοινά µέσα εξωτερικής πολιτικής και άµυνας. «Αλλιώς θα γίνει, χωρίς να θέλουµε να προσβάλουµε κανέναν, Γουατεµάλα».
  • Γουατεµάλα δεν έχουµε ευτυχώς γίνει. Ακόµη δηλαδή. Μπορεί όλ’ αυτά να είναι µία ανάγκη αδήριτη, αλλά από την άλλη χρειάζονται και πεφωτισµένες ηγεσίες, τουλάχιστον στα ισχυρά κράτη της Ε.Ε., των οποίων όµως έχουµε έλλειψη...
Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή της Κυριακής