Τη στιγμή που στη χώρα μας αποφασίστηκε, ύστερα από πολλά χρόνια, η συνταγματική αλλαγή όσον αφορά την ευθύνη των υπουργών κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, στην Αγγλία, που δεν έχει Σύνταγμα και βασίζεται στο έθιμο, στην παράδοση και σε γραπτούς και άγραφους νόμους, βλέπουμε πώς αντιμετωπίζονται τα θέματα μείζονος ηθικής τάξεως με αφορμή τη δυσώδη υπόθεση του παιδόφιλου -και εν πολλοίς προαγωγού Επστάιν και την εμπλοκή σε αυτήν και μέλους της βρετανικής βασιλικής οικογένειας.

Ουδείς είναι υπεράνω του νόμου, όσο ψηλά κι αν βρίσκεται. Εκεί τουλάχιστον. Αναφερόμενος στον συλληφθέντα αδελφό του, ο βασιλιάς Κάρολος ήταν σαφής: «Αυτό που ακολουθεί τώρα είναι η πλήρης, δίκαιη και σωστή διαδικασία με την οποία το θέμα αυτό διερευνάται με τον κατάλληλο τρόπο και από τις αρμόδιες Αρχές. Σε αυτό, όπως έχω πει και πριν, έχουν την πλήρη και ολόψυχη υποστήριξη και συνεργασία μας. Επιτρέψτε μου να δηλώσω ξεκάθαρα: ο νόμος πρέπει να κάνει τη δουλειά του χωρίς παρεμβάσεις».

Αυτά εκεί. Διότι έτσι δουλεύουν οι δημοκρατίες και πρέπει εν πάση περιπτώσει να υπάρχει και ένα παράδειγμα του πώς λειτουργεί το λιγότερο κακό απ’ όλα τα πολιτεύματα, σε μια εποχή που πληθαίνουν τα παραδείγματα καταπάτησης των θεσμών σε πολλά κράτη, πρωτοστατούσης σήμερα της άλλοτε υποδειγματικής δημοκρατίας που ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Εδώ, στα χρόνια της Μεταπολίτευσης είδαμε το πολιτικό σύστημα να προχωρεί σε ανοσιουργήματα προκειμένου να καλύψει τα μέλη του ακόμη και από ποινικές ευθύνες. Και όχι μόνο τα μέλη του, αλλά και αυτούς που διόριζε στο Δημόσιο σε θέσεις ευθύνης. Έτσι η κατάχρηση δημοσίου χρήματος, και συγκεκριμένα το αδίκημα της απιστίας, από κακούργημα είχε υποβιβαστεί σε πλημμέλημα, για να αναφέρουμε ένα από τα πολλά παραδείγματα.

Το ουδείς υπεράνω του νόμου δεν αφορούσε τους πολιτικούς και επί σειράν ετών η κοινωνία δικαιολογημένα είχε την εντύπωση ότι επιβεβαιωνόταν στην πράξη η λαϊκή θυμοσοφία ότι «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει». Απλώς του το έβγαζε μόνο στην περίπτωση που θα αποκόμιζε κάποιο πολιτικό όφελος. Που και πάλι, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων ίσχυε η παραπάνω λαϊκή παροιμία. Αυτή η διαχρονική πραγματικότητα στην ελληνική πολιτική ζωή είναι που συνέβαλε -μαζί και με άλλες αιτίες- στην απομάκρυνση του κόσμου από την πολιτική, που εκφράζεται σήμερα είτε με ισοπεδωτικές απόψεις για τους πολιτικούς, είτε με την αδιαφορία, είτε με την επιδεικτική αποχή στις εκλογικές αναμετρήσεις. Αλλά και με άλλο κλασικό παράδειγμα, που συναρτάται με την αδιαφορία, την άρνηση όλο και περισσότερων ικανών προσωπικοτήτων να ασχοληθούν με τα κοινά.

Χρέος του πολιτικού συστήματος της χώρας είναι να διορθώσει τα ημαρτημένα του παρελθόντος, προς όφελος της δημοκρατίας, του κοινοβουλευτισμού, αλλά κυρίως για να διασώσει το δικό του κύρος και την αξιοπρέπειά του…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή