Η δημοκρατία ως πολίτευμα δεν είναι ούτε ακορντεόν ούτε ελαστικό γυναικείο εσώρουχο -κιλότα, για όσους δεν κατάλαβαν- που να την ανοιγοκλείνεις και να την προσαρμόζεις στα μέτρα σου και σε ό,τι σε εξυπηρετεί.

Το λέω αυτό διότι τα περί δημοκρατικών κομμάτων που πρέπει να συμπράξουν για να πέσει η σημερινή κυβέρνηση τα λέει πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ που μάλιστα έχει καταδικαστεί από το Ειδικό Δικαστήριο σε δύο χρόνια φυλακή με αναστολή για παράβαση καθήκοντος κατά τη διάρκεια της υπουργικής του θητείας. Αλλά και άλλοι, με περισσευούμενο θράσος, επικαλούνται τα κόμματά τους ως αυθεντικούς εκπροσώπους δημοκρατικών αρχών ενώ είτε η κυβερνητική τους θητεία είτε η εσωκομματική τους λειτουργία κάθε άλλο παρά επιβεβαιώνει τη δημοκρατικότητά τους.

Αυτοί όλοι οι αυτοπροσδιορισμοί περί δημοκρατικών κομμάτων -σε αντιστοίχιση προφανώς με το ότι τα άλλα δεν είναι και κυρίως το κυβερνών- μάλλον βασίζονται στην απλοϊκή λογική ότι, επειδή έχουν εκλεγεί από τον λαό, έχουν και το τεκμήριο της δημοκρατικότητας! Επιχείρημα ασφαλώς για αφελείς ή ασχέτους. Διότι παραβλέπει σκοπίμως, είτε, όπως προαναφέρθηκε, το πώς κυβέρνησαν -αν είχαν την τύχη να βρεθούν στην εξουσίαείτε το πώς λειτουργούν ως κόμματα. Διότι έχουμε παραδείγματα αντιδημοκρατικής λειτουργίας κομμάτων, από τα οποία μάλιστα εξαιτίας του λόγου αυτού αποχωρούν στελέχη, ενίοτε και στελέχη πρώτης γραμμής - πρώτης γραμμής σε σχέση βεβαίως με το πού τα έχει κατατάξει η κοινωνία, δηλαδή στο πολιτικό περιθώριο, ακόμη κι αν έχουν κατορθώσει να μπουν στη Βουλή.

Νομίζω ότι είναι χρήσιμα για το πολίτευμα δύο στοιχεία. Το ένα είναι να μη διακρίνεται ένας λαός για την αφέλειά του, διότι τότε πολύ εύκολα γίνεται θύμα λαϊκισμού και ωραίων αλλά κενών λόγων. Και το δεύτερο στοιχείο είναι ο λαός αυτός να έχει μνήμη. Όχι απλώς για να θυμάται αυτά που ορισμένα κόμματα -και ειδικότερα αυτά που έχουν στο παρελθόν κυβερνήσει τη χώρα- έχουν κάθε λόγο να τα ξεχάσει, αλλά για να μην πιάνεται κορόιδο από επιτήδειους πολιτικούς. Γιατί όταν μετανιώνει για την αφέλειά του, έχει ήδη πληρώσει τις επιλογές του.

Καθένας σε μια ελεύθερη χώρα, ειδικώς δε οι πολιτευόμενοι, μπορεί να ισχυρίζεται ό,τι θέλει και κυρίως να αυτοπροσδιορίζεται. Αρκεί να έχει συναίσθηση ότι έχει και ένα παρελθόν που τον ακολουθεί. Διότι, ας μη γελιόμαστε. Πολλοί πολιτικοί και ιδιαιτέρως αρχηγοί κομμάτων θεωρούν ότι οι πολίτες έχουν κοντή μνήμη. Καθώς και ότι αφελώς πιστεύουν πως το παρελθόν διορθώνεται. Κακώς. Διότι το παρελθόν ακολουθεί κάθε πολιτικό και συγχρόνως αποτελεί πυξίδα για το μέλλον. Οπότε στη συγκεκριμένη περίπτωση, «των δημοκρατών» τάχα του πολιτικού συστήματος, ισχύει όσον αφορά τον λαό η λαϊκή θυμοσοφία: «Με γέλασες μία φορά, ντροπή δική σου, με γέλασες δεύτερη φορά, επίσης ντροπή δική σου, με γέλασες τρίτη, ντροπή δική μου…».

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή