Είναι σχεδόν βέβαιο ότι, αν πριν από μερικά χρόνια έλεγε κανείς τι είδους ηγεσίες θα είχαν μελλοντικά οι παραδοσιακές υπερδυνάμεις του κόσμου τούτου, ασφαλώς θα τον εκλάμβαναν τον «προφήτη» αυτόν το λιγότερο για γραφικό. Κι όμως, λες και η ανθρωπότητα δεν έμαθε από τα παθήματά της, αναδύθηκαν στη σημερινή εποχή επικεφαλής κρατών που δεν διαφέρουν από τους παραδοσιακούς δικτάτορες. Με αντιλήψεις μάλιστα στο μεν εσωτερικό της χώρας τους ότι είναι οι ελέω Θεού μονάρχες, στις δε σχέσεις τους με τις άλλες χώρες ότι πέραν της ισχύος τους στην οποία πρέπει να υποτάσσονται οι άλλοι, τα όποια προβλήματα λύνονται με όρους συναλλαγής και αγοράς.

Κλασικοί εκπρόσωποι των νέων αυτών ηγεσιών είναι, βεβαίως, οι επικεφαλής των δύο παραδοσιακά αντίπαλων υπερδυνάμεων, της Ρωσίας και της Αμερικής, οι Βλαντίμιρ Πούτιν και Ντόναλντ Τραμπ. Ο πρώτος είναι η αναγνωρισμένη από την ιστορία μορφή του δικτάτορα απέναντι στον οποίο δεν υπάρχει εσωτερικό αντίπαλο δέος. Κι αν υπάρχει ή υπάρξει, είναι εξίσου βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα κτυπήσει την πόρτα του Αγίου Πέτρου.

Προβάλλοντας και ο Πούτιν την ισχύ του, θεωρεί ότι η ανασύσταση της παλαιάς σοβιετικής αυτοκρατορίας δικαιολογεί κάθε μέσο για την επίτευξή της, ασχέτως αν αυτό έχει ως συνέπεια εκατόμβες νεκρών. Είναι η ρωσική εκδοχή του αμερικανικού MAGA, δηλαδή ΜRGA - τουτέστιν Make Russia Great Again, Να Ξανακάνουμε Μεγάλη τη Ρωσία. Ουδόλως τυχαίο προφανώς ότι οι επιδιώξεις και των δύο ηγετών, του Ρώσου και του Αμερικανού, ταυτίζονται. Γι’ αυτό άλλωστε και υποτίθεται ότι οι παραδοσιακοί αυτοί αντίπαλοι κάνουν ο ένας τα στραβά μάτια στις υπερβάσεις και αυθαιρεσίες του άλλου διεθνώς.

Ο άλλος ηγέτης, υποτίθεται του δυτικού κόσμου, αντιμετωπίζει ως έμπορος τις σχέσεις της χώρας του με τις άλλες χώρες, ένας dealer δηλαδή, ο οποίος δεν μπορεί να αποστεί από την αντίληψη ότι όλα αγοράζονται και τα πάντα μπορεί να γίνουν αντικείμενο συναλλαγής. Do ut des. Βεβαίως, η διαφορά από τον «αντίπαλό» του είναι ότι βρίσκονται πρόθυμοι, είτε εξ ανάγκης είτε επειδή σκιάζονται την ομπρέλα κάτω από την οποία είχαν αναγκαστεί να βρίσκονται -και εννοούμε τη Σοβιετική Ένωση-, να προσέλθουν σε ένα είδος συναλλαγής με τον Αμερικανό έμπορα. Ενίοτε και δικαιολογημένα, όπως λ.χ. στην περίπτωση της χώρας μας, που ναι μεν είναι μέλος μιας θεωρητικά ισχυρής ευρωπαϊκής οικογένειας, η τελευταία όμως έχει αποδειχθεί τόσο αδύναμη που αδυνατεί να προασπίσει τα στοιχειώδη συμφέροντα των μελών της. Και αν στην περίπτωση της Ελλάδας δικαιολογείται κάθε είδους τέτοια συναλλαγή, δεδομένου μάλιστα ότι ιστορικά, μετά τον πόλεμο είμαστε στο υπό την αμερικανική κυριαρχία δυτικό στρατόπεδο, άλλοι απλώς αξιολογούν τι έχουν να κερδίσουν και τι να χάσουν και συμμετέχουν στην εμπορική συναλλαγή που έχει υποκαταστήσει πολιτική και διπλωματία. Αυτός όμως είναι ο κόσμος μας σήμερα…

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή