Η διαμαρτυρία -ανυπόστατη κατά τις διεθνείς συνθήκες- της Τουρκίας κατά της χώρας μας και οι καταγγελίες της για προκλητικές ενέργειες επειδή εστάλη συστοιχία πυραύλων Patriot στην Κάρπαθο, με το επιχείρημα ότι αυτοί στρέφονται κατά της Τουρκίας (!), συνιστά στην ουσία γκάφα ολκής. Πρώτον διότι ενώ γνωρίζει την πραγματική αιτία της αποστολής των πυραύλων αυτών που εστάλησαν και που στόχο έχουν την ελληνική αεράμυνα και την πρόσθετη προστασία της Κύπρου, με αφορμή τις πολεμικές επιχειρήσεις στο Ιράν, προβαίνοντας στην καταγγελτική αυτή ενέργεια στην ουσία θέτει εαυτήν απέναντι από τη Δύση που πολεμά το καθεστώς των μουλάδων. Επιπλέον, δεδομένου ότι από την Ευρώπη οι Φρουροί της Επανάστασης, που στηρίζουν το αυταρχικό θεοκρατικό καθεστώς, έχουν χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση, με τη στάση της αυτή η Τουρκία είναι ως να αποκόπτει τον δρόμο της προς την Ευρώπη, καθώς η ελληνική στάση, που συμβαδίζει με εκείνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θεωρεί ότι είναι σε βάρος της και όχι για την προστασία από ενδεχόμενη επιθετική ενέργεια είτε στην Κύπρο είτε σε μας από την κατά την Ευρώπη τρομοκρατική οργάνωση!! Και άρα και η ΕΕ, της οποίας μέλος είναι η χώρα μας, είναι εναντίον της Τουρκίας!

Η Τουρκία είναι σαφές ότι προτιμά την Ασία. Η απάντηση του ελληνικού υπουργείου των Εξωτερικών στους τουρκικούς ισχυρισμούς είναι σαφής, καθώς στηρίζεται στις συνθήκες που επικαλείται ως προς τη δυνατότητα να αμύνεται η χώρα μας, ειδικώς σε περιόδους «έντονων γεωπολιτικών εξελίξεων στην περιοχή». Πέραν αυτού όμως, η γενικότερη στάση της Τουρκίας, όπως αποκαλύπτεται και από την επιμέρους φραστική επίθεση σε βάρος της Ελλάδας, αποκαλύπτει τη σχεδόν πάγια τουρκική τακτική σε κάθε διεθνή κρίση, της ανατολίτικης πονηρής ουδετερότητας. Είναι άλλωστε γνωστό πως η Τουρκία έχει χαρακτηριστεί επιτήδειος ουδέτερος από τον Αμερικανό καθηγητή πανεπιστημίου Φρανκ Γουέμπερ στο βιβλίο του με τον ίδιο τίτλο και πρόλογο του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Υπενθυμίζει χαρακτηριστικά στην εισαγωγή του ο Αμερικανός καθηγητής σχετικά με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ότι η Τουρκία είχε υπογράψει το φθινόπωρο του 1939 συνθήκη συμμαχίας με τη Βρετανία και τη Γαλλία, αλλά παρ’ όλα αυτά οι Τούρκοι δεν εκπλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους που απέρρεαν από τη συνθήκη εκείνη και ακολουθούσαν απρόβλεπτη πορεία, η οποία εξόργιζε τους Συμμάχους. Χρειάστηκε να περάσει μία πενταετία για να διακόψουν οι Τούρκοι τις σχέσεις τους με τη ναζιστική Γερμανία (σ.σ. ενώ επρόκειτο να τερματιστεί ο πόλεμος). Ποτέ δεν υπήρξαν, επισημαίνει ο Γουέμπερ, «πραγματικοί μαχητές του συμμαχικού συνασπισμού». Έτσι, τόσο η Βρετανία όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες χαρακτήρισαν την τουρκική διπλωματία «αδιαλείπτως κακόπιστη».

Και καταλήγει στον επίλογό του ο Γουέμπερ: Καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου η τουρκική διπλωματία υπήρξε ένα λαμπρό επίτευγμα, με όλα τα μέτρα, εκτός εκείνων της εντιμότητας και της ηθικής ακεραιότητας…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή