Θα ήταν επικίνδυνη ψευδαίσθηση να νοµίζουµε ότι η Τουρκία θα αλλάξει πολιτική έναντι της Ελλάδας, πολύ περισσότερο που ο Ερντογάν δεν είναι Ινονού. Έχουµε άλλωστε πρόσφατες, ανανεωµένες δηλαδή ενδείξεις για τις προθέσεις της Τουρκίας καθώς αυτές αποκαλύπτονται:
  • Από την επιστολή της 16ης Φεβρουαρίου που έστειλε ο µόνιµος αντιπρόσωπος της Τουρκίας στον γενικό γραµµατέα του ΟΗΕ µε την οποία κατηγορεί την Ελλάδα απορρίπτοντας τη δυνατότητα των νησιών να έχουν πλήρη επήρεια στον υπολογισµό οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ.
  • Από την προσπάθεια µέσω NAVTEX να δεσµεύσει χώρους και µάλιστα µε την πρωτοφανή απαίτηση, για πρώτη φορά, η προειδοποίηση αυτή να ισχύει για µία διετία!
  • Από την αντίδραση της Άγκυρας στην τοποθέτηση συστοιχιών Patriot στην Κάρπαθο για την ενίσχυση της ελληνικής αεράµυνας και την προστασία της Κύπρου, µε τον ισχυρισµό που παραβλέπει τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή ότι οι πύραυλοι αυτοί απειλούν την Τουρκία! Και βεβαίως ότι το νησί πρέπει να είναι αποστρατιωτικοποιηµένο.
  • Από τη «διαβεβαίωση» ότι η Τουρκία θα προστατεύσει την «Τουρκική ∆ηµοκρατία της Βόρειας Κύπρου», δηλαδή το ψευδοκράτος, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι θεωρεί τη διχοτόµηση της Κύπρου παγιωµένη. Η ελληνική αντίδραση βεβαίως οµιλεί για ευφάνταστες και αυθαίρετες ερµηνείες του ∆ιεθνούς ∆ικαίου, το οποίο έχει κατοχυρώσει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώµατα εκεί που τα αµφισβητεί η Τουρκία. Η Τουρκία εδώ και παραπάνω από µισό αιώνα ακολουθεί αυτή την τακτική της άρνησης αποδοχής των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωµάτων ιδιαίτερα στα νησιά, δεδοµένου ότι το ελληνικό νησιωτικό σύµπλεγµα στο Αιγαίο είναι εκτεταµένο.
Έτσι, µε την πείσµονα εµµονή στην αµφισβήτηση βασικών νοµικών κατοχυρώσεων των ελληνικών νησιών επιχειρεί να θεµελιώσει την αναθεωρητική της πολιτική και την ιδέα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Όµως όπως επιβεβαιώνει το ∆ιεθνές ∆ίκαιο, η πραγµατικότητα είναι τελείως διαφορετική. Ειδικότερα ως προς το καθεστώς των νήσων: Όσον αφορά τις νήσους Λήµνο και Σαµοθράκη η Νοµική Υπηρεσία του ΝΑΤΟ, σε παλαιότερη εµπιστευτική έκθεσή της έχει αναγνωρίσει την ορθότητα της ελληνικής επιχειρηµατολογίας για το δικαίωµα της χώρας µας να έχει στρατιωτικές δυνάµεις στις δύο νήσους, καθώς και το αποτέλεσµα που επήλθε µε την υποκατάσταση της Σύµβασης της Λωζάννης «περί του καθεστώτος των Στενών» από τη Σύµβαση του Μοντραί του 1936. Για τα νησιά Λέσβο, Χίο και Ικαρία, η Ελλάδα διατηρεί το αναφαίρετο δικαίωµα να προβαίνει στην οχύρωση αυτών για αµυντικούς λόγους, βάσει του άρθρου 51 του Χάρτη των Ηνωµένων Εθνών, ενόψει της απειλής που συνιστά η ύπαρξη της 4ης Τουρκικής Στρατιάς του Αιγαίου.

Με άλλα λόγια, το συγκεκριµένο άρθρο στην ουσία ακυρώνει τη Σύµβαση της Λωζάννης, που στο άρθρο 13 προβλέπει τη µ ε ρ ι κ ή πάντως αποστρατιωτικοποίηση των νησιών αυτών. Το ίδιο ισχύει και για τα ∆ωδεκάνησα. Μάλιστα τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947 που προβλέπει το καθεστώς τους η Τουρκία δεν την έχει υπογράψει, διότι δεν υπήρξε συµβαλλόµενο µέλος. Όµως αυτό δεν της επιτρέπει τη µη αναγνώριση µονοµερώς διεθνούς συνθήκης ως και αν οι διεθνείς συνθήκες για να ισχύουν θα πρέπει να έχουν την τουρκική συγκατάθεση!! Γιατί όµως αυτή η εµµονική συνεχής αµφισβήτηση του καθεστώτος των ελληνικών νησιών; Ο λόγος είναι ότι τα ελληνικά αυτά νησιά περιλαµβάνονται στο Αµυντικό ∆όγµα της Τουρκίας. Πράγµατι, από τη δεκαετία του ’70 η Άγκυρα είχε εκπονήσει ένα επιθετικό δόγµα (συνταχθέν από το τουρκικό ΓΕΣ) µε το οποίο προβλέπεται ο απόλυτος στρατιωτικός έλεγχος του Ανατολικού Αιγαίου και η ένταξη υπό την «τουρκική οµπρέλα» της Σαµοθράκης, της Λέσβου, της Χίου και της Σάµου.

Αυτό αποτελεί µέρος του «Αµυντικού ∆όγµατος» της Τουρκίας. Το ∆όγµα αυτό αναπτύσσεται µε κάθε λεπτοµέρεια σε µελέτη του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας, η οποία έχει συνταχθεί από τον στρατηγό Χαµπντί Ερντούνα και από τους συνταγµατάρχες Νετζατί Οκσέ και Γκιουζέλ Ακτάρ. Όσον αφορά τον εθνικό εναέριο χώρο τον οποίο αµφισβητεί η Τουρκία µε συνεχείς παραβιάσεις, ισχύουν τα εξής:
  • Αντίθετα µε τους κανόνες που έχουν θεσπιστεί στο πλαίσιο του ICAO, συµφώνως προς τους οποίους και τα πολεµικά αεροσκάφη διέπονται από τους κανόνες εναέριας κυκλοφορίας και, συνεπώς, υπόκεινται στην υποχρέωση υποβολής σχεδίων πτήσεως, η Τουρκία, ιδίως κατά τη διεξαγωγή ασκήσεων στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, αρνείται να συµµορφωθεί στους σχετικούς κανονισµούς. Όµως επί 40 και πλέον χρόνια η Τουρκία αναγνώριζε, και τρίτες χώρες δεν αµφισβητούσαν, τη ζώνη του ελληνικού εναέριου χώρου των 10 ν.µ. βάσει του Προεδρικού ∆ιατάγµατος του 1931. Καθ’ όσον αφορά στο θέµα του καθορισµού των αεροδιαδρόµων, η Ελλάδα, µε έγκριση του ICAO, έχει προβεί στις ρυθµίσεις που αφορούν τους αεροδιαδρόµους J-60 και G-18. Η Τουρκία εδώ και αρκετά χρόνια συνεχίζει να προβάλλει αντιρρήσεις, αποβλέποντας και στην περίπτωση αυτή στον αποκλεισµό της Λήµνου, µε τα υπάρχοντα εκεί τεχνικά µέσα, ως σηµείου αναφοράς και προσανατολισµού της αεροπλοΐας.
Τούτων δοθέντων, δεν θα πρέπει να τρέφουµε ψευδαισθήσεις όσον αφορά τη διαρκή στάση της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα, ενώ θα πρέπει να λαµβάνουµε σοβαρά υπόψιν τους λόγους που προαναφέρθηκαν και που αφορούν το Αµυντικό ∆όγµα της γείτονος. Με άλλα λόγια, η τουρκική συµπεριφορά δεν πρόκειται να αλλάξει, γεγονός που σηµαίνει ότι πρέπει να προσαρµόζεται αναλόγως και η ελληνική εξωτερική πολιτική απέναντι στη γείτονα χώρα.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή