Αυτή κι αν είναι πλάκα, έστω και κακόγουστη. Παραμονές της εθνικής επετείου κι ενώ γινόταν η τελετή της κατάθεσης στεφάνων αντί του εθνικού ύμνου άρχισε από τα μεγάφωνα να παίζει ο ύμνος της χούντας! Έγινε σούσουρο και διακόπηκε -λέει- η μετάδοση από τους παρόντες. Κατ’ αρχάς, σωστά ενήργησαν. Μένουμε όμως με την απορία ποιοι είναι αυτοί που θυμούνται αυτόν τον ύμνο! Διότι εμείς που τη ζήσαμε την επταετή δικτατορία των συνταγματαρχών είναι βέβαιο ότι θα χάναμε σε τηλεπαιχνίδι έτσι και έβαζαν το συγκεκριμένο άσμα και μας ρωτούσαν τι είναι αυτό που ακούμε!

Εδώ που τα λέμε είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις που έτσι και τις πάρεις στα σοβαρά τους δίνεις υπόσταση. Επομένως μόνο με πλάκα μπορείς να αντιμετωπίσεις την πλάκα, δεδομένου ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση είτε θέλησαν κάποιοι να γελάσουν με τις τοπικές Αρχές ή είναι όντως νοσταλγοί του γύψου στο οποίον είχε μπει ως ασθενής η χώρα, κατά δήλωση του αλησμόνητου Γιώργου Παπαδόπουλου. Η πρώτη περίπτωση, δηλαδή ότι κάποιοι θέλησαν να κάνουν πλάκα στις Αρχές, μπορεί να προκαλεί και γέλιο, έτσι και φανταστεί κανείς την αμηχανία τους. Φαντάζομαι το δημοτικό συμβούλιο λ.χ. να ακούει τον ύμνο και να μην πιστεύει στ’ αυτιά του. Σίγουρα κάποιοι δεν θα κατάλαβαν και θα ρωτούσαν τον διπλανό τους αν αυτό που παιζόταν ήταν από ρέιβ πάρτι ή χέβι μέταλ. Αν όμως μιλάμε για «νοσταλγούς» αλλάζει το πράγμα, έστω κι αν αυτοί θα μας αντιγυρίσουν ότι δημοκρατία έχουμε και όλες οι απόψεις επιτρέπεται να εκφράζονται.

Πάντως, όπως και να το κάνουμε, καλό θα είναι ούτε να δίνονται αφορμές σε όσους ορέγονται τανκς και συνταγματάρχες να κυβερνάνε, αλλά ούτε και επιχειρήματα με τα οποία θα μπορούσαν αυτοί να «προσηλυτίσουν» στο απευκταίο άλλους που έχουν τον δικαιολογημένο προβληματισμό τους για όσα συμβαίνουν γύρω τους. Και μόνο κάποιες συνεδριάσεις της Βουλής με έξαλλους πολιτικούς και κοτσάνες που εκστομίζουν να παρακολουθήσει κάποιος αρκεί για να προκαλέσουν προβληματισμό για το επίπεδο του σημερινού πολιτικού συστήματος, τόσο ώστε να χαίρονται οι αμετανόητοι νοσταλγοί αυτού που πρέπει να ευχόμαστε να μην ξανασυμβεί. Και να σκεφτεί κανείς πως αν εξαιρέσουμε τον υποτιθέμενο κομμουνιστικό κίνδυνο που ήταν και η μία δικαιολογία για το πραξικόπημα, η άλλη ήταν ότι οι πολιτικοί σπαταλούσαν τα χρήματα του ελληνικού λαού φέρνοντας ως «παράδειγμα» τα ποσά που ξοδεύονταν στο καφενείο της Βουλής για να πίνουν οι βουλευτές τζάμπα καφέδες! Φανταστείτε τι επιχειρήματα θα μπορούσαν να επικαλεστούν οι εραστές της δικτατορίας με το όργιο πολιτικής διαφθοράς στα χρόνια της Μεταπολίτευσης! Χώρια που τον ύμνο του πουλιού θα τον ακούγαμε καθημερινά από τα μεγάφωνα στην πλατεία Συντάγματος.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή