Δεν ξέρω ποιος είναι αρμόδιος σε αυτήν τη χώρα ώστε να μαζέψει πολιτικά πρόσωπα ή αυτά που περιτριγυρίζουν την πολιτική αυλή ώστε να σταματήσει αυτή η τοξικότητα που δηλητηριάζει την κοινωνία και παρασύρει τους αφελείς και τους ασχέτους. Ασχέτους που έχουν γνώμη χωρίς να φροντίσουν να έχουν είτε σωστή ενημέρωση είτε τη στοιχειώδη πολιτική παιδεία. Αυτά που εκστομίζουν και ο τρόπος με τον οποίο επιχειρούν να διεγείρουν το κοινό αίσθημα, έχοντας ανενδοίαστα παραπλανήσει την κοινωνία στο παρελθόν με απίθανες ιστορίες πολιτικών συνωμοσιών, συνιστούν μια επικίνδυνη κατάσταση, που θυμίζει εποχές ρωμαϊκής σήψης και εκτραχηλισμού, αλλά για την οποία κανείς δεν φαίνεται να ανησυχεί ιδιαίτερα.

Στη χώρα μας η έννοια της δημοκρατίας είναι παρεξηγημένη, και με την ευθύνη δημαγωγών πολιτικών, ειδικώς στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, ταυτίστηκε με την εξαχρείωση, την αναρχία, την απείθεια, την ατιμώρητη συκοφαντία και με τη διόγκωση των δικαιωμάτων έναντι των υποχρεώσεων. Αυτή ήταν μία από τις ζημιές που προκάλεσε η επταετής δικτατορία. Διότι με στερημένες βασικές ελευθερίες επί τόσα χρόνια, όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, θεωρήθηκε περίπου υποχρέωση και νομιμοποιητική ακόμη και η υπέρβαση των κανόνων και των ορίων της, στοιχεία που είναι απολύτως σεβαστά σε άλλες ευνομούμενες πολιτείες. Ποιοι πρωτοστάτησαν μαζί με δημαγωγούς πολιτικούς για να βιαστεί η καλώς εννοούμενη δημοκρατία είναι γνωστό, αν και τη διαχρονική διαπίστωση την περιβάλλει «αιδήμων σιωπή». Είναι αυτοί που αν δεν υπέθαλψαν τη βία, την ανέχτηκαν.

Είναι αυτοί που θέλησαν να μονοπωλήσουν την κοινωνική ευαισθησία και το δημοκρατικό φρόνημα μολονότι η συμπεριφορά τους, και μέσα στο ίδιο τους το κόμμα και έναντι των αντιπάλων τους, έδειχνε μια αυταρχική συμπεριφορά συγγενεύουσα με τον φασισμό, που κατά τα άλλα εξορκίζουν. Φαινόμενα που τραυματίζουν τη δημοκρατία τα βλέπουμε καθημερινά από όλους αυτούς, πολιτικούς και παρατρεχάμενους, που κατά τα άλλα ορκίζονται στο όνομά της. Στο εξαιρετικό βιβλίο του Ζαν Φρανσουά Ρεβέλ «Πώς οι Δημοκρατίες εξαφανίζονται» ο συγγραφέας παρατηρεί τα εξής: «Ο εσωτερικός εχθρός της Δημοκρατίας έχει έναν πολύ εύκολο ρόλο να παίξει, επειδή εκμεταλλεύεται το δικαίωμα της διαφωνίας που είναι συμφυές με την ίδια τη Δημοκρατία. Καλύπτει με επιδεξιότητα κάτω από τη νόμιμη αντιπολίτευση, κάτω από την κριτική που αναγνωρίζεται ως προνόμιο σε κάθε πολίτη, το σχέδιο καταστροφής της ίδιας της Δημοκρατίας, τη δραστήρια επιδίωξη της απολυταρχικής εξουσίας, του μονοπωλίου της δυνάμεως…

Πράγματι η Δημοκρατία είναι αυτό το παράδοξο πολίτευμα που προσφέρει σε εκείνους που θέλουν να το καταργήσουν τη μοναδική ευκαιρία να προετοιμαστούν μέσα στη νομιμότητα, σύμφωνα με τον νόμο…». Αυτοί που κορυβαντιούν σήμερα στο όνομα της δημοκρατίας είναι αυτοί που ελάχιστα πιστεύουν σε αυτήν, και το έχουν αποδείξει και στην πράξη. Η κοινωνία ξέρει καλά ποιοι είναι, διότι αντί να κρύβονται συνεχίζουν να θορυβούν. Ποιος θα τους μαζέψει; Διότι καταργήθηκε και ο μπόγιας!!

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή