Ένα από τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα της Αριστεράς κυρίως, αλλά και των Ελλήνων σοσιαλιστών που βρίσκονται σήμερα στα δυο στενά και μετά βίας κρατάνε τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι, κάθε φορά που μιλούν για συνεργασίες -διότι από μόνοι τους δεν έχουν καμία απήχηση αυτοδυναμίας-, το εξής: Να συνεργαστούμε με τις δυνάμεις του δημοκρατικού χώρου. Κάτι που αποκλείει λ.χ. από μια τέτοια συνεργασία τη ΝΔ. Το κυβερνών κόμμα προφανώς, σύμφωνα με αυτούς που για τη συνεργασία θέτουν τον όρο της δημοκρατικότητας, δεν είναι δημοκρατικό!

Πέραν βεβαίως αυτής της πολιτικής ύβρεως απλώς και μόνο επειδή ορισμένος πολιτικός χώρος επιχειρεί να μονοπωλήσει τη δημοκρατικότητα, αυτή η θέση έχει και μια άλλη ανάγνωση: ότι όσοι έχουν ψηφίσει το κυβερνών σήμερα κόμμα δεν έχουν καμία σχέση με τον όρο «δημοκρατία», όπως επίσης και όσοι δεν ψηφίζουν τα κόμματα αυτά που επαίρονται για τα δημοκρατικά τους, τάχα, διαπιστευτήρια. Το ζήτημα, έτσι όπως το θέτουν -και το έχει θέσει και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με τα εσωτερικά προβλήματα- σημαίνει και το εξής: Με βάση την έννοια της δημοκρατικότητας, όλοι αυτοί που καταδικάζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και που αποτελούν τελικώς τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού κινούνται μεταξύ αυταρχικών αντιλήψεων και φασισμού. Μια Μικρή Πολιτική Εγκυκλοπαίδεια που είχε εκδοθεί πριν από μισό αιώνα από Γάλλους, προσωπικότητες της γαλλικής Αριστεράς, και που είχε μεταφραστεί στα ελληνικά από έναν σημαίνοντα Έλληνα δημοσιογράφο αριστερών πεποιθήσεων και μεγάλου κύρους, τον Σπύρο τον Λιναρδάτο, αναφέρει τα εξής σκωπτικά στο λήμμα περί δημοκρατίας: «Η δημοκρατία δεν έχει εχθρούς. Όλοι στον κόσμο είναι δημοκράτες.

Ο συνταγματάρχης της Λατινικής Αμερικής που γεμίζει τις φυλακές, ο συνάδελφός του της Μαύρης Αφρικής που αδειάζει από ανθρώπους την αντιπολίτευση, ο Βάλτερ Ούλμπριχτ (σ.σ. κομμουνιστής ηγέτης της Ανατολικής Γερμανίας) που εμποδίζει την αναχώρηση των Γερμανών του (σ.σ. υπήρχε τότε το Τείχος του Βερολίνου)…Επειδή θεωρούσαν τη δημοκρατία ξεπεσμένη την έκαναν λαϊκή!». Και σε άλλο σημείο: «Το 1936, στη στιγμή που άρχιζαν στη Μόσχα οι παρωδίες δικών με τους από τα πριν καταδικασμένους κατηγορούμενους, ο Στάλιν έδινε στη δημοσιότητα, για τους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης, ένα νέο Σύνταγμα, που διαφημίστηκε στην εποχή του σαν “το πιο δημοκρατικό” στην ιστορία του κόσμου».

Ας σταματήσουν λοιπόν την πολιτική μπαρουφολογία περί κομμάτων του δημοκρατικού χώρου, ορισμένα εκ των οποίων άλλωστε είχαν επικεφαλής και μέλη εκστασιασμένα μπροστά στους πιο αυταρχικούς ηγέτες που δεν δίσταζαν ούτε να σκοτώνουν ούτε να βασανίζουν και, βεβαίως, ήταν τόσο «δημοκράτες» όσο ο Αδόλφος και ο Μπενίτο. Ο κόσμος δεν τρώει κουτόχορτο.


Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή