Το θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι λογικό να έχει ανοίξει τη συζήτηση αν η χώρα χαρακτηρίζεται από διαφθορά και αν το σημερινό της επίπεδο είναι πιο εκτεταμένο από άλλες περιόδους. Και εννοούμε περιόδους της Μεταπολίτευσης. Ειδικότερα, θα είχε ασφαλώς ενδιαφέρον μια απάντηση στο ερώτημα γιατί τα φαινόμενα διαφθοράς στο πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης εμφανίζονται πολύ περισσότερα σε σχέση με την προδικτατορική περίοδο.

Η μία προσέγγιση μιας πιθανής απάντησης μπορεί να είναι ότι συγκρίνοντας τις δύο περιόδους διαπιστώνει κανείς, λαμβάνοντας απλώς υπόψιν την κοινοβουλευτική παρουσία των πολιτικών προσώπων στις περιόδους αυτές, πως η ποιότητα του πολιτικού προσωπικού κατά την προδικτατορική περίοδο ήταν ασυγκρίτως καλύτερη σε σχέση με το πολιτικό προσωπικό της Μεταπολίτευσης. Βεβαίως η αλήθεια είναι ότι κατά τα πρώτα χρόνια της αποκατάστασης της Δημοκρατίας διαπιστώνει κανείς ένα άξιο μνείας ποιοτικό επίπεδο του πολιτικού κόσμου. Επίπεδο που, δυστυχώς, υποβαθμίστηκε με τον λαϊκισμό της αριστερόστροφης πορείας που έλαβε η χώρα υπό την επιρροή συγκεκριμένου κόμματος και του λαϊκιστή αρχηγού του σε έναν λαό που στους κύκλους της ιστορίας του αρεσκόταν να τον κολακεύουν.

Τον λαϊκισμό αυτόν μιμήθηκαν και άλλοι, ασχέτως αν δεν κατόρθωσαν να κυβερνήσουν, που όμως είχαν τη δυνατότητα να παρασύρουν τον λαό προς την ανοχή απέναντι στη διαφθορά βάσει της αρχής «θέλω λιγότερη διαφθορά ή περισσότερες ευκαιρίες να συμμετάσχω κι εγώ»… Σήμερα αντιμετωπίζει και πάλι η χώρα το συγκεκριμένο πρόβλημα, που όμως δεν αποτελεί παρά τη συνέχεια των προαναφερθεισών μεταπολιτευτικών συνθηκών.

Και υπό την έννοια αυτή, είναι το ολιγότερο υποκριτικό οι τωρινοί τιμητές, που προέρχονται από τον χώρο της αντιπολίτευσης και έχουν τη δική τους ευθύνη στο μεταπολιτευτικό φαινόμενο της διαφθοράς, να θεωρούν ότι αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο του κόμματος που σήμερα κυβερνά η ρήση ότι η εξουσία φθείρει και διαφθείρει… Ασφαλώς και οι πολιτικές ευθύνες, διαχρονικά, υπήρξαν μεγάλες στην εδραίωση του φαινομένου, με παραδείγματα μάλιστα αθέμιτου πλουτισμού από πολιτικά πρόσωπα που σκανδάλισαν την κοινωνία, ειδικώς σε εποχές που οι συνθήκες διαβίωσης γι’ αυτήν δεν ήταν και οι ιδανικότερες.

Αυτά τα φαινόμενα είναι που συνέβαλαν -και αυτά- στη μείωση της αξιοπιστίας της πολιτικής, υπό ευρείαν έννοια, με αποτέλεσμα σε όλες τις έρευνες που διαχρονικά έχουν διενεργηθεί για την αξιοπιστία των εγχώριων θεσμών ο πολιτικός κόσμος να κατέχει τις τελευταίες θέσεις αν όχι την τελευταία. Κανείς σε μια δημοκρατική Πολιτεία δεν είναι στο απυρόβλητο. Από την άλλη πλευρά, καλό είναι η κοινωνία να μη λιθοβολεί μόνον αυτούς που πιάνονται με τη γίδα στην πλάτη.

Αλλά αν θέλει να μην επαναλαμβάνονται τέτοια φαινόμενα, να μην ξεχνάει τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της διαφθοράς, από ποιο πολιτικό μετερίζι προέρχονται, ώστε οι μελλοντικές πολιτικές επιλογές της να είναι αντίστοιχες προς τις περί της ηθικής των πολιτικών απαιτήσεις της. Εκτός αν και η ίδια έχει διαβρωθεί…


Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή