Μάλλον έχει «μέλι» η πολιτική για να θέλουν κάθε φορά όλο και περισσότεροι να ασχοληθούν με αυτήν. Το «μέλι» το ερμηνεύει κανείς όπως θέλει.

Η πιο αθώα εκδοχή είναι το ψυχολογικό ελάττωμα της αυτοπροβολής, την οποία εξασφαλίζει υπό όρους η εμπλοκή στα πολιτικά πράγματα. Περνάς πρώτα βεβαίως από έναν κομματικό μηχανισμό και γι΄ αυτό άλλωστε υπάρχουν και οι κομματικές νεολαίες. Ιδίως στα πανεπιστήμια όπου οι συγκεκριμένες νεολαίες δεν έχουν τόσο καθήκον και αποστολή να προωθήσουν την ιδεολογία του κόμματος στο οποίο ανήκουν όσο να πλακώνονται μεταξύ τους. Πέραν του ότι -όπως έχουμε ξαναπεί- οι ιδεολογίες στη σημερινή εποχή είναι… νεκρή φύση, πόσο μπορεί λ.χ. η νεολαία του ΚΚΕ να κάνει αρεστές τις συγκεκριμένες θέσεις του, που έχουν διαψευστεί χρόνια τώρα, και που στην πράξη πλέον έχουν τόση αξία όση και η… οβομαλτίνη για να κάνει γερά τα παιδιά, σε μία εποχή που υπάρχουν άλλα πρωτοπόρα σκευάσματα;

Οι λοιποί αριστεροί λιγότερο αγκυλωμένοι και πιο ξύπνιοι απλώς δουλεύουν τον κοσμάκη, όπως είδαμε σχετικά πρόσφατα, και επειδή θεωρούν εαυτούς ξύπνιους προσπαθούν να τον παρασύρουν και πάλι με τις αερολογίες τους (σ.σ. ο χαρακτηρισμός αυτός δεν ανήκει στον γράφοντα αλλά σε πρώην συντρόφους του επικεφαλής του νεοπαγούς κόμματος της «Μπαρτσελονέτας»).

Η άλλη εκδοχή βάσει της οποίας κάποιος εξωθείται να εμπλακεί με την πολιτική είναι -εκτός του ότι πιθανόν να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του (αυτό ισχύει για τους περισσότερους)- η ισχύς της εξουσίας. Άλλωστε σε ποια άλλη χώρα υπάρχει στη γλώσσα της η φράση «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Που μπορεί να μην ξέρετε ποιος είναι, αλλά που έτσι όμως επιβεβαιώνεται η προαναφερθείσα -ψυχολογικής φύσεως και αυτή- εκδοχή ότι έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.

Σε μία απόπειρα πολιτικής ακτινογραφίας του σημερινού πολιτικού σκηνικού μπορούμε να δούμε ότι περισσότερα από τα μισά κόμματα που είναι σήμερα μέσα στη Βουλή, αλλά και όσα έχουν ήδη ιδρυθεί, έχουν επικεφαλής άτομα τα οποία ενσωματώνουν τις παραπάνω ιδιότητες και τις εκδοχές τους. Κυρίως όμως ότι έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, δυσανάλογη -ατυχώς γι΄ αυτά τα άτομαπρος την ιδέα την οποία έχει η συντριπτική (εν πάση περιπτώσει μεγάλο μέρος της) πλειοψηφία διά το άτομό τους. Θα πείτε δικαιολογημένα, βεβαίως, αφού υπάρχει τμήμα της κοινωνίας που τα ακολουθεί. Γιατί να μην υπάρχει; Εδώ κυκλοφορούν ανάμεσά μας συμπατριώτες μας που θεωρούν ότι με τα εμβόλια μάς έβαλαν τσιπάκι για να μας κατευθύνουν, ενίοτε και οι εξωγήινοι. Ενώ η αλήθεια είναι ότι με το τσιπάκι που έχουν όλοι οι εμβολιασθέντες, μας έβαλαν συγκεκριμένο αλγόριθμο, μέσω του χειρισμού του οποίου θα μας υποδεικνύουν τι να ψηφίσουμε κάθε φορά. Και έτσι να μένουν στο περιθώριο ο ένας μετά τον άλλο οι νεοεισερχόμενοι στην πολιτική σωτήρες μας. Και μετά σου λέει ότι έχουμε δημοκρατία…

Δημοσιεύθηκε στην «Απογευματινή».