«Ωραίες µέρες µε ΠΑΣΟΚ» είναι το σύνθηµα που λανσάρισε ένα από τα κορυφαία στελέχη του Κινήµατος - γυναίκα είναι και προσωπικώς την εκτιµώ, διότι είναι σοβαρό άτοµο, παρά το γεγονός ότι το σύνθηµα που προωθεί είναι αστείο, ενθυµούµενοι το παρελθόν. Το οποίο παρελθόν, ιδιαιτέρως αµαρτωλό, συµπυκνωνόταν στην αλησµόνητη φράση του µακαρίτη του Πάγκαλου «µαζί τα φάγαµε»! Βεβαίως τι άλλο µπορούσε να πει το στέλεχος αυτό, σε µία πολιτική περίοδο που ο πρόεδρός της µπορεί να χάσει ακόµη και από την Καρυστιανού; Τι δηλαδή καλύτερο επιχείρηµα από µία αναπόληση ηµερών όπου τρώγαµε µε ασηµένια µεν αλλά δανεικά κουτάλια και τα επιστρέψαµε χρυσά;

Θυµάµαι ότι πριν από χρόνια είχα επισκεφθεί µία εξαιρετική έκθεση στην Τεχνόπολη. Την έκθεση που αναπαριστούσε µε τα εκθέµατά της τη δεκαετία του ’80, ελληνιστί eighties. Μία έκθεση την οποία χαρακτηρίζουµε εξαιρετική όχι µόνο για την οργάνωσή της αλλά -και αυτό είναι το σπουδαιότερο- για δύο πράγµατα. Τις αναµνήσεις που προξενούσε για τα καλά χρόνια που περάσαµε και τον εκπαιδευτικό της χαρακτήρα. Για να θυµούνται οι παλαιότεροι και να µαθαίνουν οι νέοι. Τι να θυµούνται και τι να µαθαίνουν; Ότι την περίοδο της ΠΑΣΟΚάρας ίσχυε µεν η ευαγγελική ρήση «φάγε, πίε, ευφραίνου», πλην όµως έβαλε τα γερά θεµέλια της µετέπειτα εθνικής κατάντιας. Κατ’ αρχάς µπορούσε κανείς να θαυµάσει τις εξαιρετικές πρωτοβουλίες του ΠΑΣΟΚ και του αειµνήστου αρχηγού του. Κινήσεις µεγάλης σηµασίας όπως η κατάργηση της ποδιάς στα σχολεία ή η καθιέρωση της Αυτόµατης Τιµαριθµικής Αναπροσαρµογής, σύµφωνα µε την οποία, είχε δεν είχε λεφτά η χώρα, όσο αυξανόταν ο πληθωρισµός τόσο αυξάνονταν και οι µισθοί. Κυρίως στο ∆ηµόσιο. Τα ευεργετικά αποτελέσµατα της τακτικής «ό,τι θέλει ο λαός» τα πληρώσαµε χρόνια µετά, εµείς που καλοπεράσαµε. Και η κοινωνική πολιτική του µακαρίτη ήταν ό,τι έπρεπε για να φαλίρουν τα Ταµεία, αφού στοίβαξε σε αυτά κάθε πικραµένο που δεν είχε δώσει ούτε δραχµή εισφορά. Ακόµη και «αντιστασιακούς» που στην Κατοχή είχαν ηλικία νηπιαγωγείου ασφάλισε. Τι έγινε στον δηµόσιο τοµέα δεν περιγράφεται.

Υπήρχε στην έκθεση εκείνη αναρτηµένη ως έκθεµα και µία διδακτική οικονοµική ανακοίνωση, όπου η κλωστοϋφαντουργία «Αιγαίον» στα µέσα περίπου της δε καετίας του ’80 ανακοίνωνε εξαγωγές ύψους 3 δισεκατοµµυρίων τότε δραχµών. Και λίγο πιο µέσα, σε άλλη αίθουσα «καµάρωνε» ένα αυτοκίνητο Pony που κατασκευαζόταν στην Ελλάδα. Περιττό να πούµε πού κατέληξαν και οι δύο βιοµηχανίες και γιατί δεν έγιναν στη συνέχεια επενδύσεις στη χώρα. Ας είναι καλά ο κοµµατικοποιηµένος «πράσινος» συνδικαλισµός και ο απεγνωσµένος αγώνας που έκαναν οι εκπρόσωποί του -ακόµη και µε πράξεις βίας- προκειµένου να διατηρήσουν τα προκλητικά προνόµια που τους έδινε αφειδώς το ΠΑΣΟΚ για να τους έχει δίπλα του και να µην ξεσηκώνονται οι εργαζόµενοι για τα πραγµατικά δικαιώµατά τους. Όλα σε βάρος των επιχειρήσεων. Πόσοι «πράσινοι» συνδικαλιστές δεν ακολούθησαν στη συνέχεια πολιτική καριέρα; Έλειπαν όµως από την έκθεση… Θυµούνται οι παλαιότεροι και µαθαίνουν οι νέοι και άλλες ωραίες ιστορίες, σε µία υποτίθεται απόπειρα αυτοσαρκα σµού του ΠΑΣΟΚ - γιατί και η µπαρούφα έχει τα όριά της, έστω και συνυφασµένη µε την εποχή της ντίσκο, του µαλλιού αφάνα και της φαβορίτας. Λόγου χάρη, είναι εξαιρετικό το κουτί µε τα παιδικά Πάµπερς, µε τα οποία εκείνη την εποχή λεγόταν ότι ο Κοσκωτάς µετέφερε στον Ανδρέα και σε υπουργούς του τούβλα από χιλιάρικα.

Αθωώθηκε βεβαίως ο Ανδρέας στο Ειδικό ∆ικαστήριο, αλλά τι κουµάσια ήταν ορισµένοι σύντροφοί του -έναν εκ των οποίων τον έκανε και γενικό γραµµατέα του κόµµατος- το επιβεβαιώσαµε χρόνια µετά. Ευφυέστατη και η αναπαράσταση µε δεκάδες Playmobil της άφιξης του Ανδρέα από το «Χέρφιλντ», όπου είχε νοσηλευτεί, µε πολύ κόσµο να τον υποδέχεται στο αεροδρόµιο και αυτός, κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο, να κάνει τη µνηµειώδη κίνηση προς τη Μιµή να κατέβει µαζί του. Ανδρέα µας, όλοι θα σε θυµούνται. Οι ερωτύλοι εννοώ, όχι αυτοί που στέκονται στα ΑΤΜ για να πάρουν τα 400 ευρώ. Αν έχουν τόσα... ∆εν λέω... Καλά περάσαµε, αλλά αν είχαµε τα προσόντα της Ελένης Κικίδου ή του Τειρεσία για να δούµε το τσουνάµι που δηµιουργούσε σιγά σιγά η διάλυση του κράτους και της οικονοµίας, σίγουρα θα τον είχαµε πάρει τον µακαρίτη και τους συν αυτώ µε τις πέτρες νωρίτερα. ∆εν βαριέσαι όµως… Καλή καρδιά. Απλώς µας διαολίζει η εξής µεταφυσική πιθανότητα: από εκεί πάνω να µας βλέπει ο Ανδρέας σκασµένος στα γέλια για το πόσο κορόιδα µας έπιασε στα δικά του ασφαλώς eighties.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή