Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα, τραγουδούσε ο μελωδικός μας προφήτης Διονύσης Σαββόπουλος. Πολύ περισσότερο καθώς ξέρουν πολλά παραπάνω στη σημερινή εποχή. Ξέρουν περισσότερα και από τους γονείς τους, που συχνά μπροστά στα παιδιά τους είναι νήπια. Στο μυαλό. Στη συμπεριφορά. Στη συναίσθηση της ευθύνης.

Οι γονείς εγκληματούν χωρίς να σκέπτονται τις συνέπειες. Όχι τις συνέπειες σε βάρος τους, που αποτελούν την αναγκαία Νέμεσι. Τις συνέπειες σε βάρος αθώων ψυχών, που δεν έχουν ακόμη γνωρίσει τι είναι αμαρτία. Αλλά που από πολύ νωρίς, χωρίς να το θέλουν, αναγκάζονται να μάθουν πόσο σκληρός είναι ο κόσμος, ο δικός τους κόσμος, αυτός που αποτελεί την ίδια την οικογένειά τους.

Πρόσφατες ενδοοικογενειακές δολοφονίες, εδώ στη χώρα μας, έχουν αφήσει παιδάκια είτε σε δομές, είτε «ξυλάρμενα», με άγνωστο το μέλλον τους, το πού θα καταλήξουν, αν υπάρχουν οικογένειες πρόθυμες να τα αναλάβουν. Όποια όμως κι αν είναι η στέγη κάτω από την οποία θα καταλήξουν, είναι βέβαιο ότι δεν θα είναι η ίδια με την πατρική και μητρική, ακόμη κι αν τα όσα συνέβησαν αποκαλύπτουν ότι μια τέτοια στέγη ενδεχομένως να μην είναι η ιδανική. Εξίσου βέβαιο είναι ότι το τραύμα στην ψυχή τους θα είναι βαθύ. Τόσο βαθύ που είναι άγνωστο αν θα κλείσει ποτέ. Αν θα επηρεάσει και σε ποιο βαθμό τη μετέπειτα ζωή τους. Και η επίδραση αυτή πώς θα κατευθύνει τις πράξεις τους. Και ποια θα είναι η δική τους οπτική, μεγαλώνοντας, για την έννοια της οικογένειας.

Ίδιας βαρύτητας έγκλημα των δραστών είναι τόσο η αφαίρεση της ζωής του συντρόφου τους, όσο και η καταστροφή της ζωής των ψυχών που έφεραν στον κόσμο. Και δυστυχώς τα φαινόμενα της ανεύθυνης γονικής συμπεριφοράς αυξάνονται, είτε οι υπεύθυνοι κρατούν μαχαίρι είτε όχι. Είναι οι περιπτώσεις εκείνες που, όπως προαναφέρθηκε, όλο και πληθαίνουν, και που κλονίζουν τη σημασία της οικογένειας. Είναι όλες αυτές οι περιπτώσεις που, επειδή ακριβώς τραυματίζουν τις παιδικές ψυχές, αποτελούν και τις αιτίες της μετέπειτα νεανικής παραβατικότητας, που μπορεί να εξελιχθεί σε βαρύ έγκλημα. Έτσι όμως καταστρέφονται από τα γεννοφάσκια τους άνθρωποι που γεννιούνται αθώοι, αλλά χωρίς δική τους, τελικά, ευθύνη προορίζονται για κάτι που ούτε και οι ίδιοι θα ήθελαν να είναι. Πολλοί ασφαλώς θα ήθελαν να δουν μέσα στην ψυχή αυτών των παιδιών-θυμάτων των τελευταίων εγκληματικών περιστατικών. Των παιδιών αυτών που «μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά, όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα». Μάτια απορίας. Αν γνώρισαν ποτέ την αγάπη που δικαιούνταν και που τους τη στέρησε ένα εγωιστικό πάθος που όπλισε το εγκληματικό χέρι. Απορία γιατί βρίσκονται ξαφνικά χωρίς οικογένεια. Απορία αν θα έχουν κάποιο μέλλον σαν κι αυτό που θα έχουν άλλα παιδιά, πιο τυχερά…


Δημοσιεύθηκε στην «Απογευματινή».