EnΤο λάθος όπου "πατάει" η Τουρκία
Άρθρο γνώμης
Οι περίφηµες "γκρίζες ζώνες" στο Aιγαίο αποτελούν ΠΑΣΟΚικό δηµιούργηµα, στο οποίο κατέληξαν οι χειρισµοί της τότε κυβέρνησης Σηµίτη στην κρίση των Ιµίων
Η ένταση που προκαλεί και πάλι η Τουρκία επιτρέπει την κριτική σε ορισµένες απόψεις που διατυπώνουν κυβερνητικά στελέχη εκθειάζοντας την πρωθυπουργία Σηµίτη. Και αυτό διότι το τουρκικό θράσος που κατά καιρούς εκφράζεται στο πλαίσιο της επιδίωξης της «Γαλάζιας Πατρίδας», το επιτρέπουν επιµέρους αποδοχές και παραδοχές της Ελλάδας που θεσµοθετήθηκαν µάλιστα σε συγκεκριµένες διεθνείς συµφωνίες που είχαν υπογραφεί επί διακυβέρνησης Σηµίτη. Οι παρατηρήσεις αυτές, µε αφορµή µάλιστα τη νοσταλγία από κυβερνητικά στελέχη που προέρχονται από τη διεύρυνση της Ν∆, έχουν και άλλο, ιδεολογικό περιεχόµενο. ∆ιότι ορθώς, ορθότατα, το κυβερνών κόµµα διευρύνθηκε και προς άλλους ιδεολογικούς χώρους (αυτό άλλωστε είχε κάνει και ο ιδρυτής του κόµµατος) µε τη διαφορά όµως ότι πρέπει να αναδεικνύεται το εξής σηµαντικό, για την ιδεολογία του κόµµατος, στοιχείο: Ότι δεν είναι η Νέα ∆ηµοκρατία που αφοµοιώνει αυτό που εκπροσωπούσαν οι εντασσόµενοι σε αυτήν αλλά αυτοί είναι που αφοµοιώνονται στην Ν∆ αποδεχόµενοι τις θέσεις και τις αρχές της.
Διαβάστε: Τι περιμένουμε από τις ΗΠΑ;
∆ιαφορετικά η εντύπωση που θα δηµιουργείται είναι ότι το µεν κόµµα κάνει µία διεύρυνση συγκυριακή για να προσελκύσει ψηφοφόρους του χώρου από τον οποίο προέρχονται οι εντασσόµενοι στην Ν∆, οι δε εντασσόµενοι ότι απλώς βρίσκουν στέγη σε ένα κόµµα προκειµένου να παραµείνουν ζωντανοί στην πολιτική! Και αυτό βεβαίως δεν αντιπροσωπεύει ιδεολογική διεύρυνση (ακόµη και τώρα που οι ιδεολογίες αποτελούν, όπως η στήλη έχει επισηµάνει σε άλλη ανάλυση, παρωχηµένο πλέον είδος) αλλά απλή πολιτική συναλλαγή.
Επί του προκειµένου να υπενθυµίσουµε τα εξής: 1. Ότι οι περίφηµες «γκρίζες ζώνες» στο Aιγαίο, αποτελούν ΠΑΣΟΚικό δηµιούργηµα, στο οποίο κατέληξαν οι χειρισµοί της τότε κυβέρνησης στην κρίση των Ιµίων. Το σε βάρος µας θέµα δεν θα προέκυπτε αν η κυβέρνηση Σηµίτη φρόντιζε να θέσει στα διεθνή φόρα και Οργανισµούς το ερώτηµα αν η Tουρκία είχε ποτέ εγείρει θέµα αµφισβήτησης των βραχονησίδων, σε Iταλία, Γερµανία και Aγγλία, που είχαν διαδοχικώς, υπό την κατοχή τους, στον πόλεµο, τα ∆ωδεκάνησα, µε το επιχείρηµα ότι παραβιάζονταν τα δικά της κυριαρχικά δικαιώµατα. Όπως όµως είναι γνωστό τα ∆ωδεκάνησα παραχωρήθηκαν διά Συνθήκης στην Eλλάδα, µαζί µε όλα τα «συµπαροµαρτούντα» τους, τα οποία, µέχρι την περίπτωση των Iµίων, δεν είχαν αµφισβητηθεί από την Tουρκία.
2.Ότι το µείζον ζήτηµα της αναγνώρισης ζωτικών συµφερόντων της Τουρκίας στο Αιγαίο, στην περίπτωση που τα συµφέροντα αυτά άπτονται θεµάτων εθνικής ασφαλείας και κυριαρχίας (!), το δηµιούργησε η κυβέρνηση Σηµίτη, θέτοντας την υπογραφή της στην περίφηµη Συµφωνία της Μαδρίτης. Όµως η αναγνώριση από την τότε ελληνική κυβέρνηση του δικαιώµατος αυτού της Τουρκίας έχει και άλλες «παράπλευρες απώλειες». Λ.χ. στην περίπτωση που οι ελληνοτουρκικές διαφορές θα παραπέµπονταν στο ∆ιεθνές ∆ικαστήριο της Χάγης, όπως προβλέπει η Συµφωνία του Ελσίνκι, αν δεν καρποφορούσε ο διάλογος, οι δικαστές θα ήταν δυνατόν κατά την έκδοση της απόφασής τους να συνεκτιµούσαν τα συµφέροντα αυτά της Τουρκίας. Eπιπλέον, µε την ίδια Συµφωνία η κυβέρνηση Σηµίτη φρόντισε να... διευρύνει τις προς επίλυση διαφορές, καθώς εκτός από το ζήτηµα της υφαλοκρηπίδας αναγνώρισε και άλλα συναφή θέµατα, που δεν είναι άλλα από τις συ νοριακές διαφορές στο Aιγαίο!
3. Ότι η Συµφωνία του Ελσίνκι κάθε άλλο παρά προστατεύει τα εθνικά συµφέροντα και ρυθµίζει τις εξωτερικές µας εκκρεµότητες. Η αλήθεια βρίσκεται αλλού. ∆ιότι µε τη Συµφωνία εκείνη η κυβέρνηση Σηµίτη αποδέχθηκε αυτό που επεδίωκε η Tουρκία από το 1974. ∆ηλαδή οι δικές της διεκδικήσεις να αποτελέσουν και επισήµως διµερείς διαφορές.
Πώς συνέβη αυτό; Η Συµφωνία που υπογράφηκε τότε παροτρύνει τις υποψήφιες για ένταξη στην ΕΕ χώρες (στην προκειµένη η Tουρκία) να επιλύσουν τις εκκρεµούσες συνοριακές διαφορές τους και τα συναφή θέµατα µε διάλογο και, αν αποτύχουν, να προσφύγουν στο ∆ιεθνές ∆ικαστήριο. Eποµένως, εκτός από την υφαλοκρηπίδα, στις διµερείς διαφορές υπάγονται –ελέω κυβερνήσεων Σηµίτη ως συναφή- η διεκδίκηση 153 βραχονησίδων, τα όρια των χωρικών µας υδάτων, τα όρια του εναερίου χώρου και η αποστρατιωτικοποίηση των νήσων του Aνατολικού Aιγαίου. Aκόµη και η διαδικασία του ∆ιεθνούς ∆ικαστηρίου της Xάγης είχε γίνει αποδεκτή από την Eλλάδα µε τους τουρκικούς όρους. ∆ηλαδή να επιληφθεί το ∆ικαστήριο των ∆ιαφορών, χωρίς καµία εξαίρεση. Aυτό σηµαίνει ότι δεν εξαιρούνται από την εξέταση και απόφαση του ∆ικαστηρίου τα ζητήµατα ασφαλείας, την εξαίρεση των οποίων είχε θέσει η Eλλάδα, όταν είχε αποδεχθεί το 1993 τη δικαιοδοσία του ∆ιεθνούς ∆ικαστηρίου της Xάγης. Mάλιστα, αυτά τα ζητήµατα ασφαλείας αφορούν ακόµη και στην εδαφική ακεραιότητα της χώρας.
Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή
Διαβάστε: Τι περιμένουμε από τις ΗΠΑ;
∆ιαφορετικά η εντύπωση που θα δηµιουργείται είναι ότι το µεν κόµµα κάνει µία διεύρυνση συγκυριακή για να προσελκύσει ψηφοφόρους του χώρου από τον οποίο προέρχονται οι εντασσόµενοι στην Ν∆, οι δε εντασσόµενοι ότι απλώς βρίσκουν στέγη σε ένα κόµµα προκειµένου να παραµείνουν ζωντανοί στην πολιτική! Και αυτό βεβαίως δεν αντιπροσωπεύει ιδεολογική διεύρυνση (ακόµη και τώρα που οι ιδεολογίες αποτελούν, όπως η στήλη έχει επισηµάνει σε άλλη ανάλυση, παρωχηµένο πλέον είδος) αλλά απλή πολιτική συναλλαγή.
Επί του προκειµένου να υπενθυµίσουµε τα εξής: 1. Ότι οι περίφηµες «γκρίζες ζώνες» στο Aιγαίο, αποτελούν ΠΑΣΟΚικό δηµιούργηµα, στο οποίο κατέληξαν οι χειρισµοί της τότε κυβέρνησης στην κρίση των Ιµίων. Το σε βάρος µας θέµα δεν θα προέκυπτε αν η κυβέρνηση Σηµίτη φρόντιζε να θέσει στα διεθνή φόρα και Οργανισµούς το ερώτηµα αν η Tουρκία είχε ποτέ εγείρει θέµα αµφισβήτησης των βραχονησίδων, σε Iταλία, Γερµανία και Aγγλία, που είχαν διαδοχικώς, υπό την κατοχή τους, στον πόλεµο, τα ∆ωδεκάνησα, µε το επιχείρηµα ότι παραβιάζονταν τα δικά της κυριαρχικά δικαιώµατα. Όπως όµως είναι γνωστό τα ∆ωδεκάνησα παραχωρήθηκαν διά Συνθήκης στην Eλλάδα, µαζί µε όλα τα «συµπαροµαρτούντα» τους, τα οποία, µέχρι την περίπτωση των Iµίων, δεν είχαν αµφισβητηθεί από την Tουρκία.
2.Ότι το µείζον ζήτηµα της αναγνώρισης ζωτικών συµφερόντων της Τουρκίας στο Αιγαίο, στην περίπτωση που τα συµφέροντα αυτά άπτονται θεµάτων εθνικής ασφαλείας και κυριαρχίας (!), το δηµιούργησε η κυβέρνηση Σηµίτη, θέτοντας την υπογραφή της στην περίφηµη Συµφωνία της Μαδρίτης. Όµως η αναγνώριση από την τότε ελληνική κυβέρνηση του δικαιώµατος αυτού της Τουρκίας έχει και άλλες «παράπλευρες απώλειες». Λ.χ. στην περίπτωση που οι ελληνοτουρκικές διαφορές θα παραπέµπονταν στο ∆ιεθνές ∆ικαστήριο της Χάγης, όπως προβλέπει η Συµφωνία του Ελσίνκι, αν δεν καρποφορούσε ο διάλογος, οι δικαστές θα ήταν δυνατόν κατά την έκδοση της απόφασής τους να συνεκτιµούσαν τα συµφέροντα αυτά της Τουρκίας. Eπιπλέον, µε την ίδια Συµφωνία η κυβέρνηση Σηµίτη φρόντισε να... διευρύνει τις προς επίλυση διαφορές, καθώς εκτός από το ζήτηµα της υφαλοκρηπίδας αναγνώρισε και άλλα συναφή θέµατα, που δεν είναι άλλα από τις συ νοριακές διαφορές στο Aιγαίο!
3. Ότι η Συµφωνία του Ελσίνκι κάθε άλλο παρά προστατεύει τα εθνικά συµφέροντα και ρυθµίζει τις εξωτερικές µας εκκρεµότητες. Η αλήθεια βρίσκεται αλλού. ∆ιότι µε τη Συµφωνία εκείνη η κυβέρνηση Σηµίτη αποδέχθηκε αυτό που επεδίωκε η Tουρκία από το 1974. ∆ηλαδή οι δικές της διεκδικήσεις να αποτελέσουν και επισήµως διµερείς διαφορές.
Πώς συνέβη αυτό; Η Συµφωνία που υπογράφηκε τότε παροτρύνει τις υποψήφιες για ένταξη στην ΕΕ χώρες (στην προκειµένη η Tουρκία) να επιλύσουν τις εκκρεµούσες συνοριακές διαφορές τους και τα συναφή θέµατα µε διάλογο και, αν αποτύχουν, να προσφύγουν στο ∆ιεθνές ∆ικαστήριο. Eποµένως, εκτός από την υφαλοκρηπίδα, στις διµερείς διαφορές υπάγονται –ελέω κυβερνήσεων Σηµίτη ως συναφή- η διεκδίκηση 153 βραχονησίδων, τα όρια των χωρικών µας υδάτων, τα όρια του εναερίου χώρου και η αποστρατιωτικοποίηση των νήσων του Aνατολικού Aιγαίου. Aκόµη και η διαδικασία του ∆ιεθνούς ∆ικαστηρίου της Xάγης είχε γίνει αποδεκτή από την Eλλάδα µε τους τουρκικούς όρους. ∆ηλαδή να επιληφθεί το ∆ικαστήριο των ∆ιαφορών, χωρίς καµία εξαίρεση. Aυτό σηµαίνει ότι δεν εξαιρούνται από την εξέταση και απόφαση του ∆ικαστηρίου τα ζητήµατα ασφαλείας, την εξαίρεση των οποίων είχε θέσει η Eλλάδα, όταν είχε αποδεχθεί το 1993 τη δικαιοδοσία του ∆ιεθνούς ∆ικαστηρίου της Xάγης. Mάλιστα, αυτά τα ζητήµατα ασφαλείας αφορούν ακόµη και στην εδαφική ακεραιότητα της χώρας.
Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή
