Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη η επισήµανση της Ντόρας Μπακογιάννη (στελέχους µε µακρά πολιτική και βεβαίως υπουργική εµπειρία) ότι διακρίνει φαινόµενα αλαζονείας σε υπουργούς της κυβέρνησης. Για την ακρίβεια η σχετική της φράση ήταν: «Βλέπω αλαζονεία σε υπουργούς του Μητσοτάκη και θα έλεγα να “ξεκαβαλικέψουν”. Έχουµε και τέτοια φαινόµενα και θα πρέπει να κοπούν άµεσα».

Το να κοπούν άµεσα είναι µία προτροπή που απευθύνεται µάλλον σε αυτόν που έχει και το πεπόνι και το µαχαίρι. ∆ηλαδή στον πρωθυπουργό. Μπορεί βεβαίως να συνιστά και µία παραίνεση προς τους υπουργούς που δεν τους ονοµάτισε µεν αλλά δεν είναι βέβαιο ότι κάποιος που έχει «καβαλήσει το καλάµι», είτε το αντιλαµβάνεται είτε ακόµη κι αν έχει συναίσθηση της συµπεριφοράς του είναι πρόθυµος να την αλλάξει. Ανθρώπινες αδυναµίες ειδικά µάλιστα όταν παίρνει κάποιος εξουσία στα χέρια του και συγχρόνως είναι αφιλοσόφητος.

Αυτό που οι περισσότεροι πολιτικοί δεν καταλαβαίνουν, ειδικώς µάλιστα όταν κάθονται σε υπουργική καρέκλα, είναι ότι:

  • Οι υπουργοί της κάθε κυβέρνησης είναι υπηρέτες του λαού, όπως και κάθε εν ενεργεία πολιτικός που αποφασίζει να ακολουθήσει το συγκεκριµένο επάγγελµα. Τα περί λειτουργήµατος -και όχι επαγγέλµατος- ας τα αφήσουµε στην κρίση του κόσµου, ο οποίος δεν φαίνεται να ασπάζεται την έννοια του λειτουργήµατος. Να γίνουµε πιο συγκεκριµένοι µπας και το καταλάβει κανένας από τους υπουργούς στους οποίους αναφέρθηκε η Ντόρα Μπακογιάννη, στην περίπτωση που έχει διαβάσει το συγκεκριµένο κοµµάτι: Οι υπουργοί ως ταγµένοι να εξυπηρετούν το κοινωνικό σύνολο, λαµβάνοντας υπ’ όψιν τις ανάγκες του στο µέτρο των κρατικών δυνατοτήτων, όταν παίρνουν τις όποιες αποφάσεις τους, έχουν ως... ανταγωνιστή την αποτελεσµατικότητά τους και όχι τους άλλους συναδέλφους τους. Αυτό σηµαίνει ότι πρέπει να είναι σε αγαστή συνεργασία µεταξύ τους (όπως και µε τους υφυπουργούς τους) διότι µόνο µέσω της συνεργασίας αυτής είναι δυνατόν να υπάρχει ουσιαστικό κυβερνητικό αποτέλεσµα προς όφελος του λαού. ∆ιότι τα φαινόµενα της αλαζονείας πρωτίστως διαπιστώνονται στις σχέσεις µε άλλους συναδέλφους τους και όχι τόσο µε τους πολίτες µε τους οποίους δεν έχουν ίσως άµεση επαφή και που αν είχαν, λόγω ακριβώς της αλαζονείας τους, είναι βέβαιο ότι θα τους έγραφαν στα παλαιότερα των υποδηµάτων τους, αν όχι αλλού. Ειδικά µάλιστα αν δεν είναι ψηφοφόροι τους.
  • Οι υπουργοί (για να πάµε σε άλλο στοιχείο που επιβεβαιώνει τις αλαζονικές συµπεριφορές) δεν πρέπει να χαρακτηρίζονται από συγκεντρωτισµό. Ένα τέτοιο ελάττωµα, µόνο σε τροχοπέδη µπορεί να εξελιχθεί για την προώθηση των εκκρεµοτήτων ενός υπουργείου, ενώ αν το υπουργείο αυτό διαθέτει συναρµοδιότητες και µε άλλα, ο συγκεντρωτισµός αυτός που αναπόφευκτα συνεπάγεται καθυστερήσεις παρεµποδίζει όλο το κυβερνητικό έργο. Πολύ περισσότερο αν οι καθυστερήσεις υποκρύπτουν σκοπιµότητα, λόγω ενδοκυβερνητικών αντιπαλοτήτων.
  • Οι υπουργοί δεν πρέπει να επιδιώκουν συγκέντρωση περισσότερων αρµοδιοτήτων πέραν εκείνων που µπορούν να σηκώσουν και αυτοί και οι υπηρεσίες τους. ∆ιαφορετικά η εντύπωση που ευλόγως δηµιουργείται είναι ότι για το µόνο πράγµα για το οποίο νοιάζονται είναι η... πάρ τη τους και η ενίσχυση της θέσης τους, ακόµη και έναντι του... πρωθυπουργού.
  • Οι υπουργοί πρέπει να διακρίνονται για το χαµηλό προφίλ και, µε τον καιρό, καθώς θα ενισχύεται η θέση τους και η δύναµή τους να µην αλλάζουν χαρακτήρα και να είναι δουλικοί µε τους ισχυρούς και αδυσώπητοι µε τους αδυνάµους.
  • Οι υπουργοί πρέπει να είναι προσηνείς όχι µόνο προς τους πολίτες αλλά και απέναντι των συναδέλφων τους. Να µην κρατούν υπερφίαλη στάση και να αναλογίζονται την προσωρινότητα της εξουσίας και τη διάρκεια που µπορεί να έχει µία πτώση. Άλλωστε οι ικανότητες µπορεί να σε οδηγήσουν στην κορυφή, αλλά για να κρατηθείς εκεί χρειάζεται χαρακτήρας. Αν αναγνωρίζουν κάποιοι υπουργοί (δεν έχει σηµασία ο αριθµός) τον εαυτό τους µέσα στην παραπάνω αρνητική περιγραφή για τα ΜΗ της εξουσίας, όπως τα αισθάνεται ένας απλός πολίτης, τότε ας θεωρήσουν από τώρα την υπουργική τους θητεία αποτυχηµένη. Το ερώτηµα βεβαίως που προκύπτει αβίαστα είναι αν αξίζει να παρασύρουν σε αποτυχία µία ολόκληρη κυβέρνηση, της οποίας ο αρχηγός ή και η ίδια, έχουν τις καλύτερες των προθέσεων και τις αγνότερες των φιλοδοξιών.


Αφού σε τελευταία ανάλυση µία κυβέρνηση που πράγµατι έχει όραµα για τους πολίτες αυτής της χώρας, δεν είναι δυνατόν να σταµατήσει να λειτουργεί αποτελεσµατικά ούτε για τις µωροφιλοδοξίες ούτε για το πείσµα ούτε για την αβελτηρία κανενός. Είναι άλλωστε υπεύθυνη έναντι του λαού και όχι έναντι αυτών που θέλουν να ικανοποιήσουν εγωπαθή ένστικτα που ερεθίζει η ίδια η εξουσία.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή