Αν επιχειρήσουμε να αξιολογήσουμε ποιες ζημιές έχει υποστεί διαχρονικά η Παιδεία στη χώρα μας, με επιπτώσεις μάλιστα στη μαθητιώσα και φοιτητική νεολαία, θα πρέπει να εντοπίσουμε την πηγή του κακού που έχει γίνει στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Αυτές δηλαδή με τις οποίες κάθε αρμόδιος υπουργός και κάθε κυβέρνηση θέλουν να αφήσουν το αποτύπωμά τους στον συγκεκριμένο χώρο και που στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων το αποτύπωμα αυτό είναι επιεικώς αρνητικό. Να θυμίσουμε άραγε την κατάργηση της διδασκαλίας των αρχαίων ή την προηγηθείσα αρκετά χρόνια πριν καθιέρωση της δημοτικής στα δημόσια έγγραφα, με αποτέλεσμα αστείες μεταφορές και την αντίδραση πρέσβη -κάτι που έχω ξαναγράψει, αλλά είναι χαρακτηριστική αυτή η μεταφορά τι αστείες καταστάσεις δημιούργησε-, ο οποίος σε έγγραφό του προς την υπηρεσία έγραψε αντί «συνημμένως»... «πισωκολλητά»;

Τώρα η «μεταρρύθμιση» που επιχειρείται μέσω του λεγόμενου «πολλαπλού βιβλίου» -διότι η ανδρεοπαπανδρεϊκή λεξιπλασία προς αποπροσανατολισμό των υπηκόων είναι κολλητική και στις συντηρητικές κυβερνήσεις- εντέχνως επιχειρεί να εισχωρήσει, παρά τα περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα, τη woke ατζέντα ακόμη και στο περιβάλλον μαθητών του δημοτικού, προφανώς επειδή οι τρυφερές ηλικίες είναι πιο δεκτικές και ευεπίφορες στις «συστάσεις» των μεγάλων! Έτσι λοιπόν στα συγκεκριμένα βιβλία, που απευθύνονται σε μαθητές της Β΄ και της ΣΤ΄ τάξεων του δημοτικού σχολείου, παρουσιάζονται όλων των ειδών οι «οικογένειες», δηλαδή και αυτές που έχουν δύο μανάδες και δύο πατεράδες, για να εμφανιστεί ως κανονικότητα ό,τι η βιολογία δεν αναγνωρίζει ως κανονικό, ως φυσιολογική κανονικότητα. Ποιος δεν θα σκεφτεί -και σε ποιον θα απαγορευτεί να σκεφτεί- ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο παροτρύνονται, εμμέσως και εξ απαλών ονύχων, παιδάκια πριν αναγνωρίσουν τη σεξουαλικότητά τους να προβληματιστούν αν όχι και να πειραματιστούν και με την παρά φύσιν σχέση! Το υπουργείο Παιδείας, που υποτίθεται ότι έχει την ευθύνη της παρακολούθησης των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, «πετώντας την μπάλα στην εξέδρα» κατά τη γνωστή έκφραση, παραπέμπει στη διαδικασία αξιολόγησης του Ινστιτού του Εκπαιδευτικής Πολιτικής, που προφανώς δεν αποτελεί ανεξάρτητη Αρχή, αλλά τελεί υπό την επιβαλλόμενη επίβλεψη του υπουργείου Παιδείας. Και ούτε αποτελεί δικαιολογία ότι η αξιολόγηση έγινε από ανεξάρτητες επιστημονικές επιτροπές με περισσότερα από 900 μέλη, δεδομένου ότι μπορεί να υποθέσει κάθε κανονικός γονιός ότι αυτές οι επιτροπές μπορεί να έλαβαν υπ’ όψιν όχι μόνο τις κατά φύσιν οικογένειες αλλά να πήραν πληροφορίες και από τις κοινότητες των ΛΟΑΤΚΙ. Ούτε αποτελεί εχέγγυο θεραπείας της διαστροφικής πραγματικότητας που εισβάλλει στην Εκπαίδευση το γεγονός ότι οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί θα μπορούν να επιλέγουν το διδακτικό υλικό που θα χρησιμοποιούν. Και ένας γκέι εκπαιδευτικός τι θα επιλέγει τάχα μου; Παράξενες όντως οι αντιλήψεις περί προοδευτικότητας με τον φερετζέ μιας δήθεν ισότητας. Όλοι ίσοι είμαστε, αλλά δεν μπορεί ορισμένοι να είναι πιο ίσοι από τους άλλους όπως το γουρούνι του Όργουελ.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή