Με αφορμή πριν από χρόνια κάποια εντυπωσιακά παρατράγουδα της διαιτησίας, για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα, είχε καθιερωθεί στην καθομιλουμένη η έννοια της «παράγκας». Μία έννοια που πλέον, γενικευμένη και μεταφερόμενη εκτός γηπέδων, στο κοινωνικό πεδίο δεν σημαίνει παρά το παράπηγμα, μέσα στο οποίο κάποιοι επιτήδειοι, σαν κι αυτούς που θαυμάζαμε και γελάγαμε στις ταινίες του νεορεαλιστικού ιταλικού κινηματογράφου, φροντίζουν και υπογείως διαφεντεύουν (για την πάρτη τους και για την πάρτη άλλων) χώρους οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε γενικότερα και για νοοτροπία παράγκας, αφού μπορεί να ανέχονται κάποιοι τα αποτελέσματα της «παράγκας», χωρίς κατ’ ανάγκην να συμμετέχουν σε αυτήν, διατηρώντας αλώβητη την ηθική τους. Είναι τελικά μία έννοια που, για να καταλαβαινόμαστε, αρνείται οτιδήποτε το νεωτεριστικό που θα αλλοίωνε, προς το καλύτερο βεβαίως, αυτό το οποίο έχουμε συνηθίσει και το οποίο μας έχει βολέψει. Διότι τα περισσότερα πράγματα στην Ελλάδα, αν δεν γίνονται για να βολέψουν τους λίγους, προωθούνται για να βολέψουν όσο το δυνατόν περισσότερους, διότι αυτό έχει είτε πολιτικό όφελος είτε κλείνουν, έτσι, στόματα. Υπ’ αυτήν την έννοια ορισμένοι, κυρίως στον χώρο της αριστερίζουσας αντιπολίτευσης, θεωρούν ότι δεν χρειάζεται να αλλάξει τίποτε. Γιατί να αλλάξει το σύστημα λειτουργίας των πανεπιστημίων; Όλοι δεν έχουν βολευτεί, καθηγητές και φοιτητές; Γιατί να μην μπαίνουν όλοι στα πανεπιστήμια και να κάθονται όσο χρόνο θέλουν; Τζάμπα δεν είναι άλλωστε;

Γιατί να μη φοροδιαφεύγουμε; Αφού έτσι θα μας μένουν περισσότερα χρήματα στις τσέπες, μιας κι έτσι κι αλλιώς είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώνουμε αυτά που θα όφειλε να μας παρέχει δωρεάν το κράτος αλλά δεν μας τα παρέχει; Αν αυτό οφείλεται στο ότι χάνει λεφτά από τη φοροδιαφυγή, γιατί να μας ενδιαφέρει; Δική του δουλειά είναι...

Γιατί να μη λαδώνουμε για να κάνουμε τη δουλειά μας. Λίγο παραπάνω στοιχίζει αλλά τελειώνουμε γρηγορότερα...

Γιατί πρέπει να δουλεύουμε μέχρι την ηλικία που δουλεύουν οι κουτόφραγκοι, που γι’ αυτό άλλωστε λέγονται και κουτοί φράγκοι; Δεν θα απολαμβάναμε καλύτερα τη ζωή αν η συνταξιοδότηση γινόταν στα σαράντα;

Τα «γιατί» είναι πολλά. Και δικαιολογούν τους λόγους για τους οποίους αρκετοί στο πολιτικό σύστημα δεν θεωρούν αναγκαίο να αλλάξει κάτι. Είναι η άλλη μορφή του λαϊκισμού. Άλλωστε δεν υπάρχει πιο ισχυρό πράγμα από τη συνήθεια, έστω και αν αυτό το οποίο έχουμε συνηθίσει έχει επωασθεί και αναπτυχθεί σε συνθήκες «παράγκας». Απλώς αρκετοί θα μείνουμε με την εξής απορία. Κάθε φορά που μία κυβέρνηση πάει να αλλάξει κάτι, δέχεται επιθέσεις στις οποίες συνήθως πρωτοστατεί η αντιπολίτευση, λες και μόνο μέσα από την αντίδραση μπορεί και δικαιολογεί τον θεσμικό της ρόλο και την ύπαρξή της.