Αν παρακολουθήσει κανείς τις τηλεοπτικές εκπομπές, θα διαπιστώσει ότι οι περισσότερες από αυτές ασχολούνται με τα πιο ευτράπελα στην ουσία θέματα. Π.χ. η διένεξη μιας τραγουδίστριας με έναν τραγουδοποιό έχει αναχθεί σε ζήτημα κυρίαρχο που ούτε η περίπτωση ελληνοτουρκικού επεισοδίου δεν θα είχε τέτοια δημοσιότητα. Είχαμε επί σειρά ημερών και το θέμα του θανάτου του Μαζωνάκη, το οποίο απασχολούσε την «ενημέρωση» σχεδόν αποκλειστικά μέχρις ότου προέκυψε το ζήτημα της τραγουδίστριας με τον συνθέτη και άλλοτε σύζυγό της.

Ασφαλώς και ο θάνατος του τραγουδιστή δεν είναι ευτράπελο γεγονός και καλώς αναδείχτηκε η ιστορία των δύο γιατρών προκειμένου να αποσοβηθούν και άλλες τραγικές καταλήξεις από ανεύθυνους συναδέλφους τους που ενδεχομένως θα έκαναν την ίδια δουλειά. Από ένα σημείο όμως και μετά εξελίχθηκε, με ευθύνη των Μέσων, η σοβαρή υπόθεση σε σαπουνόπερα. Ανέφερα την ευθύνη των Μέσων, που όμως αποτελεί τη μισή αλήθεια.

Διότι η άλλη μισή πρέπει να αναζητηθεί στο επίπεδο μεγάλης μερίδας, προφανώς, της κοινωνίας μας, που αρέσκεται, όπως και άλλοτε από αυτήν εδώ τη θέση έχω γράψει, στο «να κοιτάει από την κλειδαρότρυπα». Να το πω λαϊκά; Να μπανίζει τις υποθέσεις των άλλων και μάλιστα τις πιπεράτες ή αυτές που υπάρχουν θύματα, διότι πολλοί είναι αυτοί που δεν χορταίνουν να παρακολουθούν τη δυστυχία των άλλων.

Έτσι λοιπόν τα ΜΜΕ και ειδικώς η τηλεόραση δεν κάνει τίποτε άλλο από το να εξυπηρετεί συγκεκριμένη πελατεία. Δεν κάνει τίποτε άλλο από το να προβάλλει αυτό που φέρνει τηλεθέαση (ακριβώς επειδή υπάρχει τέτοιο κοινό) και κατ΄ επέκταση διαφημιστικά έσοδα. Αν δηλαδή δεν υπήρχε συγκεκριμένη πελατεία για συγκεκριμένα θέματα, ασφαλώς και δεν θα είχαν την πολυήμερη δημοσιότητα που σήμερα έχουν.

Ασφαλώς και δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρχει... αστυνομία αισθητικής, δίωξης της παρακμιακής ενημέρωσης και ποινές για όσων το μορφωτικό επίπεδο είναι κάτω του μετρίου. Όμως τέτοια φαινόμενα αποτυπώνουν κάποιο είδος κατάντιας που ενδεχομένως θα έπρεπε να προβληματίζει διότι αναδεικνύει και το επίπεδο μιας μερίδας τουλάχιστον της κοινωνίας.

Φαινόμενα και γεγονότα στα οποία θα έπρεπε να γυρίζει την πλάτη ακριβώς επειδή αποτελούν φαιδρή έκφραση των ανθρώπινων σχέσεων, αντιθέτως φαίνεται ότι προσελκύουν το ενδιαφέρον μερίδας της κοινής γνώμης.

Ίσως, πέραν της ανθρώπινης περιέργειας κυρίως για το πρόβλημα του άλλου που μας δίνει ικανοποίηση και νόημα ζωής επειδή ακριβώς δεν το αντιμετωπίζουμε εμείς, τέτοια γεγονότα όπως αυτά που προαναφέρθηκαν και προβάλλονται να αποτελούν για κάποιους και ένα είδος ψυχαγωγίας. Ειδικώς όταν βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να συνειδητοποιούμε «τι καλά που είναι που δεν συμβαίνει σε μας» κι έτσι μπορούμε να παρακολουθούμε τη δυστυχία ή το πρόβλημα του άλλου και να σκοτώνουμε έτσι την ώρα μας. Ανθρώπινο μεν κατάντια δε...

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή