Διατυπώθηκε στο διαδίκτυο μία κατά τα άλλα εύλογη απορία σε σχέση με το Ουκρανικό. Συγκεκριμένα γράφτηκε ότι έχουν δαπανηθεί από την Ευρώπη για τη στήριξη της Ουκρανίας στον πόλεμο με τη Ρωσία περίπου 155 δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία στην ουσία πληρώνουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι.

Βεβαίως υπήρξαν και αντιδράσεις στην άποψη ότι κακώς επιβαρύνεται τόσο πολύ η Ευρωπαϊκή Ένωση, με το επιχείρημα ότι η αδηφάγος επεκτατική πολιτική της Μόσχας και του Πούτιν θα τους ανοίξει την όρεξη και για άλλες εδαφικές κατακτήσεις έτσι και πέσει η Ουκρανία. Σε παλαιότερη έρευνα της Metron Analysis για τον πόλεμο στην Ουκρανία ενώ σε σχεδόν συντριπτικό ποσοστό η κοινή γνώμη τασσόταν υπέρ των κυρώσεων που επιβάλλει η Δύση στη Ρωσία, εντούτοις ένα εξίσου μεγάλο ποσοστό διαφωνούσε με την αποστολή αμυντικού εξοπλισμού στην Ουκρανία. Έτσι οι συγκεκριμένοι πολίτες παρέβλεπαν ότι η χώρα μας πρέπει να έχει τον ίδιο βηματισμό με τον διακρατικό οργανισμό στον οποίον ανήκει, έτσι ώστε σε ανάλογη -ο μη γένοιτο- περίπτωση που θα μας αφορούσε να είχαμε ανάλογη μεταχείριση και από τις λοιπές συμμάχους χώρες. Πέραν δε αυτού, δεν μπορεί να τάσσεσαι υπέρ της Ουκρανίας αλλά να της στερείς τα μέσα να αντιμετωπίσει τον εισβολέα. Το ολίγον έγκυος δεν υπάρχει…

Τα διλήμματα των κοινωνιών είναι πολλά σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά από την άλλη πλευρά, αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, είναι αμφίβολο αν οι κοινωνίες υποχρέωσαν ποτέ ηγέτες με ανάλογες διαθέσεις -ειδικά μάλιστα αν οι κοινωνίες αυτές δεν ανήκαν στις χώρες των συγκεκριμένων ηγετών- να κάνουν πίσω από τους στόχους τους. Επομένως κάτι τέτοιες επισημάνσεις και διλήμματα έχουν μάλλον ρομαντικό χαρακτήρα. Ο κόσμος ζει, καλώς ή κακώς, υπό την επίδραση του χαρακτήρα και του θυμικού των ηγετών των μεγάλων δυνάμεων, οι οποίοι μάλιστα έχουν κατά πλειοψηφία στο πλευρό τους τούς πληθυσμούς των χωρών τους, ειδικώς μάλιστα όταν τους μπολιάζουν με μεγαλοϊδεατικούς στόχους, για τους οποίους οι λαοί αυτοί αισθάνονται μάλιστα εθνικά υπερήφανοι! Τα έχει πει αιώνες πριν άλλωστε ο Θουκυδίδης, περιγράφοντας τους ιμπεριαλιστές της εποχής, τους Αθηναίους.

Ποιος δεν θα συμφωνήσει παραδείγματος χάρη ότι στη σημερινή διπλωματία των ισχυρών εξακολουθεί να ισχύει η επιχειρηματολογία που επισημαίνει ο Θουκυδίδης; Μία επιχειρηματολογία που έχει τρεις τύπους: α) «Το συμφέρον σας είναι να κάνετε αυτό που σας ζητάμε», β) «εμείς έχουμε το δίκαιο με το μέρος μας, ενώ οι αντίπαλοί μας αδικούν», γ) «εμείς είμαστε πιο δυνατοί, άρα επιβάλλουμε τη θέλησή μας». Έννοιες που θα βρει κανείς επαναλαμβανόμενες στον Πελοποννησιακό Πόλεμο και κυρίως στον διάλογο Μηλίων και Αθηναίων. Αν μάλιστα κάνουμε μία προβολή των δύο αυτών πλευρών στη σημερινή πραγματικότητα, θα δούμε πόσο όμοια είναι η συμπεριφορά των Αμερικανών, των Ρώσων και των Κινέζων, όσον αφορά τη διεθνή στάση τους, προς εκείνη της ιμπεριαλιστικής αλλά δημοκρατικής κατά τα άλλα Αθήνας!

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή