Της δηµοκρατίας και του πλιάτσικου
Γύρω Γύρω Όλοι
"Η σερβική κοινωνία έδειξε μία παραδειγματική πολιτική ωριμότητα αποδεικνύοντας συγχρόνως στην πράξη την πολυδιαφημισμένη ρήση ότι στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα"
Ένα πρωτοφανές σκηνικό στα πολιτικά χρονικά, διεθνώς, καταγράφηκε με τις εκλογές στη Σερβία. Οι φοιτητές που είχαν συγκροτήσει κόμμα, στο οποίο συμμετείχαν πρόσωπα απ’ όλο το κοινωνικό φάσμα, δηλαδή επιστήμονες, καλλιτέχνες, επιχειρηματίες, καθηγητές, αθλητές (μεταξύ των οποίων και ο πρώην μπασκετμπολίστας του Παναθηναϊκού, Ντέγιαν Μποντίρογκα) νίκησαν τον επί σειρά ετών πρωθυπουργό Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Ο οποίος είχε προκαλέσει το σερβικό κοινό αίσθημα –και όχι μόνο- με το συγκεντρωτικό πέριξ του προσώπου του και της αυλής του σύστημα διακυβέρνησης. φτάνοντας στο σημείο να έχει ταυτιστεί το κόμμα του με το κράτος. Αποτέλεσμα του τρόπου αυτού άσκησης της εξουσίας υπήρξε και η εκτεταμένη διαφθορά που ήταν η θρυαλλίδα της κοινωνικής έκρηξης και κατ’ επέκταση της νίκης όσων δικαιολογημένα αμφισβήτησαν την πολύχρονη εξουσία του Βούτσιτς.
Πολλές αντιδράσεις και μάλιστα με βίαιο τρόπο έχουν καταγραφεί στην παγκόσμια ιστορία εναντίον αυταρχικών καθεστώτων, όταν οι κοινωνίες εξεγείρονται, μη αντέχοντας άλλο τον αντιδημοκρατικό τρόπο διακυβέρνησης. Αλλά είναι η πρώτη φορά που μέσω καθαρά δημοκρατικών διαδικασιών, χωρίς βία και τα συνεπακόλουθά της, αντιπαρατίθεται μία κοινωνία προς κυβερνητικούς δυνάστες, αναγκάζοντάς τους, τελικώς, σε μία αναίμακτη αποχώρηση. Παραδεχόμενοι μάλιστα την ήττα τους.
Οι κοινωνίες μπορεί να δείχνουν ανοχή σε κυβερνητικό αυταρχισμό που είναι το μέσον της επιβίωσης στην εξουσία πολιτικών προσώπων, αλλά δεν ανέχονται τη διαφθορά όταν λαμβάνει τέτοια έκταση που τελικώς αποβαίνει σε βάρος των κοινωνιών αυτών που βιώνουν την οδυνηρή αυτή εμπειρία. Διότι αποβαίνουν σε βάρος των πολιτών, επί ζημία τους δηλαδή, συνθήκες όπως μία αναξιόπιστη Δικαιοσύνη, ένα κράτος που λειτουργεί με όρους Μαφίας, μία αμφισβητούμενη εθνική κυριαρχία και εξαρτήσεις και στήριξη από άλλα αυταρχικά καθεστώτα, σε σχέσεις σχεδόν υποτέλειας.
Η σύσσωμη αυτή αντίδραση της σερβικής κοινωνίας, πέραν του ότι αποκαλύπτει ότι προφανώς υπερτερούν τα υγιή στοιχεία μέσα της, από την άλλη πλευρά μπορεί να αποτελέσει το παράδειγμα και τον προπομπό του τρόπου με τον οποίο οι λαοί πρέπει να αντιδρούν όταν το πολιτικό σύστημα θίγει τα λαϊκά συμφέροντα επ΄ ωφελείας μιας νομενκλατούρας εξουσίας. Στη Σερβία δεν βγήκαν οι φοιτητές να τα σπάσουν, να κάνουν μαζί με άλλους πλιάτσικο και να καταστρέψουν περιουσίες όπως συνέβη στη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η σερβική κοινωνία έδειξε μία παραδειγματική πολιτική ωριμότητα αποδεικνύοντας συγχρόνως στην πράξη την πολυδιαφημισμένη ρήση ότι στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
Αρκεί να επιλέγουν οι κοινωνίες την αντιπαράθεση με δημοκρατικούς κανόνες. Οι οποίοι τελικώς μπορούν και υπερισχύουν, καθώς η ισχύς της κοινωνικής πλειοψηφίας μπορεί να ακυρώνει ακόμη και αθέμιτους τρόπους για την εκλογική επικράτηση ενός αυταρχικού καθεστώτος. Γι΄ αυτό ακριβώς ο Βούτσιτς παρά τον πλήρη έλεγχο των κρατικών μηχανισμών δεν μπόρεσε να ακυρώσει την ισχύ της λαϊκής οργής, ειδικά όταν αυτή είναι πάνδημη.
Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή
En