Την ώρα που το Αγροτικό βρίσκεται στην πιο κρίσιµη καµπή του και η κυβέρνηση οδεύει ολοταχώς στην τελική ευθεία της δεύτερης θητείας της στη διακυβέρνηση της χώρας ενόψει εθνικών εκλογών, υπάρχει µια συζήτηση και µια έντονη ζύµωση στη δηµόσια σφαίρα σχετικά µε τη δράση και τα δεδοµένα πια πολιτικά σχέδια της Μαρίας Καρυστιανού. Ο συγκεκριµένος παράγων διαµορφώνει καθοριστικά -σε δηµοσκοπικό τουλάχιστον επίπεδο µέχρι στιγµής- τις ισορροπίες στον ευρύτερο χώρο της αντιπολίτευσης κυρίως, ενώ καταλαµβάνει σηµαντικό µέρος της γενικότερης πολιτικής επικαιρότητας, παίρνοντας τη σκυτάλη στο µέτωπο αυτό από την «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα, η οποία… µεσουρανούσε µέχρι πρότινος.

Και µόνο το γεγονός αυτό, ότι δηλαδή, πέραν της κυβέρνησης και των µεγάλων προκλήσεων που αντιµετωπίζει το Μέγαρο Μαξίµου, σε ό,τι αφορά το σύνολο της αντιπολιτευτικής ειδησεογραφίας το ενδιαφέρον στράφηκε στον πρώην πρωθυπουργό και τώρα ακόµη πιο εµφατικά στη Μαρία Καρυστιανού (αµφότεροι ακόµη δεν έχουν συστήσει επισήµως πολιτικό φορέα), είναι -αν µη τι άλλο- χαρακτηριστικό της ένδειας θέσεων και αποτελεσµατικής ρητορικής.

Γιατί προφανώς αν το ΠΑΣΟΚ είχε καταφέρει να πείσει για την ικανότητά του να παρουσιάσει ένα πειστικό σχέδιο εναλλακτικής διακυβέρνησης της χώρας, είναι ξεκάθαρο πως η όποια αντίδραση στα κυβερνητικά πεπραγµένα δεν θα διοχετευόταν σε αυτόν τον βαθµό είτε σε λύσεις που παραπέµπουν στον λαϊκισµό είτε σε αναζητήσεις που υπερβαίνουν τη σηµερινή πολιτική και κοινοβουλευτική πραγµατικότητα.

Σε αυτό λοιπόν το σκηνικό παρατηρεί κανείς αφενός την αµηχανία, αφού η ιδιότητα της µητέρας που έχασε µε αυτόν τον τρόπο το παιδί της δηµιουργεί σαφή συναισθηµατικά ανακλαστικά, και αφετέρου την πρώτη «δειλή» προσπάθεια να αναδειχθούν τα κενά σηµεία, οι αντιφάσεις και οι όποιες λανθασµένες προσεγγίσεις στον πολιτικό λόγο της Μαρίας Καρυστιανού. Παράλληλα, υπογραµµίζεται δεόντως ότι πλέον αντιµετωπίζεται ως µια προσωπικότητα του εγχώριου πολιτικού γίγνεσθαι και όχι ως το σηµείο αναφοράς της αγωνίας των γονέων των Τεµπών για την αποκάλυψη των αιτίων του τραγικού δυστυχήµατος.

Πράγµατι, η Μαρία Καρυστιανού οδηγήθηκε στην απόφαση να αναλάβει επισήµως πολιτική δράση πριν από τον ιδεατό χρονικό ορίζοντα που άπαντες -ειδικοί και µη- τοποθετούσαν στο… παρά πέντε των εθνικών εκλογών, προκειµένου να µην υφίσταται η τριβή από τις αντιρρήσεις των υπόλοιπων συγγενών σχετικά µε την ίδρυση κόµµατος ή τον σχολιασµό για την έλλειψη προγραµµατικού πλαισίου και συγκεκριµένων θέσεων. Έστω και αν είναι σαφές ότι η ίδια δεν θα απευθυνόταν εκ προοιµίου σε ένα ακροατήριο που θα αντιµετώπιζε µε µια πιο θεσµική µατιά την εκλογική συµπεριφορά του, αλλά σε έναν κόσµο απογοητευµένο και οργισµένο από το παραδοσιακό πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Σε αυτό συνετέλεσαν δίχως αµφιβολία όσα ακούγονται ένθεν και ένθεν από συνεργάτες και πρώην ή νυν ανθρώπους του περιβάλλοντός της, στοιχεία που προφανώς την έκαναν να σκεφθεί ότι θα έχανε τα κοινωνικά ερείσµατά της αν καθυστερούσε περισσότερο. Όµως η πλέον ενδιαφέρουσα παράµετρος έχει να κάνει µε το γεγονός ότι αυτές οι πρώτες έντονες επικρίσεις προς την πλευρά Καρυστιανού έρχονται από εκείνους που επένδυσαν -ξεκάθαρα πολιτικά- σε ένα στιγµιότυπο µαζί της ή θέλησαν να εµφανιστούν ως θεσµικοί εκπρόσωποι του πόνου της ίδιας και των υπόλοιπων συγγενών των θυµάτων, ισορροπώντας ενίοτε για να πετύχουν τους σκοπούς τους ακόµη και µεταξύ πιθανής αλήθειας και συνωµοσίας.

Βλέπετε, όπως αναµενόταν, το µεγαλύτερο ποσοστό της δυναµικής που συγκεντρώνει στις µετρήσεις ο υπό σύσταση φορέας ουσιαστικά αφαιρείται από τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου, που σταθερά και σε καθηµερινή βάση επικέντρωναν τον αντιπολιτευτικό λόγο τους στην τραγωδία των Τεµπών. Από αυτή την εξίσωση δεν θα πρέπει να εξαιρούνται και ορισµένες φωνές αλλά και ΜΜΕ που περιβάλλουν είτε µε συµπάθεια είτε µε απεριόριστη εµπιστοσύνη τις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος επίσης επηρεάζεται άµεσα από τις πρωτοβουλίες της Μαρίας Καρυστιανού. Υπάρχει πολύς δρόµος ακόµη µέχρι την κάλπη. Όµως, για εκείνους που επιθυµούσαν να εκφράσουν την… πλατεία, είναι σαφές ότι πια έχουν έναν µεγάλο και πιο… άφθαρτο αντίπαλο. Αντίστοιχες σκέψεις οφείλουν να κάνουν και εκείνοι που -αν και ξεκάθαρων θεσµικών αναφορών- µπήκαν στον πειρασµό να φλερτάρουν µε τον λαϊκισµό, αδιαφορώντας για τις πιθανές συνέπειες…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή