Επειδή στην Ελλάδα όλοι τα ξέρουµε όλα και κατά καιρούς πιστεύουµε -ο καθένας από µας ξεχωριστά- ότι θα ήµασταν καλύτεροι πρωθυπουργοί από τον Μητσοτάκη ή -αν πρόκειται για τα οπαδικά µας- καλύτεροι προπονητές από τον Μεντιλίµπαρ και τον Μπενίτεθ, θα ήταν σώφρον να βάλουµε κάποιες σκέψεις στη σειρά σε ό,τι αφορά τον ρόλο της Ελλάδας στην ευρύτερη γεωπολιτική σκακιέρα και να δούµε τα πράγµατα µε περισσή ψυχραιµία, αν µη τι άλλο. Κατ’ αρχάς, και παρά τις όποιες επιµέρους ενστάσεις που µπορεί να βάζει εκ του ρόλου της (και εκ της ιδεολογικοπολιτικής φυσιογνωµίας του κάθε κόµµατος) στην εξίσωση η αντιπολίτευση, είναι σαφές πως το σύνολο των θεσµικών και παραδοσιακών πολιτικών δυνάµεων της χώρας -πλην ΚΚΕ- συντάσσεται απολύτως µε την επιλογή της ταύτισης της Αθήνας µε το δυτικό της πεπρωµένο.

Διαβάστε: Τηλεφωνική επικοινωνία Τραμπ & Ερντογάν: Στην ατζέντα οι σχέσεις Άγκυρας-Ουάσιγκτον, Συρία και Γάζα

Είναι -βλέπετε- πανθοµολογούµενο πως η στάση της ελληνικής διπλωµατίας στο µέτωπο του ρωσο-ουκρανικού πολέµου και του Μεσανατολικού, όχι µόνο ενίσχυσε το προφίλ της ως της πλέον αξιόπιστης συµµάχου της ∆ύσης σε µια περιοχή που φλέγεται κυριολεκτικά σε Βορρά και Νότο, αλλά και της έδωσε τη δυνατότητα να προωθήσει ένα πλέγµα επιδιώξεων, το οποίο της δίνει τη δυνατότητα να ατενίζει µε µεγαλύτερη αισιοδοξία ένα µέλλον, κεντρικό χαρακτηριστικό του οποίου είναι αναµφισβήτητα η διεθνής ρευστότητα και αβεβαιότητα. Αποκορύφωµα αυτής της στρατηγικής ήταν τα deals µε την αµερικανική πλευρά, τόσο για την αναγνώριση της Ελλάδας ως του καθοριστικού για την Ευρώπη ενεργειακού κόµβου όσο και για την εµπλοκή κολοσσών από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού στο κάδρο των ερευνών στα ελληνικά ύδατα, µε ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις πάγιες θέσεις µας σχετικά µε ζητήµατα ΑΟΖ και εθνικής κυριαρχίας γενικότερα. Στο ίδιο πεδίο, εξέχουσα θέση κατέχει βεβαίως και η περαιτέρω αµυντική µας θωράκιση µε συνεργασίες αµερικανικής και γαλλικής τεχνολογίας που (εκτός της δυναµικής που δηµιουργούν σε επίπεδο αποτροπής) υπογραµµίζουν προς πάσα κατεύθυνση τις ισχυρές παραδοσιακές συµµαχίες της χώρας, οι οποίες τα τελευταία χρόνια έχουν µπει ξεκάθαρα σε νέες βάσεις.

Σε αυτήν τη συγκυρία, µετά το ανάγλυφο που έχει δηµιουργηθεί κατόπιν της παρέµβασης των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, καθώς και της κλιµάκωσης της ρητορικής του Ντόναλντ Τραµπ για τη Γροιλανδία (και για άλλες κρίσιµες διπλωµατικές παραµέτρους που αγγίζουν το σύνολο των ισορροπιών στον πλανήτη), η Ελλάδα βρίσκεται και πάλι -ως µέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας, αλλά και σε συνδυασµό µε όλα τα ιδιαίτερα γεωστρατηγικά χαρακτηριστικά της- προ της ανάγκης να αναζητήσει νέους κώδικες συνεννόησης µε τους εταίρους της. Η Αθήνα, για λόγους ιστορικούς κιόλας, πέραν όλων των άλλων, οφείλει να διατρανώνει την πίστη και την επιµονή της στους κανόνες του ∆ιεθνούς ∆ικαίου, το οποίο εξάλλου επικαλείται συχνάπυκνά, ιδιαίτερα µε φόντο τους τουρκικούς παροξυσµούς. Την ίδια στιγµή, υποχρεούται βάσει των συνθηκών να καλλιεργεί και να διατηρεί σχέσεις µε τους εταίρους, που να αυξάνουν την ισχύ της διπλωµατικά και αµυντικά να της προσφέρουν θέση υπεροχής στα τεκταινόµενα στην ευρύτερη περιοχή µας.

Ορθώς, λοιπόν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο θέµα του Συµβουλίου Ειρήνης, αφενός δεν αποδόµησε το αµερικανικό σκεπτικό, και αφετέρου συντάχθηκε ασυζητητί µε τη λογική που εκπροσωπούν οι παραδοσιακές ευρωπαϊκές Αρχές, κάνοντας λόγο για συµµετοχή µόνο για το ζήτηµα της ειρηνευτικής διαδικασίας στη Γάζα. Άλλωστε, τέτοιου είδους δηλώσεις είναι και οι ενδεδειγµένες στην προσπάθεια να κερδηθεί χρόνος έως ότου η Ευρώπη καταφέρει -έστω και την ύστατη στιγµή- να αναπτύξει έναν κοινό βηµατισµό και µέχρι να δει κανείς πού τελικώς θα κάτσει η µπίλια µε τις εξαγγελίες Τραµπ ενόψει των οικονοµικών και γεωστρατηγικών ζυµώσεων που λαµβάνουν χώρα σε όλο τον κόσµο και οι οποίες ενίοτε τον υποχρεώνουν σε αναδίπλωση των ενεργειών και της επιχειρηµατολογίας του. Την ίδια ώρα πάντως, εκείνοι που οµνύουν στην καταδίκη συλλήβδην της αµερικανικής εξωτερικής πολιτικής από την Αθήνα, είναι και πάλι εκτός τόπου και χρόνου, ζητώντας να πυροβολήσουµε τα πόδια µας, γι’ ακόµη µία φορά…

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή