Η απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να τραβήξει το χαρτί της συνταγµατικής αναθεώρησης στην παρούσα χρονική συγκυρία, προφανέστατα και έχει ξεκάθαρες πολιτικές στοχεύσεις. Από τη µία, είναι σαφής η πρόθεσή του να αλλάξει την ατζέντα της επικαιρότητας και να καταδείξει ότι -παρά τη φθορά της κυβέρνησης- είναι εκείνος που εξακολουθεί να διαθέτει την πρωτοβουλία των κινήσεων στην πολιτική σκακιέρα, έχοντας εξάλλου και τη µόνιµη πρωτιά στις δηµοσκοπήσεις. Από την άλλη, επιχειρεί να απευθυνθεί άµεσα στις δεξαµενές εκείνες των λεγόµενων θεσµικών ψηφοφόρων, τόσο για να υπογραµµίσει τη διαφορά του από τις δυνάµεις εκείνες που συλλήβδην ρέπουν προς τον λαϊκισµό όσο και για να βγάλει προς τα έξω την αδυναµία του ΠΑΣΟΚ να τοποθετηθεί µε ενιαία φωνή και µε «καθαρή» επιχειρηµατολογία απέναντι σε ζητήµατα που αγγίζουν τον πυρήνα των εγχώριων κοινωνικών και πολιτικών προκλήσεων. Βλέπετε, άπαντες στο Μέγαρο Μαξίµου θεωρούν πως η Χαριλάου Τρικούπη θα κοιτάξει και πάλι να ισορροπήσει µεταξύ της θεσµικής της παράδοσης και της ανάγκης να µην χαθεί εκ νέου το µοµέντουµ µιας κρίσιµης κοινοβουλευτικής συγκυρίας υπό το βάρος των πιέσεων της -δεδοµένα σκληρής έως και ακραίας- ρητορικής που θα επιστρατεύσουν και πάλι τα κόµµατα τα οποία βρίσκονται κοντά -σε επίπεδο µετρήσεων- στο άλλοτε κραταιό Κίνηµα.

Ως εκ τούτου, ο Μητσοτάκης επιχειρεί να… πετύχει µ’ ένα σµπάρο δυο τρυγόνια. Αφενός να υπενθυµίσει πως ο ίδιος παραµένει ο µοναδικός πόλος σταθερότητας για τη χώρα και κατ’ επέκταση εκείνος ο οποίος µπορεί να προωθήσει µεταρρυθµίσεις που απαντούν στη νέα πραγµατικότητα η οποία έχει διαµορφωθεί σε κάθε πτυχή της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Αφετέρου, είτε να αφήσει το ΠΑΣΟΚ και τον Νίκο Ανδρουλάκη να εκτεθούν σε αυτά τα κρίσιµα µέτωπα, αποδεικνύοντας στην πράξη πως δεν υπάρχει πεδίο συγκυβέρνησης και ενισχύοντας µε τον τρόπο αυτό τη «γαλάζια» επιχειρηµατολογία περί αυτοδυναµίας, είτε -σε περίπτωση που η αξιωµατική αντιπολίτευση επιδείξει µια πιο θετική στάση, έστω και σε κάποιες παραµέτρους της όλης συζήτησης- να στρωθεί το χαλί για πιθανές συναινέσεις, µε τον ίδιο να λαµβάνει τις δάφνες του εµπνευστή µιας τέτοιας διαδικασίας.

Την ίδια στιγµή πάντως, ουδείς µπορεί να λησµονήσει τον παράγοντα των νέων εσωτερικών διαφωνιών στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ (όπως συνέβη εµφατικά µε το θέµα των µη κρατικών πανεπιστηµίων), µε ό,τι αυτό θα συνεπάγεται για το µονοπάτι στο οποίο θα εισέλθει έναν χρόνο πριν από τις εθνικές κάλπες και µε φόντο την ευθεία αµφισβήτηση κορυφαίων στελεχών για τη στρατηγική Ανδρουλάκη.

Εκτός όµως από τα παραπάνω και τα όποια… προεκλογικά κίνητρα οδήγησαν τον πρωθυπουργό στο προχθεσινό διάγγελµα, είναι -αν µη τι άλλο- αναγκαίο να τεθούν µε γενναιότητα επί τάπητος και στη δηµόσια σφαίρα τα διακυβεύµατα που ο ίδιος επεσήµανε ως κεντρικούς άξονες της αναθεώρησης. Έχοντας την αδιαµφισβήτητη ικανότητα να αντιλαµβάνεται το κάδρο των κοινωνικών και πολιτικών ζυµώσεων, ο Μητσοτάκης -παράλληλα µε την Οικονοµία- βάζει στο τραπέζι και το ύψιστο θεσµικό ζήτηµα των αλλαγών στο Σύνταγµα, απαντώντας σε όσους µιλούν για θεσµικές εκτροπές ή δυσλειτουργίες της νοµοθετικής, της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας, χωρίς όµως να έχουν συγκεκριµένες προτάσεις για τη βελτίωση ή τον µετασχηµατισµό τους.

Σηκώνοντας λοιπόν το γάντι, η ηγεσία της κυβέρνησης δηµιουργεί µε την κίνηση αυτή τις συνθήκες προκειµένου να τοποθετηθούν άπαντες για µία δέσµη θεµάτων όπου δεν χωρούν λαϊκίστικες προσεγγίσεις ή πολιτικά τερτίπια. Και αν κάποιοι τα αντιµετωπίσουν µε αυτόν τον τρόπο, τότε σ’ έναν πολύ µεγάλο βαθµό θα έχουν χαράξει συλλήβδην διαχωριστική γραµµή µε κάθε πολίτη, οργισµένο ή µη, που βλέπει µε µία µίνιµουµ ψυχραιµία τα πράγµατα, ανεξαρτήτως βεβαίως του ακροατηρίου στο οποίο στοχεύει η κάθε πολιτική δύναµη. Γιατί, αλήθεια, ποιος σώφρων νους θεωρεί ότι δεν θα πρέπει να συζητηθεί εκ νέου ο νόµος περί ευθύνης υπουργών, που στοιχειώνει κάθε κρίση του εγχώριου πολιτικού συστήµατος και συνιστά… καραµέλα για όσους υπερθεµατίζουν στη λογική της διαφορετικής αντιµετώπισης των πολιτικών στελεχών από τους υπόλοιπους Έλληνες; Ποιος πιστεύει ότι δεν θα πρέπει να προσαρµοστούν οι προβλέψεις περί µη κρατικών πανεπιστηµίων στη σύγχρονη πραγµατικότητα ή να οδηγηθεί σε µια πολύ διαφορετική διάσταση µια παράµετρος, όπως η µονιµότητα στο ∆ηµόσιο; Τα υπόλοιπα επί της οθόνης…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή