Η υπόθεση των φωτογραφιών από εκείνη τη µατωµένη για την Ελλάδα, όσο και αλησµόνητη, Πρωτοµαγιά του 1944 ήρθε αναπάντεχα σαν ένα απόκοσµο µήνυµα να µας θυµίσει όχι µόνο στιγµές της ελληνικής ιστορίας, οι οποίες ενώ θα έπρεπε να αποτελούν διαχρονική έµπνευση για τον λαό µας εν πολλοίς και εν µέσω της αδυσώπητης καθηµερινότητας περνούν είτε στη λήθη είτε στη σφαίρα της άγνοιας για τις νεότερες γενιές, αλλά και το γεγονός πως αν σε δύσκολες χρονικές περιόδους δεν αναζητούµε αυτά που µας ενώνουν, αλλά αυτά που µας χωρίζουν τότε το συλλογικό µας µέλλον θα είναι µοιραία δυσοίωνο.

Η Βουλή και το υπουργείο Πολιτισµού διεµήνυσαν τα δέοντα και έπραξαν το αυτονόητο. Κίνησαν αµέσως τις διεθνώς προβλεπόµενες ενέργειες προκειµένου να περιέλθουν τα συγκεκριµένα συγκλονιστικά ντοκουµέντα εκεί που ανήκουν. Στα νοητά συρτάρια της ιστορικής µας παρακαταθήκης και όχι στη συλλογή κάποιου πλούσιου συλλέκτη ανά την Υφήλιο. Οι αντιστασιακοί, κοµµουνιστές, αγωνιστές (βάζω όλα τα επίθετα που ακούστηκαν στην εξίσωση αφού ορισµένοι µέχρι και γι’ αυτή την παράµετρο έκαναν… µανούρα αποδεικνύοντας γι’ ακόµη µία φορά πως σε αυτήν εδώ τη χώρα ψάχνουµε συνεχώς αφορµές για να διχαζόµαστε) που έχασαν εκείνη τη µέρα τη ζωή τους στην Καισαριανή πλήρωσαν το τίµηµα της επιλογής να υπηρετήσουν τα ιδανικά τους και είτε είναι κανείς δεξιός είτε αριστερός, δεν µπορεί να µην αναγνωρίσει ότι στο τέλος της ηµέρας έδωσαν τον ίδιο τους τον εαυτό για ιδέες και ανθρώπινα δικαιώµατα, όπως η ελευθερία και η περηφάνια που ένωσαν το σύνολο των Ελλήνων εκείνη την εποχή και συνιστούσαν ζητούµενο για ολόκληρη την Ευρώπη.

Αυτού του είδους οι µνήµες οφείλουν να είναι επίκαιρες στις µέρες µας µε κάθε τρόπο και σε απόλυτη συνάρτηση µε µαύρες περιόδους της ελληνικής ιστορίας, έτσι για να γίνεται ευρέως και ξεκάθαρα αντιληπτό ότι καµία θυσία, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν πρέπει να πηγαίνει χαµένη. Είδαµε, άλλωστε, τι συνέβη λίγα χρόνια µετά την Καισαριανή στη διάρκεια του Εµφυλίου και σε τόσες άλλες συγκυρίες όπου ο εφιάλτης της διχόνοιας και εν πολλοίς της πολιτικής παράνοιας επανερχόταν απειλητικά, θέτοντας σε κίνδυνο τις κοινωνικές ισορροπίες, τα κεκτηµένα δεκαετιών και εν τέλει την ίδια την εθνική µας υπόσταση. Τα χρόνια των µνηµονίων, ο διχασµός και ο παραλογισµός επέστρεψαν ναρκοθετώντας την ανάγκη να ακολουθήσει η Ελλάδα τον δρόµο της λογικής και της ψυχραιµίας. Τα αποµεινάρια εκείνης της συνθήκης κάνουν µε τρόπο ιδιαίτερα ηχηρό την εµφάνισή τους και στην παρούσα χρονική στιγµή. Μια χρονική στιγµή κατά την οποία η σταθερότητα που επετεύχθη και η όποια αναπτυξιακή προοπτική προέκυψε µέσα από τις θυσίες του σήµερα βάλλονται εκ νέου από το φάντασµα του λαϊκισµού και της πιθανότητας να χωριστούν και πάλι οι Έλληνες σε... θεσµικούς και αντισυστηµικούς, σε εκείνους που νιώθουν ότι σε µια νέα κρίση θα έχουν να χάσουν πολλά και σ’ εκείνους που νιώθοντας ότι δεν έχουν καµία ελπίδα, επιδιώκουν απλώς και µόνο να εκφράσουν παντοιοτρόπως την οργή τους.

Και όλα αυτά σε µια συγκυρία όπου τα όσα συµβαίνουν στον πλανήτη θα έπρεπε να µας κάνουν όλους να αντιµετωπίζουµε µε ωριµότητα τις καταστάσεις. Ιδιαίτερα όταν η ανάµνηση των συνεπειών της συνθήκης που µας οδήγησε στη χρεοκοπία είναι ακόµη νωπή σε όλους. Είναι προφανές ότι αυτό το νέο παράθυρο στον λαϊκισµό δεν άνοιξε µόνο εξαιτίας της διεθνούς πραγµατικότητας, η οποία ευνοεί παγκοσµίως την ανάπτυξη αυτών των φαινοµένων ή λόγω της σταθεροποίησής τους στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας την τελευταία 15ετία.

Οι αστοχίες και τα χαµηλά αντανακλαστικά των κυβερνώντων σε µια σειρά από θέµατα που βρέθηκαν στην πρώτη γραµµή της επικαιρότητας, η αδυναµία του ΠΑΣΟΚ και του συνόλου των θεσµικών δυνάµεων της χώρας να αναδείξουν ένα ασφαλές αντίβαρο έναντι του Κυριάκου Μητσοτάκη και κυρίως η συνεχής επένδυση στην αντίστοιχη ρητορική και στρατηγική κοµµάτων και πολιτικών αρχηγών που «τρέφονται» από αυτές τις πρακτικές, συναποτελούν το πλαίσιο αυτής της εικόνας που διαµορφώνεται έναν χρόνο (στην καλύτερη περίπτωση) πριν από τις εθνικές εκλογές. Για την τελευταία κατηγορία δεν υπάρχει λόγος να µιλήσουµε. Πρόκειται για χαµένη υπόθεση. Οι υπόλοιποι όµως και δη οι εκπρόσωποι της κυβερνώσας παράταξης που δείχνουν να... παίζουν µόνοι τους για την πρωτιά, θα πρέπει να αντιληφθούν τα πραγµατικά διακυβεύµατα και τι ακριβώς συµβαίνει γύρω µας. Αλλιώς, η πρωτιά αυτή θα είναι στην ουσία ένα χαρτί που κάηκε, µαζί µε τις σηµαντικές στιγµές αυτής της κυβερνητικής θητείας, στη φωτιά της αλαζονείας και του όψιµου ωχαδερφισµού. Με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται για τη δεδοµένη αστάθεια που θα υπάρξει και την ίδια την ιστορική συνέχεια της «γαλάζιας» παράταξης όπως την ξέρουµε.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή