Σας έχω πει επανειληµµένως από αυτό εδώ το µετερίζι ότι µία από τις πιο σηµαντικές διαχρονικές ασθένειες που παρά τα όποια βήµατα έχει κάνει η χώρα προς τα µπροστά εξακολουθούν να την ταλανίζουν συχνά-πυκνά είναι αυτή της εξεύρεσης αιτιών και αφορµών προκειµένου οι Έλληνες να διχάζονται. Σε αυτή την τόσο κρίσιµη και ιστορική χρονική συγκυρία που διανύουµε, το νέο δίληµµα που τεχνηέντως θέτουν σε επίπεδο κοινής γνώµης όλοι εκείνοι που ζουν και τρέφονται από τον ανέξοδο λαϊκισµό και την αναίτια φαγωµάρα είναι αν η κυβέρνηση λειτουργεί σωστά σε ό,τι αφορά τις πρωτοβουλίες της έναντι των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή.

Επίσης από εδώ έχουµε ασκήσει έντονη κριτική προσωπικά στον πρωθυπουργό όσο και στο σύνολο των κυβερνητικών παραγόντων για ανορθογραφίες, αστοχίες και φαινόµενα αλαζονείας, που φέρνουν προ των πυλών τον κίνδυνο να πάνε στράφι ορισµένες από τις πλέον κοµβικές κατακτήσεις των τελευταίων ετών, αλλά και µια σειρά αδιαµφισβήτητων αποτελεσµατικών επιλογών. Βλέπετε, πολλές φορές η οργή και η απογοήτευση κυριαρχούν στη σκέψη και τη συνείδηση ακόµη και των πλέον θεσµικών πολιτών έναντι της λογικής και του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης, µε ό,τι αυτό µπορεί να συνεπάγεται για το µετεκλογικό µέλλον της Ελλάδας.

Ωστόσο, αυτές τις µέρες, αλλά θα πω και γενικότερα, στο κοµµάτι της εξωτερικής πολιτικής η κυβέρνηση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Νίκος ∆ένδιας και όλοι οι εµπλεκόµενοι πράττουν αν µη τι άλλο το αυτονόητο. Προστατεύουν µε συνοπτικές διαδικασίες την Κύπρο, δίνοντας ισχυρό στίγµα πρακτικά και σηµειολογικά µέσω της ισχύος της ελληνικής αποστολής στη Μεγαλόνησο.

Ταυτόχρονα, χτυπούν καµπανάκι στις µεγάλες ευρωπαϊκές δυνάµεις, οι οποίες σε µια πρωτοφανή συνθήκη ακολουθούν την Αθήνα σπεύδοντας να παράσχουν κι εκείνες πέπλο προστασίας στο ευρωπαϊκό (για να µην ξεχνιόµαστε) έδαφος που µπήκε στο στόχαστρο των ιρανικών πυραύλων. Ο Εµανουέλ Μακρόν επισκέπτεται ο ίδιος την Κύπρο ως επικεφαλής της πιο ισχυρής πολεµικής µηχανής της Γηραιάς Ηπείρου, εκπέµποντας από κοινού µε τον Μητσοτάκη µηνύµατα προς πάσα κατεύθυνση. Οι ελληνικές ενέργειες, σε όλο τον δυτικό κόσµο αλλά και εντός της κοινωνίας, τυγχάνουν θερµής αποδοχής, όπως καταδεικνύουν και οι πρώτες έρευνες που είδαν το φως της δηµοσιότητας µετά την έναρξη των πολεµικών επιχειρήσεων. Λογικό. Σε κάθε τέτοια στιγµή, είναι στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα να θέλει να αισθάνεται ότι η πατρίδα του είναι παρούσα στα γεγονότα, πολλώ δε µάλλον όταν τόσο βίαια µπήκε στην εξίσωση της σύρραξης η Κύπρος. Ποιος µπορεί να παραβλέψει το συναίσθηµα των Κυπρίων κοντά στις περιοχές που έγιναν στόχος των drones, βλέποντας ύστερα από τόσα χρόνια τόσο ισχυρό ελλαδικό στίγµα στο νησί, οι οποίοι δήλωναν περήφανοι για τις εικόνες που αντίκριζαν; Και ποιος µπορεί να αµφιβάλλει στα σοβαρά ότι ο τρόπος µε τον οποίο κινήθηκε η Αθήνα ενίσχυσε περαιτέρω την ήδη (ξεκάθαρα) βελτιωµένη σε σχέση µε το παρελθόν θέση της στο γεωστρατηγικό περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής;

Κι όµως, φίλοι µου, υπάρχουν εξαιρέσεις. Πρόκειται για εκείνους που γοητεύτηκαν από τα... ωραία και συναισθηµατικά λόγια του ηγέτη µιας χώρας που συνορεύει µε τη Γαλλία και την Πορτογαλία και βρίσκεται κάπου κοντά στον Ατλαντικό Ωκεανό και ο οποίος, βασιζόµενος (και στην περίπτωση αυτή απολύτως λογικά) σε µαύρες µνήµες για την πατρίδα του σε ό,τι αφορά τη δράση της τροµοκρατίας, θέλησε να διαχωρίσει τη θέση του από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Θα το άκουγα άνετα αν το έβλεπε κανείς από την πλευρά του, αν τελικώς κι εκείνος δεν αποφάσιζε να στείλει αποστολή στην Κύπρο µετά τη δηµόσια κατσάδα του Τραµπ και άλλων δυτικών ηγετών κι αν η Μαδρίτη δεν είχε αλισβερίσια µε την Τουρκία, που ως γνωστόν και τουλάχιστον στο πεδίο της ρητορικής τηρεί απειλητική στάση για δύο κράτη-µέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. ∆εν θα σταθώ καθόλου σε ιδεοληπτικούς δηµοσιολογούντες του πολιτικού συστήµατος και όχι µόνο.

Όµως η -για ακόµη µία φορά- µεσοβέζικη στάση του ΠΑΣΟΚ και η επιχειρηµατολογία του Αλέξη Τσίπρα, που δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από την περίοδο της διακυβέρνησής του, όταν και υπηρετούσε απόλυτα και πολύ σωστά το ζωτικής σηµασίας τρίγωνο της συµµαχίας της Ελλάδας µε την Αίγυπτο και το Ισραήλ, και κατόπιν της µνηµονιακής στροφής (και της... προσωπικής κυβερνητικής απελευθέρωσης που ακολούθησε), που επένδυσε και ο ίδιος µαζί µε τους προκατόχους και τον διάδοχό του στην πρωθυπουργία στην ενίσχυση των ελληνοαµερικανικών σχέσεων, αλλά τώρα είπε να το πάρει και πάλι... αριστερά; Ο στόχος προφανής. Να συσπειρώσει γύρω του ένα κοµµάτι του παλαιού του ακροατηρίου, έστω κι αν... µουντζουρώνει για λίγο το πιο... θεσµικότεχνοκρατικό πορτρέτο που προσπαθούν να φιλοτεχνήσουν οι σύµβουλοί του.

Τόσο ο πρώην πρωθυπουργός όσο και όλοι εκείνοι που εκφράζουν ενστάσεις για τη στάση της Ελλάδας θα πρέπει να µας απαντήσουν τι ακριβώς ορίζουν ως... εµπλοκή στη σύρραξη. Αλήθεια, δεν συµφωνούν όλοι για την Κύπρο; Πέραν αυτής της παραµέτρου, πού ακριβώς ενεπλάκη η χώρα; Από την ώρα που... τα περί βάσεων του θανάτου συνιστούν κάτι σαν ιστορικό ανέκδοτο και άπαντες αναγνωρίζουν τη σηµασία διατήρησης και ενίσχυσης των παραδοσιακών µας συµµαχιών, ποιος είναι ακριβώς ο προβληµατισµός των ίδιων κύκλων για τη Σούδα; Καµία απάντηση, ευτυχώς ή δυστυχώς, παρά µόνο ένας διαχωρισµός µεταξύ ανθρωπιστών και µη, λες και δεν αναζητεί κάθε σώφρων νους την ειρήνη, ή δεν γίνεται ανοικτή -όπως και θα πρέπει- συζήτηση ακόµη και στους κόλπους των πιο σταθερών υπέρµαχων της ευρωατλαντικής παρακαταθήκης της Ελλάδας για τον γενικότερο τρόπο σκέψης και τις επιδιώξεις του Αµερικανού προέδρου.

Όλα αυτά πρέπει να αναλύονται µε ψυχραιµία και µακριά από... παντός είδους ιδεοληψίες, κολλήµατα και µικροκοµµατικές και προσωπικές στοχεύσεις, που τελικώς εκθέτουν εκείνους που πολιτεύονται µε αυτό τον τρόπο. Ένα είναι αδιαπραγµάτευτο και απολύτως αποδεκτό από τη µεγάλη πλειοψηφία των πολιτών. Ότι η Ελλάδα είναι και πάλι στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, χωρίς να λησµονεί τις ανθρώπινες αξίες που τη συνοδεύουν στο διάβα της Ιστορίας της. Αν ορισµένοι τώρα είναι µπλεγµένοι µεταξύ της πανθοµολογούµενης ανάγκης για ειρήνη και των όποιων... ιδεολογικών ασκήσεων διαβλέπουν στις περιπτώσεις του Πούτιν ή των µουλάδων, εκεί η επιστήµη σηκώνει τα χέρια ψηλά...

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή