Εδώ που έχουν φθάσει τα πράγµατα, η κυβέρνηση και κυρίως η χώρα χρειάζονται πια ξεκάθαρες λύσεις χωρίς περικοκλάδες και διαφόρων ειδών τερτίπια. Βλέπετε, την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης κέρδιζε πόντους σε επίπεδο δηµοσκοπήσεων και περιρρέουσας ατµόσφαιρας µε φόντο τις πρωτοβουλίες του σχετικά µε τη διαχείριση της κρίσης και την ουσιαστικά ανυπαρξία της αντιπολίτευσης, ήρθαν οι περιπτώσεις των σκανδάλων του ΟΠΕΚΕΠΕ και των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων (πήρε νέα διάσταση µετά την καταδικαστική απόφαση για τους εµπλεκόµενους) να αποσταθεροποιήσουν για τα καλά τη «γαλάζια» διακυβέρνηση και να προκαλέσουν σοβαρούς κλυδωνισµούς σε αυτό το κοµβικό χρονικό σηµείο.

Από το 2019 και µετά, οπότε και ανέλαβε την εξουσία, ο πρωθυπουργός είχε στο επίκεντρο των προτεραιοτήτων του την ανάδειξη του ιδίου ως του πλέον αξιόπιστου πόλου σταθερότητας του πολιτικού συστήµατος και της Ν∆ ως της απόλυτης εγγυήτριας της κοινωνικής οµαλότητας. Μια σειρά από επιτυχή αποτελέσµατα σε ό,τι αφορά τη διαχείριση δύσκολων συγκυριών, από τον κορωνοϊό µέχρι την οικονοµία και από την εξωτερική πολιτική µέχρι ορισµένες σηµαντικές πτυχές της καθηµερινότητας, σε συνδυασµό βεβαίως µε την αδυναµία της αντιπολίτευσης (και κυρίως της κεντροαριστερής) να δώσει ισχυρά δείγµατα γραφής σχετικά µε τη συγκρότηση µιας εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης, έδωσαν στη σηµερινή κυβέρνηση τη δυνατότητα να κερδίσει εµφατικά την επανεκλογή του 2023, αλλά και να εξακολουθεί να παίζει στο γήπεδο του εγχώριου κοινοβουλευτισµού χωρίς προφανή αντίπαλο. Ωστόσο, στη διάρκεια της δεύτερης θητείας οι διαδοχικές κυβερνητικές αστοχίες και οι ως επί το πλείστον απογοητευτικές έως και τραγικές διαχειρίσεις µεγάλων ζητηµάτων της επικαιρότητας εξάντλησαν γρήγορα µεγάλο πολιτικό κεφάλαιο για τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση συνολικά, πολλά κορυφαία στελέχη της οποίας δεν αντιλήφθηκαν προς τα πού πάει το πράγµα ούτε µετά το αποτέλεσµα των ευρωεκλογών, κοιµώµενα τον ύπνο του δικαίου και της ασφάλειας που δηµιουργούσε η πρωθυπουργική υπεροχή έναντι των άλλων πολιτικών αρχηγών. Οι συνέπειες των καταστάσεων αυτών και δη της έλλειψης ανακλαστικών από την πλευρά του Μαξίµου και µιας µερίδας του υπουργικού συµβουλίου κατέστησαν την κυβέρνηση ευάλωτη έναντι των σοβαρών θεµάτων που προέκυψαν και τα οποία εκ προοιµίου θα συνιστούσαν δύσβατο πολιτικό µονοπάτι.

Το βασικό διακύβευµα της περιόδου αυτής είναι ότι πέραν των παραµέτρων που πρέπει να διερευνηθούν σε ΟΠΕΚΕΠΕ και Predator, µε τις σχετικές συνέπειες να µην έχουν διαφανεί ακόµη στο σύνολό τους, αλλά και όσων συµβαίνουν στη δίκη των Τεµπών, στην οποία σαφώς επενδύονται πολλά από πολλούς, για στοχεύσεις και επιδιώξεις που ουδεµία σχέση έχουν µε την εξεύρεση της αλήθειας, η κυβέρνηση θα πρέπει εν µέσω της συγκεκριµένης περιρρέουσας ατµόσφαιρας να θωρακίσει τη χώρα από τους κινδύνους που ήρθαν ή έρχονται από το µέτωπο της Μέσης Ανατολής.

Και το ερώτηµα είναι αν υπό αυτές τις συνθήκες θα έχει την απαιτούµενη ευχέρεια κινήσεων. Το µόνο βέβαιο είναι πως το µείγµα αυτό είναι αν µη τι άλλο τόσο εκρηκτικό που φέρνει τους κυβερνώντες και δη την ηγεσία του Μεγάρου Μαξίµου προ µιας δύσκολης πραγµατικότητας, από συνώνυµο της σταθερότητας να µετατραπεί σε συνώνυµο της αστάθειας και των αδιεξόδων.

Σε αυτό το σενάριο θα πάνε στράφι οι κατακτήσεις των τελευταίων χρόνων και θα υποθηκευθεί το µέλλον της Ελλάδας σε ένα τόσο απαιτητικό και συνεχώς µεταβαλλόµενο διεθνές περιβάλλον. Η εικόνα που έχει διαµορφωθεί δεν αντιµετωπίζεται µε επικοινωνιακά κόλπα ή τερτίπια αλλά µε την άσκηση πολιτικής και την εξεύρεση αποτελεσµατικών λύσεων, στοιχεία όπου ακόµη και η σηµερινή πληγωµένη κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να υπερέχει. Για να επέλθει όµως ο παράγων της ηρεµίας και ακολούθως να βρεθεί βηµατισµός, θα πρέπει πριν από όλα να διατηρηθεί η εσωτερική συνοχή που πάντα κινδυνεύει όταν το σύστηµα υφίσταται τόσους κραδασµούς.

Όλοι λοιπόν εκείνοι οι µεγαλοσχήµονες που, µην έχοντας ιδέα για τον τρόπο µε τον οποίο η Ν∆ άντεξε µέσα στον χρόνο και έγινε ο πιο σταθερός πυλώνας της Μεταπολίτευσης, κρίνουν από την άνεση της πολυθρόνας τους πρόσωπα και καταστάσεις, θα πρέπει να αντιληφθούν ότι πριν και πέρα από όλα θα πρέπει να εξασφαλίσουν από την αρχή την αµέριστη στήριξη… συγγενών και φίλων προτού επιχειρήσουν να απλωθούν και πάλι στην… ευρύτερη γειτονιά.

Η Ν∆ όταν έχανε εκλογές, πρώτα είχε ηττηθεί εντός των τειχών και από τον κακό της εαυτό. Ως εκ τούτου, η κοµµατική ανθρωπογεωγραφία δεν είναι… εχθρός, όπως την παρουσιάζουν κάποιοι, αλλά ίσως το µοναδικό στήριγµα µέχρι νεωτέρας και ο απαραίτητος παράγων για να δηµιουργηθούν οι προϋποθέσεις εκείνες που θα οδηγήσουν τον πρωθυπουργό στη διεκδίκηση των καθαρών λύσεων που λέγαµε παραπάνω και οι οποίες µοιραία έρχονται µέσω της κάλπης (ανεξαρτήτως του χρόνου που τελικώς θα στηθούν), πολλώ δε µάλλον σε περιόδους σαν και αυτές που συζητούµε. ∆ιαφορετικά, θα δοθεί πάλι χώρος στο φάντασµα του λαϊκισµού και στο ενδεχόµενο της ακυβερνησίας, που, όπως λένε οι γνωρίζοντες, πολύ δύσκολα θα αφήσει τη χώρα χωρίς πληγές και µακροχρόνιες ασθένειες.


Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή