Το ήθος και η αξιοπρέπεια μίας παράταξης, την οποία έχει πάρει η κατηφόρα: Σκασμός Λαζαρίδη… Τώρα μιλάω εγώ…

Υπήρξαν πολιτικοί σε αυτή την παράταξη, από τους οποίους κάποιοι νέοι κάποτε ζητούσαν – τι νομίζετε ότι ζητούσαν; Αυτόγραφα. Ήταν πολιτικοί με ήθος και αξιοπρέπεια, από εκείνους οι οποίοι πίστευαν βαθιά ότι η πολιτική και οι πολιτικοί παραδειγματίζουν τον λαό. Είναι ηγέτες κι ας ανήκαν σε πολύ μικρά κόμματα. Ήταν παραδείγματα κι ας μην κυβέρνησαν ποτέ στη χώρα τους. Πρώτος από όλους ένας σεμνός και ταπεινός ηγέτης, ο Λεωνίδας Κύρκος, είχε δώσει μία συνέντευξη, την οποία αναδημοσίευσε έξι χρόνια μετά από τον θάνατό του, την Δευτέρα 28 Αυγούστου του 2017, το the book’s journal, μία συνέντευξη την οποία ο Λεωνίδας Κύρκος είχε παραχωρήσει στον συγγραφέα, Μάκη Καραγιάννη. 

Σε εκείνη τη συνέντευξη ο Λεωνίδας Κύρκος, είχε περιγράψει μία σκηνή με παιδιά, η οποία μοιραίο είναι να μην επαναληφθεί ποτέ σε αυτή την παράταξη, η οποία διαθέτει πλέον έναν κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο, τον Παύλο Πολάκη, ο οποίος βροντοφώναξε με… καμάρι και λεβεντιά χθες, από τα έδρανα της Ολομέλειας της Βουλής:

«Σκασμός Λαζαρίδη… Τώρα μιλάω εγώ…».

Και τι είχε πει τότε, σε εκείνη την συνέντευξή του ο Λεωνίδας Κύρκος; Το εξής:

«Επειδή είμαι μάλλον θρασύς στις κοινωνικές μου σχέσεις που συνδέονται και με την πολιτική, χθες ρώτησα τρία κορίτσια που έβγαιναν από το σχολείο αν ήξεραν για τη συγκέντρωση κι όταν μου είπαν όχι, τις προσκάλεσα να ’ρθουν. Ρώτησα τα ονόματά τους και είπα ότι θα προσέξω αν έρθουν. Πράγματι ήρθαν εκείνο το βράδυ, ετίμησαν και την υπόσχεσή τους και τη συγκέντρωση και στο τέλος μου έφεραν τρία τριαντάφυλλα, που είχαν μία μυρωδιά που πάρα πολύ καιρό είχα να οσφρανθώ.  Ήταν γνήσια τριαντάφυλλα. Αλλά η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν όταν έφευγα από το ξενοδοχείο με τον Σάκη Καραλιώτα. Το βράδυ και έξω από το ξενοδοχείο μας περίμενε μία ομάδα από παιδιά 10 -12 χρόνων που ήρθαν και έπεσαν στην αγκαλιά μου. Με φίλησαν σαν να ’μασταν παλιοί γνώριμοι, παλιοί φίλοι και μου ζήτησαν ένα αυτόγραφο.  Δεν είχα δώσει ποτέ στη ζωή μου αυτόγραφο, αλλά δεν ήταν δυνατόν να τους το αρνηθώ. Αλλά σκεφτόμουνα αν μπορεί κανείς να επικοινωνεί με τα παιδιά και να γεννιούνται τέτοια αμοιβαία αισθήματα, ε, τότε κάτι καλό υπάρχει».