Δέκα χρόνια συμπληρώθηκαν στις 29 Δεκεμβρίου από τον άδικο χαμό της 4χρονης Μελίνας Παρασκάκη, που εισήχθη στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου για μια απλή χειρουργική επέμβαση και τελικά δεν γύρισε ποτέ στο σπίτι της λόγω ιατρικού λάθους εκ μέρους της αναισθησιολόγου. Από τότε που μια ιατρική πράξη εξελίχθηκε στην απόλυτη τραγωδία, η οικογένειά της έμαθε τι σημαίνει να ζει με την απώλεια ενός παιδιού.

Διαβάστε: Μελίνα Παρασκάκη: Η σπαρακτική μαντινάδα του πατέρα για τη μέρα των γενεθλίων της


Πατέρας Μελίνας Παρασκάκη: Ο χρόνος δεν απαλύνει τον πόνο

Για τον Μάνο Παρασκάκη, πατέρα της αδικοχαμένης Μελίνας, ο οποίος μιλά στο parapolitika.gr, ο χρόνος δεν απαλύνει τον πόνο. Απλώς μαθαίνεις να τον κουβαλάς. «Είναι σαν να βλέπεις έναν εφιάλτη ξύπνιος και να μην υπάρχει ποτέ το ξύπνημα», αναφέρει χαρακτηριστικά. Ο ίδιος περιγράφει τη ζωή μετά τον θάνατο της κόρης του ως μια μόνιμη κατάσταση πένθους, που δεν τελειώνει, δεν «θεραπεύεται», δεν ξεπερνιέται. «Δεν υπάρχει εκείνο το “ευτυχώς ήταν όνειρο”. Αυτό είναι το χειρότερο».

Παρά τη θλίψη που δεν ξεπερνιέται, η οικογένεια προσπαθεί να σταθεί όρθια για χάρη των άλλων δύο παιδιών της. Η δίδυμη αδερφή της Μελίνας, Έλλη, μεγάλωσε μέσα σε αυτό το πένθος. «Δεν το έδειχνε, αλλά το ζούσε. Το έβλεπες στις συμπεριφορές της. Ένιωθε μόνη, έψαχνε παρέα, γιατί είχε μεγαλώσει μαζί με την αδελφή της ως δίδυμες», θυμάται ο κ. Παρασκάκης.


"Εγώ πονάω πιο πολύ απ’ όλους"

Μια στιγμή, ωστόσο, έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη του. Ένα βράδυ, όταν η μικρή τότε Έλλη τον άκουσε να κλαίει μόνος του σε άλλο δωμάτιο. «Πήγα να την κοιμίσω και μου λέει: "Μπαμπά, τι έχεις;". Της λέω: "Πονάω". Και μου απαντάει, τεσσάρων χρονών παιδί: "Εγώ πονάω πιο πολύ απ’ όλους". Έπαθα σοκ. Δεν το είπε θυμωμένα. Το είπε απλά. Στιβαρά. Με αποστόμωσε ένα τετράχρονο», λέει ο κ. Παρασκάκης.


Η Αντριάνα που έδωσε ξανά ζωή στην οικογένεια

Η οικογένεια, βυθισμένη στο πένθος, πήρε μια δύσκολη απόφαση: να φέρει στον κόσμο ένα ακόμα παιδί. «Όχι γιατί “αντικαθιστά” κάτι - αυτό δεν γίνεται. Αλλά γιατί ξέραμε ότι αν μείνουμε έτσι, θα βουλιάξουμε». Και τότε ήρθε η Αντριάνα. Ένα παιδί γεμάτο ζωή. «Φασαριόζικο, χαρούμενο, υπερκινητικό. Δεν μας άφησε να χαθούμε στην άβυσσο της λύπης μας. Μπήκε στο σπίτι και πήρε χώρο». Η παρουσία της άλλαξε τις ισορροπίες. Έφερε κίνηση, φωνές, καθημερινές ανάγκες. «Αναγκαστικά σπας το πένθος. Πρέπει να σταθείς. Και στην Έλλη έκανε καλό. Ήρθε ένα μωρό, άλλαξε το σπίτι».


Η επίπονη δικαστική διαδρομή μέχρι τη δικαίωση

Η δικαστική διαδρομή υπήρξε μακρά και επώδυνη. Η υπόθεση έκλεισε τελικά μετά από παρέμβαση του Αρείου Πάγου και καταδίκη της αναισθησιολόγου που ήταν υπεύθυνη για τον θάνατο της μικρής Μελίνας στο Εφετείο. Όμως, όπως λέει ο κ. Παρασκάκης, «η δικαιοσύνη δεν σου φέρνει πίσω το παιδί σου».

Πρωτοδίκως η αναισθησιολόγος είχε αθωωθεί. Ωστόσο, ο Εισαγγελέας Εφετών άσκησε έφεση και τελικά το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Ανατολικής Κρήτης την έκρινε ένοχη και της επέβαλε ποινή φυλάκισης 18 μηνών με τριετή αναστολή, καθώς της αναγνωριστηκάν ελαφρυντικά. Υπενθυμίζεται πως η αναισθησιολόγος του Βενιζελείου Νοσοκομείου κατηγορούνταν ότι δεν τήρησε αυστηρά το ισχύον πρωτόκολλο κατά τη διαδικασία της αφύπνισης και της αντιμετώπισης της αλλεργικής αντίδρασης που παρουσίασε η 4χρονη Μελίνα, με επίμονο βρογχόσπασμο, υπόταση και βραδυκαρδία. Συγκεκριμένα, η γιατρός κατηγορήθηκε πως χορήγησε ενδομυϊκώς με υπερβολικά ταχεία έγχυση και εφάπαξ δόση 200 Mgr αδρεναλίνης, ενώ δεν χορήγησε άμεσα, εντός των πρώτων 5 λεπτών, ως όφειλε, τις κατάλληλες βρογχοδιασταλτικές ουσίες, γεγονός που πυροδότησε αλυσιδωτή έκπτωση πολλαπλών οργάνων, πνευμονικό οίδημα και καρδιογενή καταπληξία.


Το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων

Το μεγάλο στήριγμα του κ. Παρασκάκη έγινε το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων. Ξεκίνησε λίγες εβδομάδες μετά τον θάνατο της Μελίνας, όταν έκοψε απότομα το τσιγάρο και αποφάσισε να τρέξει στον Μαραθώνιο Χανίων απροετοίμαστος, φορώντας μια μπλούζα με τη φωτογραφία της Μελίνας. «Είπα "θα πας, κι ας πέσεις στον τερματισμό"». Από τότε τρέχει υπεραποστάσεις, με επόμενο στόχο το Σπάρταθλο. «Το τρέξιμο έχει πόνο. Και ο πόνος αυτός μάλλον μου είναι γνώριμος».

Παράλληλα, έχει γίνει στήριγμα και για άλλους γονείς που έχουν χάσει παιδιά. «Υπάρχει ένα άτυπο, σιωπηλό “κλαμπ”. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Ένα βλέμμα αρκεί». Έχει σταθεί σε κηδείες, έχει μοιραστεί εμπειρίες με ανθρώπους που κουβαλούν τον ίδιο πόνο. «Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον».

Η ιστορία του κ. Παρασκάκη περιλαμβάνεται και στο βιβλίο «Τρέχω» του Γιώργου Σαββίδη, με τα έσοδα να διατίθενται στο ορφανοτροφείο «Μέλισσα» στη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για ένα βιβλίο που περιλαμβάνει τις ιστορίες δέκα ανθρώπων που ξεκίνησαν να τρέχουν, όταν όλα γύρω τους έμοιαζαν να καταρρέουν. «Από τον θάνατο της Μελίνας, αν μπορώ να αφήσω έστω ένα μικρό αποτύπωμα βοήθειας, θα το κάνω», υπογραμμίζει ο κ. Παρασκάκης.

Δέκα χρόνια μετά, η Μελίνα είναι παντού. Στις διαδρομές που τρέχει. Στις αναρτήσεις που γράφει. Στη ζωή που συνεχίζεται, όχι επειδή ξεχάστηκε, αλλά επειδή πρέπει. «Κρατάς αναγκαστικά», λέει καταλήγοντας ο κ. Παρασκάκης.