Σε μια εποχή όπου η λέξη «influencer» τείνει να φθαρεί από την υπερβολική χρήση και συχνά ταυτίζεται με την επιφάνεια και την εικόνα, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που επηρεάζουν τους γύρω τους με έναν βαθύτερο και ουσιαστικότερο τρόπο. Είναι εκείνοι που αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν, που δουλεύουν με όρεξη, φαντασία και αφοσίωση και που, χωρίς να το επιδιώκουν, γίνονται πηγή έμπνευσης. Η εκπαιδευτικός Μαρίνα Φασάκη ανήκει ξεκάθαρα σε αυτήν την κατηγορία. Στα 27 της χρόνια, με μια βαλίτσα στο χέρι και μια τάξη να την περιμένει κάθε φορά σε διαφορετικό σημείο της Ελλάδας, ζει την καθημερινότητα πολλών αναπληρωτών εκπαιδευτικών: αποχωρισμοί, νέες αρχές, αβεβαιότητα, αλλά και βαθιές, ουσιαστικές σχέσεις με παιδιά, που σε αλλάζουν για πάντα.

Διαβάστε: Η πρώτη Barbie στο φάσμα του αυτισμού και το μήνυμα της συμπερίληψης (Εικόνες)

Ως αναπληρώτρια δασκάλα ξεκινά κάθε χρόνο από το μηδέν σε έναν διαφορετικό τόπο, έχοντας πάντα την πίστη ότι το σχολείο μπορεί -και πρέπει- να είναι ένας ζωντανός, ανθρώπινος χώρος. Τη φετινή σχολική χρονιά υπηρετεί στη Μύκονο, συνεχίζοντας αυτήν τη διαδρομή με την ίδια αφοσίωση. Ο δρόμος αυτός δεν είναι εύκολος. Έχει αβεβαιότητα και πρακτικές δυσκολίες. Κι όμως, η Μαρίνα επιμένει.

Στο TikTok (marinaa_fs), όπου την ακολουθούν περισσότεροι από 88.000 άνθρωποι, μοιράζεται στιγμές της εκπαιδευτικής της καθημερινότητας με τρυφερότητα, χιούμορ και ειλικρίνεια, ανοίγοντας ένα μικρό παράθυρο στη ζωή μέσα και έξω από την τάξη.


Μαρίνα Φασάκη: Ως αναπληρώτρια δασκάλα νιώθω ότι ζω μια μοναδική εμπειρία ζωής, αλλά έφτασα στο σημείο να σκέφτομαι να παραιτηθώ

Πώς είναι η εμπειρία σας ως αναπληρώτριας δασκάλας;

Ως αναπληρώτρια δασκάλα νιώθω ότι ζω μια μοναδική εμπειρία ζωής. Το να γνωρίζεις κάθε χρόνο νέους τόπους, διαφορετικές κουλτούρες και σχολικές κοινότητες είναι κάτι που σε αλλάζει ως άνθρωπο. Ειδικά η εμπειρία μου σε νησί ήταν πραγματικά ξεχωριστή. Την ίδια στιγμή, όμως, οι δυσκολίες είναι υπαρκτές και συχνά κυριαρχούν. Το να πηγαίνεις από το ένα μέρος στο άλλο κάθε χρόνο είναι κουραστικό· χρειάζεται συνεχώς να ξαναφτιάχνεις από την αρχή τη ζωή σου, να προσαρμόζεσαι σε νέο περιβάλλον, νέα παιδιά, νέους ανθρώπους.

Όσο κι αν προσπαθείς να είσαι αισιόδοξος, αυτό σε φθείρει ψυχικά. Το θέμα της στέγασης, ειδικά σε τουριστικά νησιά όπως η Πάρος, η Μύκονος ή η Σαντορίνη, είναι τεράστιο για τους εκπαιδευτικούς. Την πρώτη φορά που πήγα στη Μύκονο έψαχνα τρεις μέρες σπίτι και δεν έβρισκα κάτι σε φυσιολογική τιμή και με αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης.

Έφτασα στο σημείο να σκέφτομαι να παραιτηθώ. Ευτυχώς, γνώρισα στο τέλος έναν υπέροχο σπιτονοικοκύρη και μπόρεσα να παραμείνω. Το κόστος ζωής, σε συνδυασμό με τα ενοίκια, το κάνει πολύ δύσκολο να τα βγάλεις πέρα. Ο μισθός απλώς επαρκεί για να περνάμε τον μήνα και τίποτα παραπάνω. Ο Δήμος Μυκόνου δίνει ένα επίδομα κάθε μήνα, που είναι πραγματικά βοηθητικό και το εκτιμούμε, αλλά συνολικά οι αναπληρωτές τα φέρνουν βόλτα δύσκολα: μόνοι σε ένα ξένο μέρος, με ανάγκη να βρεις σπίτι άμεσα και να παρουσιαστείς μέσα σε 2-3 ημέρες από την πρόσληψη. Σε αυτό το διάστημα πρέπει να αλλάξεις ολόκληρη τη ζωή σου, χωρίς ουσιαστική οικονομική υποστήριξη, έχοντας μόνο το ταμείο ανεργίας των καλοκαιρινών μηνών. Δεν θέλω να ακούγομαι σαν να παραπονιέμαι - αγαπώ βαθιά τη δουλειά μου. Όμως είναι σημαντικό να ακούγονται και οι πραγματικές συνθήκες μέσα στις οποίες καλούμαστε να την ασκήσουμε.

Τι σας ώθησε να αρχίσετε να ανεβάζετε βίντεο στο TikTok;

Στην αρχή ανέβαζα στο TikTok κάποια βίντεο πού και πού, επηρεασμένη από συναδέλφους από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Μου άρεσε πολύ αυτός ο κύκλος ιδεών που δημιουργείται μέσα από τα social media. Πολλά από τα βίντεο τα έβγαζα απλώς για εµένα, για να τα έχω ως αρχείο: αντιδράσεις των παιδιών σε εκπλήξεις, µικρές δράσεις που κάναµε µαζί, στιγµές αυθεντικής χαράς. Επειδή αυτά τα βίντεο µου έφτιαχναν πραγµατικά τη διάθεση και επειδή απολάµβανα να βλέπω αντίστοιχο περιεχόµενο από άλλους εκπαιδευτικούς, αποφάσισα να αρχίσω να τα µοιράζοµαι. Πιστεύω ότι είναι πολύ όµορφο να µοιραζόµαστε ιδέες, δραστηριότητες και µικρές εκπαιδευτικές στιγµές που µας εµπνέουν. Βλέπω ότι το σχολείο και η εκπαίδευση αφορούν όλους: όσοι παρακολουθούν τα βίντεο δεν είναι µόνο δάσκαλοι ή γονείς, αλλά άνθρωποι κάθε ηλικίας. Παράλληλα, ανεβάζω και στιγµές από την καθηµερινότητά µου στο νησί, γιατί θέλω να δείξω ότι, παρόλο που υπάρχουν πολλές δυσκολίες, υπάρχει και πολλή οµορφιά. Το να ζήσεις έστω για λίγο στην επαρχία σε αλλάζει ως άνθρωπο. Εµένα προσωπικά µού άλλαξε τον τρόπο που σκέφτοµαι.

Πώς έχει ανταποκριθεί ο κόσµος στο περιεχόµενό σας;

Η ανταπόκριση του κόσµου ήταν κάτι παραπάνω από συγκινητική. Νιώθω απέραντη ευγνωµοσύνη. Εχω λάβει µηνύµατα, σχόλια, ακόµα και πακέτα µε δώρα από ανθρώπους που απλώς ήθελαν να µου εκφράσουν τα θετικά τους συναισθήµατα για όσα κάναµε µέσα στην τάξη µας. Εχω δεχτεί απίστευτα συγκινητικά µηνύµατα από συναδέλφους, γονείς, µαθητές, αλλά και ανθρώπους που δεν έχουν καµία σχέση µε την εκπαίδευση. Όλα αυτά µε συγκίνησαν βαθιά. Φυσικά πάντα θα υπάρχει και η κριτική - και είναι απολύτως θεµιτή. Όσο γίνεται µε όµορφο και καλοπροαίρετο τρόπο, τη σέβοµαι και τη λαµβάνω σοβαρά υπόψη. Ωστόσο, η τεράστια πλειονότητα των σχολίων ήταν ενθαρρυντικά και γεµάτα αγάπη, πράγµα που µου δίνει πολύ κουράγιο.


"Τα social media είναι πια µέρος της καθηµερινότητάς µας"

Θεωρείτε ότι τα social media µπορούν να αναδείξουν τη δουλειά των εκπαιδευτικών;
∆εν το συζητώ. Τα social media είναι πια µέρος της καθηµερινότητάς µας. Μπορούν να επηρεάσουν, να δώσουν φωνή, να ανοίξουν συζητήσεις. Πιστεύω ότι το TikTok και γενικότερα τα social media µπορούν να αναδείξουν τόσο την ουσιαστική δουλειά που γίνεται µέσα στις σχολικές αίθουσες όσο και τις δυσκολίες που αντιµετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί. Μπορούν να βοηθήσουν την κοινωνία να δει λίγο πιο καθαρά µια σχολική τάξη - τις σχέσεις, τα συναισθήµατα, την προσπάθεια. Προσωπικά προσπαθώ όσο µπορώ να φωτίζω τα θετικά της δουλειάς µας, γιατί αυτό έχω ανάγκη να καλλιεργώ: χαρά, δηµιουργικότητα, αγάπη για τα παιδιά. Παράλληλα, έχω µιλήσει αρκετές φορές για τα προβλήµατα του κλάδου, γιατί είναι µέρος της αλήθειας µας και δεν πρέπει να κρύβονται.

Πόσο δύσκολος είναι ο αποχωρισµός των παιδιών στο τέλος της χρονιάς;

Είναι πάρα, πάρα, πάρα πολύ δύσκολος. Το συζητάω συνεχώς µε συναδέλφους και µε δικούς µου ανθρώπους. Εκεί που νιώθεις ότι τα πράγµατα µπαίνουν σε σειρά, ότι έχεις δέσει µε τα παιδιά, ότι αρχίζεις να «θερίζεις» αυτά που έχεις σπείρει, πρέπει να τα µαζέψεις και να φύγεις. Είναι ψυχοφθόρο. Ιδανικά θα ήθελα να µπορούµε να µένουµε σε κάθε σχολείο τουλάχιστον δύο χρόνια. Πιστεύω ότι θα ήταν πολύ ωφέλιµο για τα παιδιά, που έχουν ανάγκη τη σταθερότητα, αλλά και για εµάς τους ίδιους. Οι σχέσεις που χτίζονται στην τάξη είναι βαθιές και αληθινές, δεν είναι τυπικές. Το να τις αφήνεις πίσω κάθε χρόνο αφήνει πάντα ένα µικρό κενό µέσα σου - ακόµα κι αν κερδίζεις άλλες, καινούργιες.

Έχετε διατηρήσει επαφές µε παλιούς µαθητές;

Εννοείται! Όχι µόνο µε τους περσινούς, αλλά µε όλα τα παιδιά που είχα µαθητές τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Μιλάω µαζί τους και µε τους γονείς τους, µου αρέσει να µαθαίνω τα νέα τους και, όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες, βρισκόµαστε κιόλας. Φέτος στη Μύκονο έχω ήδη συναντήσει αρκετές φορές περσινούς µαθητές µου. Πα ρόλο που δεν είµαι πια δασκάλα τους, χαίροµαι πραγµατικά να τους βλέπω να µεγαλώνουν, να προχωρούν, να ανθίζουν. Είναι ένα µοναδικό συναίσθηµα να παρακολουθείς την πορεία των παιδιών που πέρασαν από την τάξη σου - είναι σαν µικρές ιστορίες που συνεχίζονται και µετά το τέλος της σχολικής χρονιάς.

Τι θα θέλατε να αλλάξει στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστηµα;

Είναι µια ερώτηση που πάντα µε δυσκολεύει, γιατί τα πράγµατα που χρειάζονται αλλαγή είναι πολλά και βαθιά. Πιστεύω ότι το σύστηµα χρειάζεται αλλαγή από τη ρίζα. Θα ήθελα ένα σχολείο που να αφήνει χώρο σε κάθε παιδί να αναπτύξει τις δυνατότητές του εκεί όπου έχει κλίση. Να φύγουµε από την παπαγαλία και τη στείρα γνώση και να δώσουµε περισσότερο χώρο στο παιχνίδι, στη δηµιουργικότητα, στην κριτική σκέψη. Θα ήθελα επίσης οι δάσκαλοι να έχουµε περισσότερο χρόνο να διαµορφώνουµε το µάθηµά µας χωρίς την ασφυκτική πίεση της διδακτέας ύλης, που πολλές φορές νιώθεις ότι σε κυνηγάει. Χρειαζόµαστε ελευθερία για να προσαρµόζουµε τη διδασκαλία στις πραγµατικές ανάγκες κάθε τµήµατος. Τα σχολικά βιβλία είναι επίσης ένα µεγάλο ζήτηµα. Σε πολλά µαθήµατα διδάσκω ακόµη βιβλία που είχα και εγώ ως µαθήτρια, µε πολύ παλιά κείµενα. Θα ήθελα σύγχρονο υλικό, κοντά στη σηµερινή πραγµατικότητα των παιδιών. Έχω ακούσει ότι σχεδιάζονται αλλαγές και πραγµατικά το ελπίζω. Πάνω απ’ όλα, θα ήθελα ένα σχολείο ζεστό, ανθρώπινο, που να βάζει στο κέντρο το παιδί και όχι µόνο την ύλη.

Δημοσιεύτηκε στα Παραπολιτικά