Η Θαλασσινή Βοσταντζόγλου, κόρη του γνωστού καλλιτεχνικού ζευγαριού Γιάννη Μποσταντζόγλου (το πραγµατικό του επίθετο είναι Βοσταντζόγλου) και ∆ήµητρας Παπαδήµα, η οποία πρωταγωνιστεί στη θεατρική παράσταση «Toc Toc» στο θέατρο «Βρετάνια», σε σκηνοθεσία Κώστα Σπυρόπουλου, µιλάει στο «S» για τη σχέση µε τους γονείς της, τις προκλήσεις του χώρου και το πώς είναι να φέρει ένα τόσο γνωστό επώνυµο.


Μιλήστε µας για την παράσταση «Toc Toc», στην οποία παίζετε.

Είναι φοβερή αυτή η συγκυρία, γιατί είναι µια παράσταση που είχα δει στο πρώτο της ανέβασµα, νοµίζω όταν πήγαινα Β’ ή Γ’ Λυκείου, και είχα ενθουσιαστεί. Είναι ένα έργο πραγµατικά αστείο και νοµίζω ότι έχουµε καταφέρει µε όλη την αγάπη που έχουµε ως παρέα να βγει ακόµα περισσότερο χιούµορ. Νιώθω ότι οι άνθρωποι έχουν πολύ ανάγκη το γέλιο, όσο γραφικό κι αν ακούγεται, και είµαι χαρούµενη που φέτος ήρθαν τα πράγµατα έτσι που µπορώ να συµβάλω κι εγώ λίγο στην πλήρωση αυτής της ανάγκης τους.


Πώς έγινε η πρόταση από τον Κώστα Σπυρόπουλο;

Με τον Κώστα γνωριστήκαµε µέσω της καλύτερής µου φίλης, που δούλευε παλιότερα στην παραγωγή της παράστασης. Μου µίλησε λίγο για το έργο, για την παράσταση και την πορεία της όλα αυτά τα χρόνια, που ήταν µόνο ανοδική, και µε έκανε εύκολα να πω «ναι».


Εχει χρειαστεί ποτέ να χτυπήσετε την πόρτα ψυχολόγου ή ψυχιάτρου;

Φυσικά! Κάνω ψυχοθεραπεία τα τελευταία δύο δυόµισι χρόνια συστηµατικά και ειλικρινά νιώθω ότι είναι η πιο σοβαρή ένδειξη αγάπης προς τον εαυτό µου. Το να πάρεις απόφαση να ζητήσεις βοήθεια για κάποιον λόγο όλα τα προηγούµενα χρόνια είχε συνυφανθεί είτε µε το ότι είσαι τρελός είτε µε το ότι είσαι αδύναµος. Η παράσταση µιλάει πολύ γι’ αυτό, για το στίγµα που υπήρχε όλα αυτά τα χρόνια, και θέλω να πιστεύω ότι βάζουµε ένα απειροελάχιστο λιθαράκι στο να αποµυθοποιηθεί όλος αυτός ο «τρόµος» που υπήρχε µέχρι τώρα ή το κρυφτό, µην τύχει και µας σχολιάσουν.


Ηταν δύσκολο στην αρχή, έχοντας γονείς τους καταξιωµένους ηθοποιούς Μποσταντζόγλου και Παπαδήµα;

Ηταν δύσκολη δουλειά και είναι και θα είναι. Νοµίζω απλώς ότι είχα και ένα 5% µεγαλύτερη δυσκολία µέσα µου -και ίσως την έχω ακόµη- στο να αποδείξω ότι δεν δουλεύω λόγω γονιών. Ελπίζω, κάποια στιγµή, και µε την ψυχοθεραπεία, αυτό να φύγει εντελώς.

Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγµή στη ζωή σας;

Η απώλεια ενός πολύ καλού µου φίλου, νέου ανθρώπου, πριν από κάποια χρόνια, σε ένα τραγικό δυστύχηµα στο βουνό. Νοµίζω ότι ήταν ακόµα πιο δύσκολο γιατί δεν ήξερα εκείνη τη στιγµή πώς να µοιραστώ το πένθος µου. Πώς να εξηγήσω ό,τι έχω µέσα µου, ώστε να καταλάβουν, έστω οι άνθρωποι που µε αγαπούν, πόσο µε πόνεσε.

Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός γιατί δεν υπήρχε τίποτε άλλο να µε ενδιαφέρει και γιατί ήταν οικείο. Τελικά, έγινε αυτό που αγαπώ πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλη δουλειά


Θέλατε πάντα να γίνετε ηθοποιός;

Καθόλου! Οταν ήµουν µάλιστα µικρότερη, ήµουν πολύ κάθετη στο ότι δεν πρόκειται ποτέ να κάνω αυτήν τη δουλειά. Μου φαινόταν κουραστικό, όπως έλεγα, να παίζεις µονίµως κάποιον άλλον. Τώρα µου φαίνεται κάπως απελευθερωτικό, ενώ ταυτόχρονα νιώθω ότι δεν παίζω ποτέ κάποιον άλλον εντελώς. Νοµίζω, πάντα βρίσκουµε ένα κοµµατάκι του εαυτού µας σε κάθε ρόλο, από τον χειρότερο έως τον καλύτερο. Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός γιατί δεν υπήρχε τίποτε άλλο να µε ενδιαφέρει και γιατί ήταν οικείο. Τελικά, έγινε αυτό που αγαπώ πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλη δουλειά θα µπορούσα να κάνω.

Ο πατέρας σας είναι αυστηρός;

Ούτε κατά διάνοια. Κατά καιρούς πολλοί µού λένε ότι ο µπαµπάς φαίνεται άγριος λόγω των ρόλων που έχει κάνει, κυρίως στην τηλεόραση. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι ο πιο γλυκός άνθρωπος που υπάρχει, µε τις µεγαλύτερες ευαισθησίες που υπάρχουν και νοµίζω ότι όποιος τον γνωρίζει το καταλαβαίνει αµέσως. Η µαµά µου είναι ακόµα πιο ευαίσθητη, αλλά έχει µάθει να το κρύβει - να εµφανίζεται αυτή η πτυχή της µόνο στους πολύ κοντινούς της. Είµαι περήφανη γι’ αυτήν τους την ευαισθησία.

Οι γονείς σας είχαν δηλώσει ότι, ενώ ήταν µαζί, έµεναν για ένα διάστηµα χώρια.

Ναι, αυτό ισχύει. Οταν ήταν πιο νέοι και εκείνοι και εγώ ήµουν ακόµη στο σχολείο, είχαν περάσει µια φάση µεγάλης έντασης για αρκετά µεγάλο χρονικό διάστηµα, οπότε αποφάσισαν κάποια στιγµή ότι ήταν καλύτερο, και για εκείνους και για µένα, να ζήσουν σε διαφορετικά σπίτια. Νοµίζω, όµως, ότι η αγάπη που έχουν ήταν τόσο πυρηνική, που δεν κατάφεραν να είναι χώρια ούτε στα άλλα σπίτια. Τώρα ξαναµένουν µαζί και τους βλέπω πιο καλά από ποτέ.

Δημοσιεύθηκε στα Παραπολιτικά