«Η ευτυχία είναι στα μικρά πράγματα». Κλισέ τίτλος θα έλεγε κανείς. Μέχρι να τον ακούσεις από έναν άνθρωπο που βρέθηκε να ζει στον δρόμο. Ο Μιχάλης Σαμόλης στη «Στροφή» του parapolitika.gr και τη Σοφία Τουντούρη δεν διηγείται απλώς «μια ιστορία». Διηγείται τη δική του ιστορία. Και το πόσο κοντά είναι κανείς στο να κάνει τη δική του στροφή και να βγει δυνατότερος μέσα από αυτήν.

Διαβάστε: Πατήρ Λίβυος στο parapolitika.gr: Η στροφή από τη heavy metal και την κατάθλιψη στην Εκκλησία (Βίντεο)

Ήταν ένα πρωί, μέσα στο 2012, όταν ξύπνησε και κατάλαβε ότι του είχαν κλέψει το φορτηγό. Το εργαλείο της δουλειάς του. Περίμενε πως θα βρεθεί, πως κάπως θα διορθωθεί. Δεν βρέθηκε ποτέ. Μέχρι να το ζήσεις, η αστεγία μοιάζει με κάτι «μακριά». Μέχρι να συμβεί. «Η κρίση στην Ελλάδα έφερε τους νεοάστεγους», λέει. Και το ξεκαθαρίζει χωρίς περιστροφές: «Είναι οι άνθρωποι που μένουν δίπλα σας, οι φίλοι σας». «Έβαλα τη ζωή μου όλη σε πέντε κούτες, πήρα μια βαλίτσα και βγήκα στον δρόμο», αναφέρει, ξεκινώντας από την Ομόνοια και βλέποντας τη σκληρή πλευρά της πόλης. Ακολούθησαν «42 τραγικές μέρες στον δρόμο» και δύο απόπειρες αυτοκτονίας.


Μιχάλης Σαμόλης: "Θυμάμαι τον φόβο για τα πάντα"

«Θυμάμαι τον φόβο για τα πάντα». Μαζί και η απόλυτη άγνοια, κάτι που σπάνια το σκεφτόμαστε όσοι δεν το έχουμε ζήσει: «Δεν είχα ιδέα». Δεν ήξερε πού υπάρχουν ξενώνες, πού υπάρχει βοήθεια, πού μπορεί να απευθυνθεί ένας άνθρωπος όταν χάνει τα πάντα. Κι όμως, το πιο σκληρό δεν ήταν μόνο η έλλειψη στέγης. Ήταν η σιωπή. Η μοναξιά. Η αίσθηση ότι ξαφνικά δεν υπάρχεις, γίνεσαι «αόρατος». Και όπως περιγράφει, η πόλη μπορεί να γίνει αμείλικτη με όσους βρίσκονται στον δρόμο: ο κόσμος αποφεύγει, προσπερνά, κοιτά αλλού. Η αστεγία δεν είναι μόνο η απώλεια ενός σπιτιού. Είναι και η καθημερινή υπενθύμιση ότι κάποιοι σε αντιμετωπίζουν με καχυποψία, σκληρότητα ή και φόβο, χωρίς να ξέρουν τίποτα για σένα. «Τα πρώτα Χριστούγεννα ως άστεγος τα έκανα σε σπίτι φίλων εκτός ξενώνα, από τα επόμενα δεν με ξαναπήρε κανείς τηλέφωνο», αναφέρει.

Σήμερα, ο Μιχάλης Σαμόλης είναι πωλητής του περιοδικού δρόμου «Σχεδία» και οδηγός στις «Αόρατες Διαδρομές», δείχνοντας σε ανθρώπους κάθε ηλικίας την «αόρατη» Αθήνα. Στη «Στροφή» δεν μιλά μόνο για το τι έζησε, αλλά και για το τι έμαθε. «Η ζωή τελειώνει μόνο όταν κλείσεις τα μάτια» είναι το μότο του και εξομολογείται ότι οι δυσκολίες της ζωής του έδειξαν τον δρόμο για να βρει τον σκοπό και το νόημά της. «Άστεγος δεν είναι μόνο αυτός που κοιμάται στον δρόμο», υπενθυμίζει. «Αυτό είναι η κορυφή του παγόβουνου».Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να έχουν ένα σπίτι, αλλά να μην έχουν τα βασικά. «Δεν έχεις νερό, δεν έχεις ρεύμα».

Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, ο Μιχάλης Σαμόλης λέει και κάτι που, τελικά, είναι το πιο απλό και το πιο δύσκολο μαζί. Ότι πριν από τη βοήθεια, πριν από τα χρήματα, πριν από τις «καλές πράξεις», υπάρχει κάτι που μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο να νιώσει ξανά άνθρωπος: «Δεν είναι αναγκαίο να πάρετε το περιοδικό που πουλάμε… θα ήθελα να σας υποχρεώσω να λέτε μια καλημέρα». Και έτσι, η κουβέντα επιστρέφει στον τίτλο. Όχι σαν ωραία φράση. Σαν συμπέρασμα ζωής. «Ήμουν ευτυχισμένος και δεν το γνώριζα» εξηγεί. «Η ευτυχία είναι στα μικρά πράγματα και όχι στα μεγάλα». Γιατί όταν το λέει ένας άνθρωπος που έφτασε στο σημείο μηδέν και ξανασηκώθηκε, δεν ακούγεται κλισέ.