"Στον Δρόμο": Η ζωή μετά την κακοποίηση - "Δεν με εγκαταλείπω", "Έπρεπε να φύγω από τον πρώτο μήνα" - Θύματα "ανασαίνουν" ξανά και ψυχολόγος εξηγεί τα αόρατα τραύματα - Ντοκιμαντέρ του parapolitika.gr (Βίντεο)

Πώς είναι η ζωή μετά την κακοποίηση; Πώς μαθαίνει κανείς να εμπιστεύεται ξανά, να ζει χωρίς φόβο και να χτίζει από την αρχή όσα γκρεμίστηκαν; Δύο άνθρωποι που βίωσαν την κακοποίηση «σπάνε» τη σιωπή τους στο νέο επεισόδιο ντοκιμαντέρ του parapolitika.gr, «Στον Δρόμο» και περιγράφουν την καθημερινή μάχη για να ξαναχτίσουν τη ζωή τους, ενώ μια ψυχολόγος εξηγεί τα αόρατα τραύματα που αφήνει πίσω της η κακοποίηση, αλλά και τον δρόμο προς την ψυχολογική ανάρρωση.

Διαβάστε: ''Στον Δρόμο'': Ανδρόγυνα μένουν χωριστά και οικογένειες με παιδιά συγκατοικούν με άλλες οικογένειες - Η στεγαστική κρίση στο μεγαλείο της! Ντοκιμαντέρ του parapolitika.gr (Βίντεο)

"Βρισκόμουν για περίπου 5 χρόνια σε μια πολύ κακοποιητική σχέση - Όταν 'έφυγα' ένιωσα ότι αναπνέω ξανά"

Η πρώτη μαρτυρία «Στον Δρόμο» είναι μιας νεαρής γυναίκας που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία της.«Βρισκόμουν για περίπου 5 χρόνια σε μια πολύ κακοποιητική σχέση, σε όλες τις μορφές βίας: σωματική, λεκτική, ψυχική. Συνέχεια με μείωνε γιατί εκείνος ένιωθε μειονεκτικά για τον εαυτό του και ήθελε να νιώθει καλύτερα μειώνοντάς με. Από τον πρώτο μήνα έπρεπε να είχα φύγει. Δύο χρόνια χρειάστηκα για να πάρω την απόφαση να φύγω, και τελικά το έκανα. Θα ήθελα να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να μην τον είχα γνωρίσει», λέει χαρακτηριστικά.

Όπως εξηγεί, η έξοδος από αυτήν τη σχέση της επέτρεψε να ξαναβρεί τον εαυτό της. «Ένιωσα ότι ξανααναπνέω, άρχισα να κάνω πράγματα για τον εαυτό μου και να θέτω όρια. Μου πήρε πολύ καιρό να ρίξω τις άμυνες μου και να αφήσω κάποιον να με μάθει πραγματικά. Έγινα ένας καλύτερος άνθρωπος. Νομίζω ότι το έχω ξεπεράσει».

"Δεν με εγκαταλείπω και πάντα προσπαθώ για το καλύτερο δυνατό"

Ένα ακόμη θύμα κακοποίησης είναι ο Γιάννης, ο οποίος βίωσε βίαιη επίθεση έναν Σεπτέμβριο κι από τότε ανεβαίνει τον δικό του «Γολγοθά», ωστόσο, όπως χαρακτηριστικά τονίζει «Στον Δρόμο» του parapolitika.gr πάντα προσπαθεί «για το καλύτερο δυνατό».

«Όλα ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2019, όταν σε ένα βράδυ διασκέδασης δέχτηκα άγρια επίθεση. Με χτύπησαν στο κεφάλι χωρίς προειδοποίηση. Πήγα σπίτι και ένιωσα αδιαθεσία, προσπάθησα να πάρω κάποιον τηλέφωνο, αλλά δεν πρόλαβα και λιποθύμησα. Έπεσα σε κώμα για 1,5 μήνα και ξύπνησα τον Νοέμβριο με κινητικά προβλήματα και δυσκολίες κατάποσης, μεταξύ άλλων».

Η ανάρρωση για εκείνον ήταν αργή. «Σιγά-σιγά ανέκτησα δυνάμεις και προχωρούσα με αργούς ρυθμούς. Υπήρχε όμως ένα ψυχολογικό βάρος κι ήμουν εγκλωβισμένος σε ένα σώμα. Ακολούθησε πείσμα και αγώνας. Δεν με εγκαταλείπω και πάντα προσπαθώ για το καλύτερο δυνατό. Κοιτάζοντας πίσω, το πιο δύσκολο ήταν η αποδοχή: να με δεχτεί κάποιος με τις ατέλειες μου και με την "βλάβη" μου».

Συνοψίζοντας σε μία φράση τα 7 χρόνια που έχουν περάσει, ο Γιάννης απαντάει ότι «το ταξίδι τώρα ξεκινάει».

"Υπάρχουν διάφορες μορφές κακοποίησης - Η ψυχολογική ανάρρωση χρειάζεται χρόνο"

Με την σειρά της, η Βανέσα Αλεξίου, ψυχολόγος, εξηγεί ότι η κακοποίηση δεν περιορίζεται στη σωματική βία. «Υπάρχουν διάφορες μορφές κακοποίησης. Το άτομο πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσει ότι βιώνει κακοποιητική κατάσταση. Η αναγνώριση είναι το πιο σημαντικό βήμα. Ο φόβος και η ενοχή λειτουργούν ανασταλτικά, το θύμα φοβάται για το μέλλον και πολλές φορές λέει "εγώ φταίω"».

Όπως επισημαίνει, η ψυχολογική ενδυνάμωση του θύματος είναι καθοριστική: «Η ψυχοθεραπεία βοηθά τα άτομα να αναγνωρίζουν τα σημάδια κακοποίησης, να θέτουν όρια και να αποκαθιστούν την αυτοεκτίμησή τους. Συχνά η σχέση θύματος-θύτη είναι εξαρτητική, με συναισθήματα που εναλλάσσονται, ακόμα και φροντιστικά».


«Η ψυχολογική ανάρρωση χρειάζεται χρόνο. Το θύμα πρέπει να πατήσει σιγά-σιγά στα πόδια του, να αγαπήσει τον εαυτό του και να ξαναπάρει τη ζωή στα χέρια του. Όταν δουλευτεί σωστά, μπορεί να χτίσει υγιείς σχέσεις και να βρει ξανά τον ρόλο του στην κοινωνία», λέει χαρακτηριστικά η κ. Αλεξίου.

Από την επιβίωση στη ζωή: Ένα γράμμα για τη δύναμη που "γεννιέται" μετά την κακοποίηση

Γράμμα από ανώνυμο για το πώς ένα παιδί που μεγάλωσε μέσα στη βία κατάφερε να χτίσει, μόνο του, μια ζωή με φως:

Ανοίγω ξανά την πόρτα στο παιδικό μου δωμάτιο, αυτό που στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ παιδικό αλλά γεμάτο ευθύνες, φωνές, πόνο, δάκρυα στο μαξιλάρι και πολλές νύχτες που πριν κοιμηθώ ευχόμουν μέσα μου «μακάρι να μην ξυπνήσω».

Όμως τελικά, πάντα ξυπνούσα. Τότε έκλαιγα αλλά τώρα χαμογελάω. Έφτιαξα μόνη μου, όχι μόνο δωμάτιο, αλλά ολόκληρο σπίτι. Όχι με μελανιές, ούτε κλωτσιές ή χαστούκια, αλλά με φως, αγάπη, νύχτες που δεν θέλω να κοιμηθώ μην αφήσω την ευτυχία μου και μέρες που για τον ίδιο λόγο ανυπομονώ να ξυπνήσω. Τώρα με ακουμπάνε μόνο άνθρωποι με αγάπη, καλοί, που πιστεύουν σε εμένα ακόμη κι όταν εγώ δεν το κάνω. Και μια γάτα που μου δίνει χάδια.

Ανοίγω λοιπόν, ξανά αυτήν την πόρτα που στην πραγματικότητα ποτέ δεν έκλεισα αλλά τουλάχιστον δεν έμεινα μέσα. Κάποιες φορές ξαναμπαίνω, αλλά αυτή η δίψα για ζωή που έχω, με βγάζει και πάλι έξω.

Κάποτε ήμουν παιδί που απλώς επιβίωνε. Σήμερα είμαι άνθρωπος που ζει. Η ζωή που ζω σήμερα δεν ήταν αυτή για την οποία προοριζόμουν. Και αυτό, για μένα, είναι νίκη.