Νίνα Λοτσάρη στο parapolitika.gr: "Η μεγάλη στροφή ήταν ότι πάνω στο peak της καριέρας μου έκανα οικογένεια" - "Αρνήθηκα να πάω να τραγουδήσω στο Moulin Rouge στο Παρίσι" (Βίντεο)

Η Νίνα Λοτσάρη, καλεσμένη στη «Στη Στροφή» του parapolitika.gr αυτής της εβδομάδας, μιλά στη Σοφία Τουντούρη για όλους εκείνους τους σταθμούς που καθόρισαν τη ζωή της: τις στροφές που, όπως λέει και η ίδια, πήρε με γκάζι. Για τη μητρότητα που δεν της στέρησε την καριέρα, για τα δύσκολα «όχι» στις προτάσεις για το Moulin Rouge, για το διαζύγιο και τη σχέση της με τις δύο κόρες της, αλλά και για την ισορροπία μιας ήρεμης προσωπικής ζωής που βιώνει αυτή την περίοδο. Και κάπως έτσι, η συζήτηση γίνεται μια αληθινή αφήγηση για το πώς μια γυναίκα μπορεί να τα θέλει όλα - και να τα έχει - χωρίς να απολογείται.

Νίνα Λοτσάρη στο parapolitika.gr: "Το να είσαι καλλιτέχνης είναι ηρωικό και εγώ είμαι ένας ήρωας"

Τραγουδίστρια και performer με καθηλωτική σκηνική παρουσία και ένα πηγαίο χάρισμα στη φωνή, η Νίνα έχει μάθει να κινείται ανάμεσα στη λάμψη και στην πραγματικότητα μιας απαιτητικής διαδρομής, χωρίς να κρύβει τις δύσκολες πλευρές της. «Το να είσαι καλλιτέχνης είναι ηρωικό και εγώ είμαι ένας ήρωας», αναφέρει, περιγράφοντας έναν χώρο που ο κόσμος συχνά βλέπει μόνο μέσα από τα φώτα, ενώ πίσω τους υπάρχουν ανασφάλεια, διαρκής δοκιμασία και αβεβαιότητα.

«Η μεγάλη στροφή της ζωής μου ήταν ότι ταυτόχρονα με την καριέρα μου έκανα οικογένεια σε μια φάση όπου η καριέρα μου ήταν στο peak της» λέει. Η μητρότητα δεν μπήκε ποτέ ως “παρένθεση” στη ζωή της, αλλά ως μια ξεκάθαρη επιλογή. «Πάλεψα πάρα πολύ ώστε ταυτόχρονα να είμαι συνεπής σε όλα. Μια γυναίκα δεν μπορεί να είναι η superwoman και να είναι σε όλα τέλεια και δεν οφείλει να είναι τέλεια. Τα ήθελα όλα, αλλά τα έκανα έχοντας οχυρωθεί, όχι αυθόρμητα και παρορμητικά», εξηγεί.



Οι δύο κόρες της είναι σήμερα 21 και 15 περίπου ετών και, όπως λέει, αποτελούν το πιο αληθινό της “μέτρο” — όχι μόνο για το τι κατάφερε, αλλά για το πώς στάθηκε σε αυτό που είχε τη μεγαλύτερη σημασία. «Ρώτησα τη μικρή μου κόρη πριν λίγους μήνες να μου πει τι μητέρα είμαι, έτοιμη να ακούσω τα πάντα. Ακούγοντας τα όμορφα πράγματα που αισθάνεται για τη μάνα της, λέγοντας ότι έχει μία άξια, εργατική μαμά, με έκανε να κλαίω. Είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή», λέει.

Μιλώντας ανοιχτά για το διαζύγιο και τον χωρισμό της: «Δεν ήταν πάντα εύκολα, αλλά το κατακτήσαμε», παραδέχεται. «Πάρθηκαν αποφάσεις ώστε να είμαστε εμείς καλύτεροι άνθρωποι, και τα παιδιά να αντικρίζουν δύο υγιείς στο μέσα τους ανθρώπους. Δεν υπήρχε καμία δικαιολογία. Εγωισμοί δεν αφορούν δύο ενήλικες ανθρώπους. Κάποια στιγμή πρέπει να τα βρεις και οφείλεις να το κάνεις για τα παιδιά. Και το καταφέραμε».

Μιλώντας για τη σχέση της με τον χρόνο, δεν αφήνει χώρο για ανασφάλειες και κοινωνικά στερεότυπα. «Είμαι πολύ περήφανη για την ηλικία μου», τονίζει, και το συμπυκνώνει σε μια φράση που θα μπορούσε να είναι στάση ζωής: «Δεν μεγαλώνω, αναβαθμίζομαι».



Και όταν η συζήτηση φτάνει στις δύσκολες στιγμές: «Λυγίζω αλλά δεν γονατίζω. Θα γονατίσω μόνο για να βοηθήσω κάποιον να σηκωθεί πάνω». Kοιτώντας πίσω, σταμάτα στις "στροφές" (και τις αποφάσεις) που δεν πήρε κάνοντας και την αυτοκριτική της: «Είχα αρνηθεί πρόταση να είμαι leader τραγουδίστρια στο Moulin Rouge στο Παρίσι για να μείνω στην Ελλάδα», αποκαλύπτει και συμπληρώνει: «Νιώθω ευγνώμων που αυτά που έκανα στη δουλειά τα έκανα σ’ αυτή τη χώρα».

«Ο κόσμος με έχει συνδέσει με τα shows», παραδέχεται, όμως στη «Στη Στροφή» ξεδιπλώνεται μια πιο ουσιαστική πλευρά: μια γυναίκα που έμαθε να μετατρέπει την πίεση σε εξέλιξη και την εμπειρία σε καθαρή αυτογνωσία. Και ίσως η πιο δυνατή υπενθύμιση που αφήνει στο τέλος να είναι αυτή: «Η απόρριψη δεν καθορίζει έναν άνθρωπο, μπορεί να γίνει σαράκι». Αν όμως την κοιτάξεις κατάματα, μπορεί να γίνει το σημείο που σε κάνει πιο δυνατό, κι αυτό αποτελεί προσωπικό μότο ζωής και ένα από τα κυριότερα μαθήματα που διδάσκει πια στους μαθητές της.