Ο βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας της ΝΔ και πρώην δήμαρχος Ναυπάκτου Θανάσης Παπαθανάσης έχει σπουδάσει και εργαστεί ως φαρμακοποιός, ωστόσο από νωρίς τον γοήτευε η πολιτική - επιπλέον, μεγάλωσε μέσα στο φαρμακείο της μητέρας του στη Ναύπακτο, όπου, όπως ο ίδιος λέει στα «Π», ήταν μια μικρή «Βουλή». Ξεπέρασε τη σκληρή δοκιμασία της απώλειας της πρώτης συζύγου του από καρκίνο, στήριξε την οικογένειά του και τη μεγάλωσε με τον δεύτερο γάμο του, αποκτώντας και τρίτο παιδί. Εχει μαντοχή, υπομονή και πειθαρχία και τις ώρες που αποφορτίζεται αγαπά τις εξόδους με φίλους, το ποδόσφαιρο και τα τραγούδια του Αντώνη Ρέμου.

Πώς από φαρμακοποιός στραφήκατε στην πολιτική;

Η πολιτική δεν ήταν ποτέ κάτι ξένο για μένα. Η σχέση μου ξεκίνησε από νωρίς, στα φοιτητικά μου χρόνια, μέσα από τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και την ΟΝΝΕΔ. Ηδη ως πρωτοετής στη Φαρμακευτική Σχολή της Αθήνας ασχολήθηκα ενεργά με τα κοινά και βρέθηκα σε θέσεις εκπροσώπησης, πρόεδρος του Συλλόγου των Φοιτητών, βιώνοντας από νωρίς τι σημαίνει ευθύνη, διάλογος και σύνθεση. Επιστρέφοντας στη Ναύπακτο το 1996 άνοιξα το δικό μου φαρμακείο και σύντομα μπήκα στην Αυτοδιοίκηση: το 1998 και το 2002 εξελέγην πρώτος σε σταυρούς δημοτικός σύμβουλος και το 2006 εξελέγην δήμαρχος Ναυπάκτου, ο νεότερος στην ιστορία της πόλης. Ολη αυτή η πορεία «κούμπωσε» με την πολιτική μου ταυτότητα: βλέπω τη δημόσια ζωή ως συνέχεια της υπηρεσίας προς την κοινωνία, με πρακτικό τρόπο και αίσθηση καθήκοντος. Το 2012 χάσατε την πρώτη σύζυγό σας από καρκίνο.

Πώς το αντιμετωπίσατε και πώς είναι για έναν άνδρα να μεγαλώνει δύο παιδιά;

Ηταν η πιο δύσκολη μάχη. Μια περίοδος που δοκιμάζει τα όρια του ανθρώπου - όχι μόνο ως συντρόφου που βιώνει έναν Γολγοθά, αλλά και ως γονιού, που καλείται
να σταθεί όρθιος δίπλα στα παιδιά του. Τα παιδιά μου τότε ήταν 10 και 12 ετών. Με τη βαθιά πίστη που έχω στον Θεό και με την αμέριστη στήριξη της οικογένειάς
μου, στάθηκα δυνατός και σταθερός, κοντά τους, με καθημερινή δέσμευση να κρατήσω την οικογένεια ενωμένη και ασφαλή. Εμαθα τι σημαίνει αντοχή, υπομονή και πειθαρχία. Σήμερα τα παιδιά μου έχουν ολοκληρώσει τη Φαρμακευτική: ο γιος μου, ο Δαμιανός, ανοίγει το δικό του φαρμακείο και η κόρη μου, η Αναστασία, κάνει την πρακτική της άσκηση. Και, ναι, στη ζωή μου έχω κάνει πολλές φορές «restart».

Πείτε μας ένα ακραίο περιστατικό στο φαρμακείο.
Εχω ζήσει στιγμές που δεν χωρούν σε κανονικότητα. Θυμάμαι ένα επείγον περιστατικό: ήρθε ένας άνδρας με αλλεργικό σοκ στο φαρμακείο και χρειάστηκε άμεση παρέμβαση -μια αντι-αλλεργική ένεση εκείνη την κρίσιμη στιγμή-, ώστε να διασφαλιστεί η διακομιδή του στο νοσοκομείο και να μην κινδυνέψει η ζωή του. Είναι από εκείνα τα γεγονότα που σε σημαδεύουν, γιατί σου θυμίζουν ότι η ευθύνη δεν είναι σύνθημα. Είναι πράξη - στο λεπτό.

Πώς γνωρίσατε τη δεύτερη σύζυγό σας;

Τη Μίνα τη γνώρισα σε μια δύσκολη φάση της ζωής μου, σε γραφείο υπουργού όπου εκείνη εργαζόταν, όταν το είχα επισκεφθεί για να επιλύσω ένα ζήτημα που αφορούσε τον νομό μου. Μέσα από την επικοινωνία δόθηκε η ευκαιρία να γνωριστούμε καλύτερα -το ένα έφερε το άλλο- και προέκυψε η «χημεία», που εξελίχθηκε σε μια δυνατή σχέση. Η παρουσία της αποτελεί ισχυρό στήριγμα, με υπομονή, κατανόηση και συνδρομή στο απαιτητικό έργο που επιτελώ και σε κάθε δύσκολη στιγμή που αντιμετωπίζω είναι το «λιμάνι» μου. Η μόνη λέξη που μπορεί να περιγράψει και μπορώ να εκφράσω για τη Μίνα είναι ευγνωμοσύνη. Εχουμε αποκτήσει και μια κορούλα, τη Σοφία-Ραφαέλα, που είναι στην Δ’ Δημοτικού και μου ανανέωσε τη ζωή.

Στον ελεύθερο χρόνο σας πάτε στα μπουζούκια; Τι μουσική ακούτε;

Μου αρέσει να βγαίνω με καλούς φίλους. Ακούω ελληνικά, λαϊκά, και αγαπημένος μου τραγουδιστής είναι ο Αντώνης Ρέμος. Είναι οι στιγμές αποφόρτισης και παρέας, που τις χρειάζομαι κι εγώ, όπως όλοι. Αποφόρτιση μου δίνει και ο ποιοτικός χρόνος με την οικογένειά μου. Παραδέχομαι, ωστόσο, πως δεν πλησιάζω εύκολα την κουζίνα, γιατί είμαι… επικίνδυνος. Παρακολουθώ, όσο προλαβαίνω, ποδόσφαιρο, που είναι το αγαπημένο μου άθλημα, ενώ ξεχωριστή θέση έχει η αγάπη για την ομάδα μου και, ταυτόχρονα, η ιδιαίτερη σχέση με τις ομάδες της ιδιαίτερης πατρίδας μου, Ναυπακτιακό Αστέρα και Παναιτωλικό.

Παιδικά χρόνια στη Ναύπακτο;

Κατάγομαι από τη Ναύπακτο, εκεί μεγάλωσα και ενηλικιώθηκα. Ηταν όμορφα χρόνια, γιατί παίζαμε στις αλάνες. Το κάστρο της Ναυπάκτου ήταν στην πραγματικότητα παιδότοπος για εμάς: ξέγνοιαστες ημέρες, πολλοί φίλοι, ανέμελα χρόνια, πολύ διαφορετικά από το να μεγαλώνει ένα παιδί σε αστικό κέντρο. Σημείο αναφοράς
στη Ναύπακτο ήταν το φαρμακείο της μητέρας μου, Νταίζης, μέσα από το οποίο απέκτησα και εγώ το μεράκι και την κοινωνικότητα της επαφής με τους ανθρώπους. Το φαρμακείο ήταν η «μικρή Βουλή». Ηταν σημείο συνάντησης και συζητήσεων. Εκεί είδα από κοντά τον ανθρώπινο πόνο, αλλά και την αλληλεγγύη στην πράξη και ένιωσα ότι αυτός ο δρόμος μού ταιριάζει. Η μητέρα μου ήταν πάντοτε εκεί με διάθεση προσφοράς. Αλλά ήταν και το δικό μου διαρκές στήριγμα. Ο πατέρας μου, Δαμιανός, έλειπε αρκετά λόγω της εργασίας του (ανώτατος δικαστής, αρεοπαγίτης), αλλά πάντοτε ένιωθες την ασφάλεια που σου προσέφερε, και η γιαγιά μου ήταν ο στυλοβάτης του σπιτιού, με μεγάλωσε με μεγάλη αγάπη και τρυφερότητα. Αναφέρομαι επίσης στον παππού μου Αθανάσιο, ιερέα και μάρτυρα, που δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου στην ορεινή Ναυπακτία, υπερασπιζόμενος την ενότητα, την ειρήνη και την αγάπη για τους συμπολίτες του, μια ιστορία που παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη των ανθρώπων του τόπου μας.



*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Παραπολιτικά"