Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, το Ψυχοσάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους. Γιατί Σάββατο μπήκε ο Χριστός στον τάφο. Και από τον τάφο οδηγούμαστε στην Ανάσταση. Το Ψυχοσάββατο λοιπόν είναι μέρα προσευχής για όλους εκείνους που έφυγαν από τη ζωή. Όχι μόνο για τους δικούς μας. Για όλους. Για εκείνους που δεν έχουν κανέναν να τους μνημονεύσει.

Σήμερα, το πρώτο Ψυχοσάββατο του 2026, πάμε στην Εκκλησία, δίνουμε τα ονόματα. Γίνεται μνημόσυνο. Βράζουμε κόλλυβα, διότι το σιτάρι που μπαίνει στη γη και “πεθαίνει”, για να βγάλει νέο καρπό, μας θυμίζει την Ανάσταση. Ο θάνατος δεν είναι τέλος. Είναι σπορά. Και δεν προσευχόμαστε επειδή «φοβόμαστε». Προσευχόμαστε γιατί πιστεύουμε πως η αγάπη δεν σταματά στον τάφο. Η Εκκλησία είναι μία  και οι ζωντανοί και οι κεκοιμημένοι.

Γι’ αυτό λέμε «αιωνία η μνήμη». Για να θυμάται ο Θεός στο Βιβλίο της Ζωής… Στην Ουράνια Βασιλεία Του. Και εμείς του ζητούμε να μην μας ξεχνά. Όσο για εμάς το λέμε για να μένουν ζωντανοί μέσα μας. Να τους θυμόμαστε και να τους τιμούμε. Το Ψυχοσάββατο δεν είναι μαύρη μέρα. Είναι μέρα ελπίδας. Γιατί ο Χριστός νίκησε τον θάνατο.