Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος μιλά πρώτη φορά για το διαζύγιο του στα Παραπολιτικά: "Τον χωρισµό µου τον βλέπω µε σεβασµό και ηρεµία"

«Με αξιοπρέπεια, σεβασµό», «χωρίς θόρυβο». «Περηφάνια», «ευγνωµoσύνη» , «δουλειά», «να είµαι χρήσιµος». Λέξεις που χρησιµοποιεί ένας άνθρωπος που έχει στο ενεργητικό του µια πολυετή και «ηχηρή» προσφορά, στον χώρο της πολιτικής και όχι µόνο. Ο ∆ηµήτρης Αβραµόπουλος είναι βουλευτής της Νέας ∆ηµοκρατίας και πρώην επίτροπος Μετανάστευσης, Εσωτερικών Υποθέσεων και Ιθαγένειας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Εχει διατελέσει υπουργός Εθνικής Άμυνας, υπουργός Εξωτερικών, υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης, καθώς και δήµαρχος Αθηναίων για δύο συνεχείς θητείες. Στο παρελθόν, έχει υπηρετήσει στο ∆ιπλωµατικό Σώµα. Για την προσωπική ζωή του δεν µιλά πολύ. Όπως πάντα, «χωρίς µεγάλα λόγια», µοιράζεται µε το «Secret» σηµαντικές στιγµές και σκέψεις, από το παρελθόν, αλλά και για το παρόν και το µέλλον.

Πώς είναι να χωρίζετε έπειτα από 30 χρόνια γάµου;

Είναι µια µεγάλη αλλαγή. Οταν έχεις µοιραστεί τόσα χρόνια ζωής, κουβαλάς µαζί σου µνήµες, στιγµές, αγωνίες, χαρές. ∆εν το βλέπω µε πικρία. Το βλέπω µε σεβασµό για ό,τι υπήρξε και µε ηρεµία για ό,τι έρχεται.

∆ιαβάσαµε ότι ο χωρισµός ήταν «βελούδινος»;

∆εν µου αρέσει να µιλώ πολύ για τα προσωπικά, αλλά πιστεύω πως, όταν υπάρχει ωριµότητα, ο άνθρωπος µπορεί να κλείνει κύκλους χωρίς θόρυβο. Με αξιοπρέπεια, µε σεβασµό, χωρίς να πληγώνει.

Θα θέλατε µια σύντροφο στη ζωή σας;

Ο άνθρωπος πάντα έχει ανάγκη τη ζεστασιά, τη συντροφικότητα, έναν άνθρωπο να µοιράζεται µια κουβέντα στο τέλος της µέρας. ∆εν βιάζοµαι, δεν το «προγραµµατίζω». Αλλά ναι, η συντροφιά είναι δώρο στη ζωή.

Πρόσφατα παντρέψατε τον γιο σας. Πώς αισθανθήκατε; Θέλετε να γίνετε παππούς;

Ήταν από τις πιο συγκινητικές στιγµές της ζωής µου. Τον έβλεπα και ένιωθα περηφάνια, χαρά, ευγνωµοσύνη. Κι αν έρθει η ευλογία να γίνω παππούς, θα είναι κάτι που θα το ζήσω µε πολλή τρυφερότητα - και, να σου πω την αλήθεια, το περιµένω µε χαµόγελο.

Εγιναν viral οι φωτογραφίες σας µε την Μπριζίτ Μπαρντό, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Μιλήστε µας γι’ αυτήν τη συνάντηση.

Ήταν µια συνάντηση που τη θυµάµαι µε ιδιαίτερη γλυκύτητα. Είχε κάτι µαγνητικό, µια παρουσία που δεν την ξεχνάς. Πέρα από τη λάµψη, υπήρχε µια έντονη προσωπικότητα, µε δική της διαδροµή και βάρος. Όταν έµαθα ότι «έφυγε», ένιωσα µια ανθρώπινη συγκίνηση - σαν να κλείνει ένα κεφάλαιο µιας άλλης εποχής.

Έχετε κάνει πολλά πράγµατα στην πολιτική. Θέλετε να µας πείτε κάτι για το οποίο είστε υπερήφανος;

Νιώθω υπερήφανος όταν σκέφτοµαι ότι, σε όποια θέση κι αν βρέθηκα, προσπάθησα να αφήνω κάτι χρήσιµο πίσω: να στη ρίζω ανθρώπους, να ανοίγω δρόµους, να ενώνω αντί να χωρίζω. Η πολιτική έχει αξία µόνο όταν υπηρετεί τον άνθρωπο.

Θυµάστε κάποιο απρόοπτο περιστατικό κατά τη διάρκεια των εκλογών;

Πολλά! Οι εκλογές είναι σαν ζωντανό θέατρο: ένταση, απρόοπτα, αστείες στιγµές, συγκίνηση. Θυµάµαι περιστατικά που τότε σε αγχώνουν, αλλά µετά γελάς. Κι αυτά, τελικά, είναι που σου θυµίζουν ότι πίσω από τα συνθήµατα υπάρχουν άνθρωποι.

Ποιο θα είναι το επόµενο βήµα σας;

Να συνεχίσω να είµαι χρήσιµος. Αυτό µε νοιάζει. Με ενδιαφέρει η Ελλάδα να έχει φωνή, ρόλο, σχέδιο. Θέλω να συνεχίσω να συµβάλλω µε εµπειρία, µε ιδέες, µε πρωτοβουλίες - χωρίς µεγάλα λόγια, µε ουσία.

Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια;

Απλά και όµορφα. Με αξίες. Με ανθρώπους που πάλευαν καθηµερινά και σου µάθαιναν τι σηµαίνει αξιοπρέπεια, δουλειά, φιλότιµο. Εκεί µπήκαν µέσα µου τα βασικά: να σέβεσαι, να δίνεις, να µην ξεχνάς από πού ξεκίνησες.

Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγµή της καριέρας σας µέχρι τώρα;

Θα σας πω δύο στιγµές που τις κουβαλώ µέσα µου - για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Η πρώτη ήταν στο Σίδνεϊ, όταν παρέλαβα τη σηµαία των Ολυµπιακών Αγώνων για να τη φέρω στην Αθήνα. Εκείνη τη στιγµή ένιωσα κάτι που δύσκολα περιγράφεται: συγκίνηση, ευθύνη, περηφάνια. Ηταν σαν να κρατάς στα χέρια σου όχι ένα σύµβολο, αλλά την υπόσχεση µιας ολόκληρης χώρας. Η δεύτερη ήταν στις Βρυξέλλες, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όταν ήρθε στο τραπέζι -µε τρόπο πολύ συγκεκριµένοη συζήτηση για το Grexit. Εκεί δεν υπήρχε λάµψη. Υπήρχε αγωνία. Ενιωσα πραγµατικά «κρύο ιδρώτα», γιατί καταλάβαινα ότι κρινόταν η θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη, η σταθερότητα, το αύριο των ανθρώπων. Αυτές οι δύο στιγµές µε σηµάδεψαν: η µία από συγκίνηση, η άλλη από την αίσθηση ιστορικής ευθύνης.

Δημοσιεύτηκε στο Secret των Παραπολιτικών