Γιάννης Βίδρας στη Σοφία Τουντούρη: Η στροφή από υπέρβαρος σε Ironman έγινε όταν η κόρη μου διαγνώστηκε με διαβήτη ούσα μόλις 9 μηνών (Βίντεο)

Είναι στέλεχος πολυεθνικής εταιρείας, με απαιτητικό επαγγελματικό περιβάλλον, καθημερινές ευθύνες και έντονο ρυθμό ζωής. Είναι, όμως, πάνω απ’ όλα, πατέρας. Στη «Στροφή» του parapolitika.gr και τη Σοφία Τουντούρη, ο Γιάννης Βίδρας μιλά για τη στιγμή που η ζωή του άλλαξε: όταν η κόρη του διαγνώστηκε, μόλις 9 μηνών, με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1.

Μια διάγνωση που ήρθε ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, και τους βρήκε εντελώς απροετοίμαστους και που αποτέλεσε την αφορμή για μια δική του, εσωτερική μεταμόρφωση: από υπέρβαρος, έγινε Ironman, αθλητής τριάθλου με συμμετοχές σε αγώνες ανά τον κόσμο. «Δεν ξέραμε τι είναι ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1. Και όταν το μάθαμε, πάθαμε σοκ». Το σοκ γρήγορα μετατράπηκε σε ενοχές. «Σκεφτόμουν τι έκανα λάθος. Μήπως το μεταφέραμε εμείς στο παιδί; Είχα ενοχές». Μέχρι που συνειδητοποιείς ότι το αυτοάνοσο νόσημα είναι τρόπος ζωής. «Η κόρη μας δεν είναι διαβητική, έχει διαβήτη», αναφέρει και τονίζει: «Στην οικογένειά μας πια έχουμε έξι μέλη. Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι το έκτο». «Κάναμε δημόσια ενέσεις ινσουλίνης στο παιδί και μας έλεγαν να πάμε να τις κάνουμε στην τουαλέτα. Ο διαβήτης είναι μέρος της ζωής μας, δεν πρέπει να τον κρύβουμε».



Η Όλγα, σήμερα 12 ετών, έχει αντλία ινσουλίνης και γνωρίζει πώς να ζει με τον διαβήτη και τις δυσκολίες που αυτός συνεπάγεται. Ξέρει να διαχειρίζεται τη διαφορετικότητά της. Η αγωνία του γονιού, όμως, δεν σταματά ποτέ. Παράλληλα, ένα «καμπανάκι» από τον μεγάλο του γιο και η διάγνωση της Όλγας τον οδήγησαν σε μια απόφαση που άλλαξε και τη δική του ζωή. Μέχρι τότε ήταν υπέρβαρος, χωρίς καμία σχέση με τον αθλητισμό.

«Δεν μπορούσα να πάρω αγκαλιά το παιδί μου, κουραζόμουν συχνά» λέει. Ξεκίνησε να προπονείται. Και τελικά έφτασε να συμμετέχει σε αγώνες τριάθλου Ironman, μία από τις πιο απαιτητικές δοκιμασίες αντοχής παγκοσμίως. «Το είδα σαν ανάγκη. Αλλά είχε και ένα βαθύτερο κομμάτι. Μήπως έπρεπε να κάνω κάτι σκληρό στον εαυτό μου για να νιώσω ότι περνάω δύσκολα όπως το παιδί; Ήθελα να κάνω κάτι που να ξεπερνά οτιδήποτε θεωρούσα ακατόρθωτο για μένα, που ήμουν αρκετά παραπάνω κιλά».

«Όταν ήμουν μικρός, ήμουν υπέρβαρος και λόγω αυτού ήταν πολλές οι ημέρες που δεν ήθελα και δεν πήγαινα στο σχολείο. Η λέξη bullying τότε δεν ήταν γνωστή. Έπρεπε να κρυφτώ γιατί υπήρχαν οι “φίλοι” που με κορόιδευαν», εξομολογείται. «Όταν τερμάτισα πρώτη φορά, έκλαιγα. Είχα αφήσει πίσω μου τον παλιό μου εαυτό». Και καταλήγει με το πιο ηχηρό μήνυμα: «Μην φοβάστε την αλλαγή. Εγώ την αλλαγή μου την ξεκίνησα μετά τα 40. Η ηλικία δεν είναι δικαιολογία. Τα μόνα όρια και οι μόνοι φόβοι είναι αυτοί που δημιουργούμε εμείς μόνοι μας. Όλοι μέσα μας κρύβουμε έναν Ironman. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τον ξυπνήσουμε».