Με αφετηρία τη φιλολογία και ιδιαίτερη αγάπη για τη γλώσσα και τη δύναμή της, στράφηκε στις πολιτικές επιστήμες, διορίστηκε σε δημόσιο αξίωμα και κατόπιν ασχολήθηκε με αφοσίωση με θέματα Παιδείας - διετέλεσε, μάλιστα, και υφυπουργός. Η βουλευτής Επικρατείας της Ν.Δ. Ιωάννα Λυτρίβη συμμετέχει ως εισηγήτρια της πλειοψηφίας στον διάλογο για την Εκπαίδευση, με στόχους και διάθεση για απτά αποτελέσματα. Οι δύσκολες μάχες, ωστόσο, δεν είναι κάτι ξένο σε εκείνη: Η οικογένειά της βίωσε την απώλεια ενός παιδιού, ενώ και η ίδια αγωνίζεται με ένα αυτοάνοσο νόσημα. Εξομολογείται στα «Π» πώς άλλαξαν τα δεδομένα στη ζωή της και πώς αντιμετωπίζει τις κρίσεις, εμπνέοντας, μάλιστα, στους γύρω της ασφάλεια και σταθερότητα.

lytribi-stamati-parapolitika


Εχετε σπουδάσει Φιλολογία, Γλωσσολογία. Και μετά κάνατε μεταπτυχιακό και διδακτορικό στις Πολιτικές Επιστήμες, συγκεκριμένα σε πολιτικές εκπαίδευσης και κατάρτισης. Πώς αποφασίσατε να κάνετε τη στροφή;

Ξεκίνησα από τη Φιλολογία, γιατί πάντα με γοήτευε η γλώσσα και η δύναμή της να «ζωγραφίζει» τις σκέψεις και τον κόσμο γύρω μας. Στην πορεία, όμως, άρχισα να σκέφτομαι πιο έντονα το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί η Εκπαίδευση: ποιος αποφασίζει, με ποια κριτήρια και πώς αυτές οι αποφάσεις επηρεάζουν τις ζωές των ανθρώπων. Με λίγα λόγια, πώς οργανώνεται το σύστημα γύρω από τη γνώση. Ετσι, σαν φυσική συνέχεια, στράφηκα στις Πολιτικές Επιστήμες, με έμφαση στις πολιτικές διά βίου μάθησης και, αργότερα, στις πολιτικές για τους νέους που βρίσκονται εκτός εκπαίδευσης, κατάρτισης και απασχόλησης. Με ενδιέφερε να καταλάβω πώς δημιουργούνται -ή πώς περιορίζονται- οι ευκαιρίες.

Είστε εισηγήτρια της πλειοψηφίας στον εθνικό διάλογο για την Παιδεία, που ξεκίνησε πριν από λίγες ημέρες. Τι προσδοκάτε από αυτήν τη διαδικασία;

Ο εθνικός διάλογος για την Παιδεία είναι μια σημαντική ευκαιρία να συζητήσουμε με σοβαρότητα και χωρίς ιδεολογικές ή άλλες περιχαρακώσεις το μέλλον της Εκπαίδευσης. Αυτό που προσδοκούμε είναι να υπάρξει ειλικρινής διάθεση τεκμηριωμένης σύνθεσης και μια κοινή βάση για μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Στο επίκεντρο του διαλόγου βρίσκεται η αναπλαισίωση του Λυκείου. Και προσερχόμαστε σε αυτόν, χωρίς προειλημμένες αποφάσεις, αλλά με σαφή στόχο τη διαμόρφωση ενός σύγχρονου, συνεκτικού και κοινωνικά δίκαιου Λυκείου. Ενός νέου Λυκείου που θα βασίζεται σε δεδομένα, εκπαιδευτική έρευνα και αξιολόγηση πολιτικών και όχι σε διαδοχικές, αποσπασματικές παρεμβάσεις. Αν καταφέρουμε να μετατρέψουμε τον διάλογο σε ουσιαστικές, εφαρμόσιμες πολιτικές, τότε θα έχουμε πετύχει κάτι πραγματικά σημαντικό, με αποτύπωμα στην κοινωνία.

Πώς μπήκε η πολιτική στη ζωή σας;

Δεν ήταν μια απόφαση που πήρα με στρατηγικό σχεδιασμό ούτε μια φιλοδοξία που είχα από νωρίς. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου επαγγελματία πολιτικό· όμως, την πολιτική την αντιμετωπίζω με σοβαρότητα, τιμή και βαθύ σεβασμό. Η πορεία διαμορφώθηκε σταδιακά. Δούλεψα σε θέσεις ευθύνης, συνεργάστηκα με ανθρώπους που εκτιμώ και, σε συνδυασμό με τις σπουδές μου, δημιουργήθηκε μια φυσική συνέχεια. Στον πυρήνα, όμως, ήταν κάτι απλό, ήταν μια εσωτερική ώθηση, η αίσθηση ευθύνης, η ανάγκη να συμβάλω ουσιαστικά και, τελικά, να είμαι χρήσιμη. Αυτό είναι το κίνητρο - και αυτό παραμένει.

Πώς βίωσε την παιδική του ηλικία ένα παιδί που μεγάλωσε σε μια οικογένεια βαθιά επηρεασμένη από τον ξαφνικό χαμό του αδελφού του;

Μια τέτοια απώλεια ανατρέπει την ισορροπία μιας οικογένειας. αλλάζει τις τροχιές όλων. Είναι ένα γεγονός τόσο βαθύ και αμετάκλητο, που για να συνεχίσεις χρειάζεται να μάθεις να ζεις μαζί του. Κι εγώ έμαθα. Με την απόσταση του χρόνου, θυμάμαι το σπίτι πιο σιωπηλό, με μια αίσθηση βάρους να αιωρείται στην ατμόσφαιρα - όχι όμως σκοτεινό. Γιατί υπήρχε αγάπη, αγκαλιά, συνοχή και μια αθόρυβη δύναμη που μας ένωνε, τους γονείς και την αδελφή μου. Στηρίξαμε ο ένας τον άλλον ουσιαστικά, χωρίς ρόλους και χωρίς να ξεχωρίζουμε από την ηλικία. μικροί και μεγάλοι σταθήκαμε δίπλα-δίπλα. Ετσι προχωρήσαμε, ενωμένοι. Και, πέρα από τον στενό οικογενειακό κύκλο, υπήρχαν φίλοι, συγγενείς, το χωριό, η γειτονιά, η πλατεία - χώροι και άνθρωποι που έφερναν φως, χρώμα και μια αίσθηση ζωής που συνέχιζε.

Εχετε μια ιδιαίτερα απαιτητική καθημερινότητα. Με ποιους τρόπους αποφορτίζεστε και βρίσκετε ισορροπία;

Δυνατή μουσική στο αυτοκίνητο, βόλτες στη θάλασσα ή στο βουνό και κολύμπι. Παλαιότερα, πριν το κολύμπι ήταν το τρέξιμο. Ομως, πριν από σχεδόν πέντε χρόνια, μια σοβαρή περιπέτεια υγείας με ανάγκασε να το αφήσω απότομα. Ετσι γνώρισα το νερό. Στην αρχή με επιφύλαξη, σχεδόν διστακτικά· σήμερα, όμως, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Επειτα από σαράντα λεπτά στην πισίνα, όλα μοιάζουν πιο καθαρά, πιο τακτοποιημένα - μέσα και γύρω μου.

Ποια είναι αυτή η σοβαρή περιπέτεια υγείας; Πώς επηρεάζει την καθημερινότητά σας;

Πάσχω από τη νόσο του Crohn, μια φλεγμονώδη νόσο του εντέρου, η οποία, στη δική μου περίπτωση, παρουσίασε και σοβαρές εξωεντερικές εκδηλώσεις. Πριν από σχεδόν πέντε χρόνια, ως επιπλοκή της νόσου, έχασα μεγάλο μέρος ενός κεντρικού νεύρου στο ένα μου πόδι. Ηταν μια δύσκολη καμπή, που άλλαξε δεδομένα στην καθημερινότητά μου. Εκτοτε, η ζωή μου κινείται σε κύκλους ύφεσης και έξαρσης. Υπάρχουν περίοδοι έντονου πόνου και περιορισμένης κινητικότητας και άλλες πιο ήπιες. Απαιτείται συνεχής φροντίδα - προσοχή στη διατροφή, συστηματική ενδυνάμωση, πειθαρχία και επίγνωση των ορίων μου. Το έχω διαχειριστεί σε μεγάλο βαθμό και, κυρίως, το έχω αποδεχτεί. Δεν το βλέπω ως κάτι που με ορίζει και σίγουρα όχι ως κάτι που με περιορίζει, αλλά ως μια συνθήκη με την οποία συμπορεύομαι. Η αναπηρία είναι μέρος της ζωής μου και προχωράμε μαζί. Με έχει κάνει πιο συνειδητή, πιο ανθεκτική και πιστεύω πιο ουσιαστική απέναντι στους ανθρώπους και στις δυσκολίες.

Πώς σας χαρακτηρίζουν οι φίλοι σας;

Οι φίλοι μου λένε ότι με χαρακτηρίζει η ψυχραιμία και η λογική μου. Οτι, ακόμα και στις δύσκολες στιγμές, καταφέρνω να δημιουργώ μια αίσθηση ασφάλειας και σταθερότητας - σαν να υπάρχει πάντα ένα σχέδιο. Μου λένε πως τους βοηθώ να βλέπουν τα πράγματα πιο καθαρά και να πιστεύουν ότι, όσο μεγάλη κι αν είναι η δυσκολία, κάτι μπορεί να γίνει. Με χαρακτηρίζουν control freak και δεν έχουν πολύ άδικο! Και τα τελευταία χρόνια μού προσθέτουν και ακόμα έναν χαρακτηρισμό: «η μάνα του λόχου». Γιατί, πέρα από τα σοβαρά, έχω πάντα την έγνοια αν έφαγαν και αν είναι καλά. Οπότε, ναι - κάπως οργανώνω την κρίση… και φροντίζω να μη μείνει κανείς νηστικός...


Δημοσιεύτηκε στα Παραπολιτικά