Η Αριάν Λαμπέντ, γνωστή ηθοποιός και σύζυγος του διακεκριμένου Έλληνα σκηνοθέτη Γιώργου Λάνθιμου, συγκλονίζει με την προσωπική της εξομολόγηση σχετικά με την κακοποίηση που υπέστη στην εφηβεία και την εμπειρία της μέσα στη δικαστική διαδικασία στην Ελλάδα. Σε ένα ανοιχτό και σπαρακτικό κείμενο που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή», η Γαλλίδα καλλιτέχνιδα καταγγέλλει την ελληνική Δικαιοσύνη και την αντιμετώπιση των θυμάτων σεξουαλικής βίας, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει την προσωπική της πορεία υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών και της στήριξης των θυμάτων.

Διαβάστε: Γιατί η σύζυγος του Γιώργου Λάνθιμου, Αριάν Λαμπέντ, φιγουράρει σήμερα στα trends της Google - Ποια είναι και γιατί καταθέτει στα δικαστήρια

Η προσωπική εμπειρία και η σιωπή που έσπασε

Η Αριάν Λαμπέντ δεν διστάζει να μιλήσει για τα τραυματικά γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή της:«Έχω υποστεί βιασμούς στην εφηβεία μου. Στη δίκη αυτή ήμουν μάρτυρας. Έφυγα από το δικαστήριο με λυγμούς. Δεν γράφω για να μιλήσω για την ταπείνωσή μου. Γράφω για να καλέσω σε συλλογικό προβληματισμό για το πώς δικάζονται τα σεξουαλικά εγκλήματα», αναφέρει, θέλοντας να φωτίσει όχι μόνο τον δικό της πόνο αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλα τα θύματα στη δικαστική διαδικασία.

Η ζωή, η οικογένεια και η τέχνη της

Η Αριάν Λαμπέντ περιγράφει τον εαυτό της και τις αξίες που τη διαμόρφωσαν: «Το όνομά μου είναι Αριάν Λαμπέντ. Είμαι Γαλλίδα και ζω στην Αθήνα. Μεγάλωσα σε μία αριστερή οικογένεια και οι γονείς μου ήταν και οι δύο καθηγητές στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Μεγάλωσα, λοιπόν, με μια ορισμένη εκτίμηση προς τους δημόσιους θεσμούς. Είμαι ηθοποιός και σκηνοθέτις και έχω λάβει διάφορα πολύ σημαντικά βραβεία, έχω συνεργαστεί με αρκετούς/ές ”μεγάλους/ες” σκηνοθέτες/τριες και οι ταινίες μου έχουν παρουσιαστεί σε πολλά διαφορετικά φεστιβάλ, μεταξύ άλλων και στο Φεστιβάλ των Καννών. Παρ’ όλα αυτά, εδώ είμαι κυρίως η ”γυναίκα του Λάνθιμου”.

Από το 2022 πήρα την απόφαση να αντιμετωπίσω διαφορετικά τη βία μέσα στην οποία μεγάλωσα - τη βία μέσα στην οποία μεγαλώσαμε όλες και όλοι. Όπως πολλές γυναίκες, έχω υποστεί σεξουαλική παρενόχληση, ανεπιθύμητα αγγίγματα και δύο βιασμούς στην εφηβεία μου. Μπήκα στον αυτόματο πιλότο και προχώρησα μπροστά υποτιμώντας τη σημασία αυτών των γεγονότων, αφού έμοιαζαν δεδομένα λόγω του φύλου μου. Δεν ήθελα να με ορίσουν. Απέφυγα να σταθώ σε αυτά. Το μοναδικό εργαλείο που είχα στη διάθεσή μου ήταν το αλκοόλ. Ήταν θέμα χρόνου να καταλάβω ότι αυτό που έμοιαζε να με σώζει, ήταν τελικά εκείνο που με κατέστρεφε. Στις 21 Δεκεμβρίου 2021 αποφάσισα να σταματήσω να πίνω. Έπρεπε να αντιμετωπίσω τα πράγματα κατά πρόσωπο».

Ο αγώνας για δικαιοσύνη και στήριξη των θυμάτων

Η Λαμπέντ μιλά για τη δίκη στην οποία συμμετείχε και για το έργο της υπέρ των θυμάτων βίας:«Ο συνήγορος υπεράσπισης επιλέγει να γελοιοποιήσει το κίνημα #MeToo και, μέσω εμού, να καταγγείλει την υποτιθέμενη ασυνέπεια των φεμινιστικών κινημάτων απέναντι στη Δικαιοσύνη.Το 2022 συνίδρυσα στη Γαλλία μία οργάνωση για να αγωνιστούμε επιτέλους ενάντια στη σεξιστική και σεξουαλική βία, για να εγγυηθούμε σε όλα τα θύματα ότι το κίνημα #MeToo δεν είναι ένα περαστικό κύμα, αλλά επανάσταση. Με αυτήν την πεποίθηση δέχθηκα να καταθέσω σε δίκη υπέρ ενός θύματος βιασμού. Γνωρίζω προσωπικά αυτή τη γυναίκα πολλά χρόνια. Η αφήγησή της ήταν σπαρακτική και αμείλικτα αληθινή. Υπέφερε από συμπτώματα μετατραυματικού στρες και από γυναικολογικά προβλήματα, που επιβεβαίωναν τη φρικτή βία που είχε υποστεί. Παρ’ όλα αυτά, στη συγκεκριμένη δίκη δεν θα παρίστατο στη θέση του θύματος, αλλά σε εκείνη της μάρτυρος.

Το Συμβούλιο δεν πείστηκε για τους βιασμούς, επειδή την περίοδο των γεγονότων διατηρούσε σχέση με τον βιαστή, παρότι νομικά ο βιασμός εντός σχέσης υπάρχει ήδη από το 2006. Αλλά το γεγονός ότι συνέβη δεν αλλάζει. Μέσω της οργάνωσής μας είχαμε πραγματοποιήσει καμπάνια διαδικτυακής χρηματοδότησης (crowdfunding) για τη στήριξη των θυμάτων. Κατατέθηκαν τέσσερις μηνύσεις, όμως μόνο δύο έγιναν δεκτές, εκ των οποίων η μία αφορούσε θύμα που γνώρισε τον βιαστή στην ηλικία των 14 ετών. Μια δίκη κοστίζει. Πέρα από τα έξοδα ιατρικής και ψυχολογικής φροντίδας που τα θύματα βιασμού αναγκάζονται να καλύπτουν για να μπορέσουν να επιβιώσουν καθημερινά, πρέπει να καλύψουν και τα δικαστικά έξοδα. Άραγε πόσο ίσες είμαστε όλες απέναντι στη Δικαιοσύνη; Δεν γράφω αυτό το κείμενο μόνο για να μιλήσω για την ταπείνωση που βίωσα από την ελληνική Δικαιοσύνη, αλλά για να καλέσω σε συλλογικό προβληματισμό σχετικά με τη λειτουργία της, ειδικά στις υποθέσεις βιασμών και σεξουαλικών επιθέσεων».